Οι αρχές της δεκαετίες του ‘90 θα βρουν το Παγκόσμιο κύπελλο στην Αργεντινή, με την Ελλάδα να αγωνίζεται για δεύτερη φορά στην ιστορία της, χωρίς όμως τον ηγέτη της, Νίκο Γκάλη.

Ο «γκάνγκστερ», τραυματίστηκε σοβαρά στον αστράγαλο σε φιλικό προετοιμασίας και οι προβλέψεις για την πορεία της επίσημης αγαπημένης ήταν δυσοίωνες.

Παρόλα αυτά, κατακτάμε την διόλου ευκαταφρόνητη 6η θέση, με 5η την Βραζιλία του τεράστιου Όσκαρ Σμιτ, ο οποίος με 35,5 πόντους μέσο όρο, βγαίνει δια περιπάτου πρώτος σκόρερ.

Στο Μπουένος Άιρες, παρακολουθούμε έναν ακόμα τελικό Γιουγκοσλαβίας-Σοβιετικής Ένωσης, που έμελλε να είναι ο τελευταίος στην ιστορία, λόγω της διάσπασης των δύο χωρών, με τους παίκτες του Ντούσαν Ίβκοβιτς να επικρατούν στον τελικό 92-75.

Πώς να γινόταν διαφορετικά, όταν το ρόστερ των πρωταθλητών, είχε στις τάξεις του Ντράζεν Πέτροβιτς, Τόνι Κούκοτς, Ζάρκο Πασπαλ και Βλάντε Ντίβατς, αλλά και τον μετέπειτα κορυφαίο προπονητή της Ευρώπης, Ζέλικο Ομπράντοβιτς…