Είμαστε περισσότερο ζώα από όσο νομίζουμε

Τι μπορεί να σου επιφυλάσσει μια διαδρομή με το τρένο από την Καλλιθέα μέχρι την Βικτώρια. Μέχρι πριν λίγες μέρες πίστευα πως δεν μπορεί να σου προσφέρει καμία συγκίνηση με τέτοια διαδρομή. Άντε κανένα «οφθαλμόλουτρο» τώρα που είναι καλοκαίρι, καμιά παράξενη φιγούρα τουρίστα και κανέναν μυστήριο που έχει μπει στον συρμό χωρίς εισιτήριο. Μέχρις εκεί. Τελικά, όμως, δεν είναι έτσι.

Αν καθίσεις σε μια μεριά και παρατηρήσεις όλους όσους βρίσκονται εκείνη τη στιγμή στο βαγόνι, θα δεις πολλά. Και θα καταλάβεις ακόμη περισσότερα. Κάθε βαγόνι ενός συρμού αποτελεί μια μικρογραφία της κοινωνίας μας. Έτυχα να μπω σε ένα βαγόνι που ισοδυναμούσε με μια από τις χειρότερες μικρογραφίες της πόλης μας πριν λίγες ημέρες. Στοιβαγμένος και ουσιαστικά κολλημένος στο τζάμι του βαγονιού, κατάφερε να διαπιστώσω πόσο ζώα είμαστε. Φτάνοντας στο Μοναστηράκι, ήρθε η στιγμή της. μεγάλης απόβασης. Σχεδόν όλο το βαγόνι άδειασε αλλά τη στιγμή του.κατέβα, κόσμος πίεζε για να μπει. Και το κακό δεν άργησε να γίνει.

«Mind the gap between the train and the platform» έλεγαν εκείνη τη στιγμή τα μεγάφωνα και μάλλον οι Έλληνες που βρέθηκαν εκείνη τη στιγμή στον σταθμό δεν γνώριζαν αγγλικά. Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός πως δεν κατάλαβαν την επισήμανση που έλεγε «προσοχή στο κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας». Τι συνέβη; Μια γυναίκα έπεσε στο κενό και κανείς δεν ασχολήθηκε. Όλοι κοιτούσαν πως θα βγουν και πως θα μπουν στο τρένο. Ο οδηγός από την άλλη, έδειχνε τα ζωώδη ένστικτα του σε όλο τους το μεγαλείο. Άνοιγε και έκλεινε την πόρτα χωρίς να μπορεί να καταλάβει πως το «εμπόδιο» που έκανε την πόρτα να μην κλείνει ήταν τα χέρια της γυναίκας που προσπαθούσε να κρατηθεί για να μην πέσει ολόκληρη μέσα στο κενό.

Κερασάκι στην τούρτα της ηλιθιότητας, ο σεκιουριτάς που ήταν στον σταθμό. «Προχωρήστε να φύγει το τρένο. Τι κάθεστε;» έλεγε με ύφος χιλίων καρδιναλίων χωρίς να δίνει σημασία στη γυναίκα που είχε πέσει στο κενό. Μετά τις.ψιλές όμως που έφαγε από έναν αγανακτισμένο επιβάτη, άλλαξε μυαλά. «Καλά βρε βλάκα, δεν βλέπεις τη γυναίκα που έχει πέσει κάτω; Πήγαινε πες στον οδηγό να σταματήσει να ανοίγει και να κλείνει τις πόρτες να σώσουμε τη γυναίκα» του είπε ο κύριος που τον πλάκωσε στις γρήγορες.

Τελικά, μετά από δύο λεπτά, η γυναίκα βγήκε από το κενό μέσα στα κλάματα και εμφανώς τρομαγμένη. Είπα από μέσα μου, «ουφ! Τελείωσε. Εντάξει, είμαστε ζώα αλλά μας αγαπάει ο Θεός και γλίτωσε η γυναίκα». Δεν δάγκωνα τη γλώσσα μου καλύτερα. Η γυναίκα επιβιβάστηκε στο βαγόνι, αλλά ούτε ένας δεν προσφέρθηκε να της παραχωρήσει τη θέση του. Η γυναίκα έμεινε όρθια μέχρι την Ομόνοια όπου και αποβιβάστηκε. Πόσο ζώα είμαστε τελικά; Η απάντηση στον τίτλο του κειμένου...

Αντώνης Κατσίκης