Ένα πρωτάθλημα με τον υψηλότερο βαθμό αξιοπιστίας ενάντια στους τοξικούς του χώρου!

Περίμενα, ως συνήθως, να περάσει η μπόρα του τσακωμού ανάμεσα σε Άρη και ΠΑΟΚ με ολίγη από Ολυμπιακό, για να γράψουμε γι’ αυτό, διότι όταν γράφω την ώρα που οι ομάδες μαλώνουν σαν τα κοκόρια, νιώθω ότι είμαι κι εγώ μέρος αυτής της αηδίας…

Η διαπίστωση είναι φυσικά η ίδια:

Πάντα το πρόβλημα στο ελληνικό ποδόσφαιρο ήταν τα πρόσωπα. Πάντα!

Ποτέ δεν αποτέλεσαν πραγματικό πρόβλημα οι θεσμοί, οι δομές, οι νόμοι και οι κανονισμοί. Προβληματικά ήταν πάντα τα πρόσωπα που διοικούσαν το ποδόσφαιρο, που διοικούσαν τις ΠΑΕ ή που απλά κινούνταν μέσα στο χώρο.

Έχουμε κακομαθημένους ιδιοκτήτες που νομίζουν ότι το ποδόσφαιρο (ή και ο κόσμος όλος) αποτελεί τσιφλίκι τους. Έχουμε παρακμιακούς παραγοντίσκους που μονίμως προκαλούν με τις συμπεριφορές τους. Έχουμε στελέχη και διευθυντές επικοινωνίας που επιλέγονται με κριτήριο το πόσο χυδαίοι μπορούν να γίνουν. Έχουμε και ορισμένους ρεπόρτερ ομάδων που νομίζουν ότι γράφουν το «ημερολόγιο ενός κάφρου» μέσα από το πέταλο του γηπέδου.

Όλοι αυτοί οι τοξικοί τύποι έρχονται και μολύνουν διαχρονικά το σπορ και το καταστρέφουν, με τις πράξεις τους, τις δηλώσεις τους, τις ανακοινώσεις τους, τα ποσταρίσματά τους στα social media.

Και έχεις και έναν υπουργό Αθλητισμού να μιλάει γενικά και αόριστα για παράγοντες που «πυροβολούν τα πόδια τους» και κάνουν ζημιά στο προϊόν.

Όμως δεν χρειαζόμαστε διαπιστώσεις! Αυτές τις κάνουμε και εμείς. Χρειαζόμαστε συνέπειες! Και συνέπειες ουδείς έχει…

Φέτος η κατάσταση είναι πιο απαράδεκτη και θα εξηγήσω γιατί.

Πολλοί ίσως διαφωνήσουν μαζί μου, αλλά θεωρώ πως το φετινό πρωτάθλημα έχει τον ΥΨΗΛΟΤΕΡΟ ΒΑΘΜΟ ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑΣ από κάθε άλλο στο παρελθόν!

Και αυτό οφείλεται στο VAR, το οποίο έχει αποτρέψει ήδη πολλές αλλοιώσεις αποτελεσμάτων, μέσα σε μόλις 4 αγωνιστικές!

Αν εξαιρέσεις την κραυγαλέα «τεχνική δυσλειτουργία» της πρώτης αγωνιστικής στο Καραϊσκάκη, παρακολουθούμε ίσως το πρώτο πρωτάθλημα της ιστορίας όπου τα αποτελέσματα είναι σε συντριπτικό ποσοστό προϊόν της προσπάθειας του ποδοσφαιριστή και όχι των αποφάσεων του διαιτητή, του οποίου τα φάλτσα (και είναι πολλά αυτά) αμέσως διορθώνονται (στην συντριπτική τους πλειοψηφία)!

Κάποιοι θα γυρίσουν και θα μου πουν για παραρτήματα, για δανεικούς και για ομάδες που… ανοίγουν τα πόδια. Και δεν θα αρνηθώ ότι σε ένα βαθμό, όλα αυτά μπορεί να έχουν βάση. Άλλωστε επανειλημμένως έχω γράψει για τις σχέσεις μεταξύ των ΠΑΕ ή τις εξαρτήσεις που δημιουργεί ο ανεξέλεγκτος δανεισμός ποδοσφαιριστών. Όμως αυτό δεν είναι κάτι χειροπιαστό όπως είναι π.χ. μια νίκη με ανύπαρκτο πέναλτι, ενώ πολλές φορές ξεφεύγουμε και με τις θεωρίες συνομωσίας λόγω της καχυποψίας, ακόμα και όταν μια ομάδα που έχει την φήμη του… δορυφόρου, έχει χτυπήσει το ματς στα ίσια!

Συνεπώς, γενικά μιλώντας, το φετινό πρωτάθλημα έχει τον πιο υψηλό βαθμό αξιοπιστίας.

Αυτό το ιδιαιτέρως ανταγωνιστικό πρωτάθλημα, που θα κορυφωθεί με την διεξαγωγή των πλέι οφ για την ανάδειξη του πρωταθλητή, έρχονται όλοι αυτοί οι τοξικοί τύποι να το μολύνουν και να το κάνουν σαν τα μούτρα τους.

Αρκεί μια χυδαία ασυναρτησία που θα γράψουν στα social για να τιναχτούν όλα στον αέρα. Το είδαμε στις αρχές της εβδομάδας σε όλο του το μεγαλείο.

Κανείς δεν αγαπάει πραγματικά το ποδόσφαιρο, ούτε τη δεδομένη στιγμή, που ένα πρωτάθλημα κυλάει τόσο καλά από πλευράς ανταγωνιστικότητας και αξιοπιστίας. Μόνο η επίδειξη ισχύος μετράει.

Δυστυχώς, όλοι αυτοί, την γωνιά δεν μας την αδειάζουν. Έχουν μπαστακωθεί στο χώρο και δεν τους κουνάει τίποτα.

Όμως μη νομίζουν ότι θα τους συνηθίσουμε κιόλας, επειδή πλέον δεν θα μας κάνει αίσθηση, ή ακόμα χειρότερα ότι θα γίνουμε «ένα» με αυτούς.

Πρέπει πάντα να μας προκαλούν το ίδιο αίσθημα αηδίας! Διότι όταν όλα αυτά θα μας έχουν γίνει πλέον εύπεπτα, όταν θα τα αντιμετωπίζουμε με ένα… «εντάξει μωρέ τώρα!», τότε όλα θα έχουν τελειώσει. Ακόμα και για την ατομική μας ηθική υπόσταση…