Ο Χεσούς… με «αναμπαίζει»

Όχι, όχι! Δεν ήμουν ποτέ κακός άνθρωπός. Οι καταστάσεις και η ρημαδοκοινωνία που άλλους του ανεβάζει και άλλους τους ρίχνει στα Τάρταρα, αυτά με κατάντησαν έτσι. Ένα νευρικό μίασμα, έτοιμο να εκτονωθεί με το οτιδήποτε και τον οποιοδήποτε. Αλλά έχω άδικο πείτε μου; Να τι «καλό» συνέβη την περασμένη εβδομάδα, έτοιμο να επιτείνει την ήδη κρίσιμη κατάσταση μου.

Δευτέρα

Το θερμόμετρο επιτέλους πέφτει. Μετά από ένα φρικαλέο ΣΚ επιτέλους βρήκα την δροσιά μου! Μα είναι αυτό αρκετό; Αμ, δε! Η ζέστη έχει αφήσει το στίγμα της στους κοινούς θνητούς που περπατούν και φέρονται σαν μαστουρωμένοι! Τρεις γιαγιάδες με καροτσάκια λαϊκής, δύο μαμάδες με καροτσάκια (σκέτα με παιδί), ένας κοτσονάτος συνταξιούχος, δύο μούλικα με μπάλα. Αυτά ήταν τα παρ’ ολίγον θύματα μου στην διαδρομή από το σπίτι στο γραφείο. Αν δεν είχε κυλήσει η καφεΐνη στις φλέβες μου σίγουρα θα είχα συγκεντρώσει πολλούς πόντους, ικανούς να με χρήσουν πρωταθλήτρια με παγκόσμιο ρεκόρ! Αλλά όχι, στην προηγούμενη ζωή μου ήμουν δήμιος και ο «Δίκαιος», έχει «μεγάλα» πλάνα για μένα. Θα με δοκιμάσει μέχρι τελικής πτώσης! Και συνεχίζουμε…

Τρίτη

«Καλή μου κυρία, δεν έχω την γρίπη των χοίρων, τσιγαρόβηχας είναι!». Αυτή ήταν η απάντηση μου στην ατέλειωτη ουρά της τράπεζας, όταν μια αρρωστοφοβική άρχισε να ωρύεται βλέποντας με να ξεσπάω σε βηχαλάκι! Μα λογικό δεν είναι; Αφού μας εξοστράκισαν σαν τους λεπρούς τι περίμεναν μες στο κατακαλόκαιρο; Μια κρύο από το κλιματιστικό, μια ζέστη και τούμπαλιν, άρπαξα ένα εκνευριστικό γκουχου γκουχου και τώρα πρέπει να απολογούμαι κιόλας! Επιτέλους όμως είχα επιλογή για το πώς θα τα τινάξω. Εκτός από των καρκίνο των πνευμόνων προστίθονταν πλέον η πνευμονία, ο θάνατος δια λιθοβολισμού από τους αντικαπνιστές αλλά και η δηλητηρίαση από την υπερβολική κατανάλωση ηρεμιστικών χαπιών για να παλέψω την κατάσταση…

Τετάρτη

Έριξα τα σιχτίρια μου γιατί έπρεπε να δώσω ένα δίκιο στην υστερική στρίτζο της χθεσινής ουράς. Σήμερα παρακολούθησα για τρία ολόκληρα λεπτά τα κεντρικά δελτία ειδήσεων και το έπιασα το νόημα. Μόνο που δεν άρχισαν να φωνάζουν: «’Ήρθε το τέλος! Ήρθε το τέλος!». Κουστουμάτοι και στο πετσί του ρόλου με περίλυπο ύφος, διατυμπάνιζαν την σοβαρότητα της κατάστασης στην οποία είχαμε περιέλθει από την γουρουνογρίπη. Λες και έβλεπα την Ειρήνη Παπά στην Επίδαυρο. Για τέτοιες ερμηνείες μιλάμε!
Όμως καλή μου κυρία και εσείς κακοί μου κύριοι ξέρατε ότι η κοινή γρίπη ξεπαστρεύει περίπου μισό εκατομμύρια ανθρώπους το χρόνο. Ε; το ξέρατε; Βου βου τώρα!

Πέμπτη

Άλλο ένα ωραιότατο πρωινό αρχίζει με πέντε ξυπνητήρια να βαράνε ταυτοχρόνως μπας και μπορέσω να ξεβεντουζώσω από το μου κρεβατάκι. Μαζεύω τα κομμάτια μου και το κάνω. Έχω ήδη όμως αυτό το bad felling. Διαδρομή σπίτι, γραφείο και πάλι πίσω. Όλα ήρεμα και νωχελικά. «Βρε λες;» μονολογώ, σκεπτόμενη πως η μέρα παραείναι καλή για να είναι αληθινή και τίποτα να μην με έχει συγχύσει. Το καλό όμως το φύλαγε για το τέλος! Το στομάχι μου διαμαρτύρεται εντόνως. Χτυπάω τηλέφωνο στο σπίτι μπας και παίζει τίποτα καλό. Τζίφος. Τα κατσοριλικά άδεια. Πηγαίνω στο σουβλατζίδικο της γειτονιάς και παραγγέλνω δυο παιδικά. Τι το θελά; Ο ιδρώτας του νεαρού τυλιχτή τρέχει ποτάμι, όλα τα υλικά περνάνε από τα καθαρότατα κατάμαυρα χεράκια του. Βρίζω τον εαυτό μου που είμαι παλιόκοτα και δεν έχω ήδη ξεκουμπιστεί από εκεί μέσα. Τα παίρνω, πληρώνω και φτάνοντας σπίτι τα πετάω στον πλησιέστερο κάδο νιώθοντας τύψεις γιατί υπάρχει κόσμος που πεθαίνει της πείνας. Δηλαδή δεν φτάνει που δεν θα φάω τίποτε όλη μέρα, να έχω και ένα πλάκωμα γιατί δεν τρώω τα σκατά του άλλου. Η φωνή της θείας μου εκνευριστικά πετάγεται από το υποσυνείδητο μου «Εγώ στα λέω να μην παίρνεις σκουπίδια από έξω»! Καταλήγω στο ασφαλές συμπέρασμα ότι πρέπει να παραγγέλνω από το σπίτι. Τουλάχιστον έτσι δεν ξέρεις τι τρως και χαίρεσαι!

Παρασκευή

Είμαι χαρωπή. Η εβδομάδα των παθών πλησιάζει στο τέλος της. Φεύγω από τη δουλειά περιχαρής. «Χαχαχαχα! Μικρή αθώα παιδούλα. Πόσο χαζή είσαι»! Το κολαστήριο του Κηφισού έχει άλλη άποψη. «ΑΚΙΝΟΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΟΧΗΜΑ ΥΨΟΣ ΛΕΩΦ. ΑΘΗΝΩΝ». Όχι πάλι ρε πούστη μου όχι. Το θερμόμετρο του αυτοκινήτου δείχνει 45 βαθμούς. Το αρ κουδίσιον δεν λέει να βοηθήσει την κατάσταση, αλλά απαλύνει λίγο τον πόνο μου. Αναρωτιέμαι πότε θα ξεκουμπιστούν όλοι αυτοί που είναι στα διπλανά αυτοκίνητα, να πιάσουν τα όρη και τις ακτές να ηρεμήσουμε! Ουστ! Ουστ! Να φύγετε να πάτε αλλού! Α! Και μην ξεχάσετε να πάρετε και τα αυτοκίνητα σας! Σε αυτόν τον πανικό τα βάζω με τον Σουφλιά (σ.σ. Υπουργό ΠΕ.ΧΩ. ΔΕ.) που χθες ανακοίνωσε νέα μέτρα για απόσυρση καθώς και ευνοϊκή μεταχείριση όσων χρησιμοποιούν μη ρυπογόνα οχήματα. Αλλά κύριε Υπουργέ, κύριοι Συγκοινωνιολόγοι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ! Τι διαφορά έχει στα νεύρα μου αν τα ήδη υπάρχοντα αυτοκίνητα αντικατασταθούν με «φιλικά προς το περιβάλλον», κοινώς υβριδικά. Εγώ πάλι θα χρειάζομαι τις βαλεριάνες μου για να την παλέψω στο δίωρο μου ταξίδι για μια απόσταση 8 ταπεινών χιλιομέτρων!

Σάββατο

«Έχεις χαθεί από προσώπου γης. Ξεκολλά σήμερα θα βγούμε!». Λαμβάνω πέντε τέτοια τηλεφωνήματα σαν όλοι μου οι φίλοι να είναι συνεννοημένοι. Παρά την κούραση κάνω την υπέρβαση και λέω να τους ακολουθήσω αφού σε λίγο με βλέπω να καταντάω μόνη μου και να αρχίζω το πλέξιμο και την σταυροβελονιά με τη γιαγιά μου. Με παραλαμβάνουν από το σπίτι και η περιπέτεια μας αρχίζει. Παρά τις προσπάθειες μου να τους πείσω να επισκεφθούμε κανένα ήσυχο μπαράκι του κέντρου εκείνοι είναι αποφασισμένοι να ξεδώσουν σε ένα από τα Mega Clubs της Παραλιακής. Και η οδύσσεια ξεκινά:

•Μια ώρα για να φτάσουμε από την κίνηση
•20 λεπτά περπάτημα από το πάρκιν (των 5 €) στο μαγαζί. Βλέπεις δεν είμαστε κάΝγκουρες να έχουμε νοικιασμένο CAYENNE αλλά ταυτόχρονα και μια εξασφαλισμένη θέση στην είσοδο!
•Face control και 20 € στην είσοδο που μας κοιτάνε με μισό μάτι, διότι οι άντρες της παρέας δεν φοράνε βερμούδα και δίχαλο και οι γυναίκες δεν κρατάνε τσάντα Louis Vouitton, Gucci, D & G κ.ο.κ.
•Αν αυτό ήταν mohito τότε εγώ είμαι η Γωγώ Μαστροκώστα στα νιάτα της!
•Το μαγαζί πάντως είναι γεμάτο από εκκολαπτόμενες Γωγούλες, κάνοντας με να νιώθω τύψεις για αυτήν την ζαμπονοτυρόπιτα που έφαγα προχθές!
•«put your hands up»! Τι λε ρε dj! Αυτό το ακούμε 5 χρόνια τώρα! Βάλε τις pj σου και ουστ! (σ.σ. pj=πιτζαμούλες)
•Ο δρόμος της επιστροφής, εξίσου δύσκολος. Σαράντα λεπτά αναμονή για «βρόμικο», μια ώρα κίνηση και δύο φορές παρά τρίχα μακαρίτες από τους μεθυσμένους χάροντες!

«HOME SWEET HOME»! Αύριο θα δω το «Γεροντοκόρο» με τον Κωνστανάρα για να αρχίσω να συμβιβάζομαι στην ιδέα!

Κυριακή

Μέρα που στο σπίτι τρώμε γιουβέτσι ή ενίοτε παστίτσιο και ο καθένας καθαρίζει τον προσωπικό του χώρο! Για εξόρμηση σε παραλία ούτε συζήτηση. Να μου λείπει το Κυριακάτικο μποτιλιάρισμα! Όλα καλά και ωραία. Καθαρά σεντόνια, καθαρά πλακάκια, καθαρά ρουχαλάκια. Ώρα για μπανάκι, ταινιούλα και νάνι. Ας χαχαξω! Οι «τερέζες» -κάτι κατσαρίδες μεταλλαγμένες και μεγαθήρια- έχουν άλλη άποψη. Καταραμένο καλοκαίρι! Τι άλλο κρύβεις; Κρατώντας ανά χείρας παπούτσι και aroxol κυνηγάω το σιχαμένο πλάσμα, που αν το αναλύσω ψυχολογικά και κατά την φροϋδική σχολή, τελικά μάλλον το ζηλεύω, αφού είναι το μόνο που θα επιζήσει σε περίπτωση πυρηνικού ολοκαυτώματος! Ακούω ηδονικά σχεδόν το «κρατς κρατς» συνθλίβοντας την. «Ελπίζω στην επόμενη ζωή σου να μην είσαι το αφεντικό μου» της λέω καθώς την πετάω στην κάδο απορριμμάτων. Επιτέλους, ώρα για ύπνο…

Την ώρα που τα βαριά βλέφαρα κλείνουν δυο αυτοκίνητα διασταυρώνονται έξω από το σπίτι σείοντας το σπίτι από την ένταση της μουσικής.

Στο ένα παίζει Μακρόπουλο



Στο άλλο «Σφύριξε χαρούμενα. Μπορείς!»



Ο Χεσούς (που λένε οι σπανιόλοι) με «αναμπαίζει», σκέφτομαι, και γυρίζω πλευρό!


Φλώρα Μιχαλοπούλου