Ο Ρίνους Μίχελς αναδείχθηκε ο κορυφαίος προπονητής όλων των εποχών από το περιοδικό «France Football» και όχι άδικα καθώς η ποδοσφαιρική κληρονομιά που μας άφησε ήταν σπουδαιότερη και από το ίδιο το άθλημα.

Ποια είναι άραγε η μεγαλύτερη ανταμοιβή για αυτόν που αφιέρωσε τα βράδια του, τις Κυριακές του και τα καλοκαίρια του για την αναθεματισμένη στρογγυλή «θεά»; Άλλοι θα πουν οι τίτλοι, άλλοι η αναγνώριση και κάποιοι η υστεροφημία. Λοιπόν, υπάρχει κάποιος που τα έζησε όλα και ακόμα και μετά το θάνατό του, οι ύμνοι και τα λόγια γεμάτα «μέλι» για την δουλειά του δεν σταματούν ποτέ.

Ο «Στρατηγός» όπως τον αποκαλούσαν, ήταν γεννημένος για το ποδόσφαιρο, δεν τον ενδιέφερε τίποτα άλλο εκτός από την ομορφιά του αθλήματος. Δεν του άρεσαν οι κλωτσιές και οι «γιόμες», αποζητούσε τον έρωτα μέσα από τα πόδια των ποδοσφαιριστών του. Ήθελε οι παίκτες του να φέρονται στην μπάλα λες και ήταν η γυναίκα τους, να την χαϊδεύουν απαλά, να μην την βλαστημούν όταν αυτή δεν τους έκανε το χατίρι και τότε, σαν θαύμα εκείνη θα άρχιζε να τους υπακούει ιπποτικά.

Σπάνιο να βρεις κάποιον που να τον ενδιαφέρει πιο πολύ η ευχαρίστηση των παικτών και του οπαδού παρά μόνο οι νίκες. Είχε βάλει την καρδιά του μπροστά και τον οδηγούσε κι εκείνος σαν σκύλος την ακολουθούσε πιστά. Υποστήριζε πως το ποδόσφαιρο αλάνας ήταν το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα για τους παίκτες του και αυτό το έδειξε έμπρακτα, βάζοντας τους ποδοσφαιριστές του να παίζουν ελεύθερα, χωρίς περιορισμούς, με μόνο σκοπό να βάλουν γκολ και να απολαύσουν το παιχνίδι. Γιατί παιχνίδι είναι ρε γαμώτο.

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο στο england365.gr

Αποδοχή Cookies
Το site sport-fm.gr χρησιμοποιεί cookies. Προχωρώντας στο περιεχόμενο, συναινείτε με την αποδοχή τους. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ