Ο Παναθηναϊκός (πρέπει να) έχει πολλούς τρόπους να κερδίζει και ο Ναν φρόντισε να το θυμίσει σε όλους

Υπάρχουν νίκες που μετρούν περισσότερο από δύο βαθμούς στη βαθμολογία. Νίκες που μπορούν να αλλάξουν την ψυχολογία μιας ομάδας, να της υπενθυμίσουν τις πραγματικές δυνατότητές της και, κυρίως, να της δείξουν ότι έχει ακόμη πολλά πράγματα να παρουσιάσει μέσα στη σεζόν. Το 115-112 του Παναθηναϊκού απέναντι στη Ρεάλ, μέσα στη Μαδρίτη και στην παράταση, είναι ακριβώς μια τέτοια περίπτωση.

Οι «πράσινοι» πέτυχαν μια τεράστια νίκη απέναντι σε έναν άμεσο ανταγωνιστή, βάζοντας τέλος σε ένα εντυπωσιακό σερί έντεκα διαδοχικών νικών των Μαδριλένων. Και το έκαναν με έναν τρόπο που έχει ιδιαίτερη σημασία για τη συνέχεια, κερδίζοντας ουσιαστικά τη Ρεάλ στο δικό της παιχνίδι.

Μέχρι σήμερα, ο Παναθηναϊκός είχε παρουσιάσει ως βασικό σημείο αναφοράς του την αμυντική του λειτουργία. Είχε δείξει ότι μπορεί να περιορίζει τον αντίπαλο, να επιβάλλει σκληράδα και να οδηγεί τα παιχνίδια σε χαμηλό τέμπο, αξιοποιώντας την αθλητικότητα και την ποιότητα των παικτών του. Στη Μαδρίτη, όμως, χρειάστηκε να κάνει κάτι διαφορετικό. Να ακολουθήσει έναν αντίπαλο με τεράστια επιθετική ποιότητα σε ένα παιχνίδι υψηλού σκορ και να βρει τις λύσεις για να επικρατήσει.

Και το κατάφερε. Οι 115 πόντοι απέναντι στη Ρεάλ, σε μια έδρα όπου οι Ισπανοί είχαν να ηττηθούν στην Ευρωλίγκα από τον Νοέμβριο του 2025 (ξανά από το «τριφύλλι), δείχνουν ότι το επιθετικό ταλέντο αυτής της ομάδας μπορεί να αποτελέσει εξίσου ισχυρό όπλο με την άμυνά της. Το σημαντικότερο κέρδος μιας πολύ ευχάριστης βραδιάς είναι ότι απέδειξε πως δεν χρειάζεται να κερδίζει με έναν συγκεκριμένο τρόπο.

Ο Ναν, βέβαια, φρόντισε να πάρει πάνω του την παράσταση. Ο Αμερικανός θύμισε σε όλους, και κυρίως σε όσους είχαν αρχίσει να αμφισβητούν την επιρροή του, ποιος είναι και τι μπορεί να κάνει όταν το παιχνίδι φτάνει στα κρίσιμα σημεία. Οι 33 πόντοι του, με τους 23 να έρχονται στην τέταρτη περίοδο, αποτελούν μια εμφάνιση που δύσκολα περιγράφεται με αριθμούς.

Το εντυπωσιακότερο, όμως, δεν ήταν απλώς η παραγωγικότητά του. Ήταν ο τρόπος με τον οποίο ήρθαν αυτοί οι πόντοι. Χωρίς να χρειαστεί να καταφύγει σε υπερβολές, χωρίς να εκβιάσει παράλογες προσπάθειες και χωρίς να πάρει κάποιον υπερβολικό αριθμό δύσκολων σουτ. Ο Ναν διάβασε τις καταστάσεις, περίμενε τις στιγμές του και όταν αντιλήφθηκε ότι η ομάδα τον χρειαζόταν, ανέλαβε δράση με τον πιο αποφασιστικό τρόπο.

Εξίσου σημαντική ήταν και η διαχείριση του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Ο Σέρβος προπονητής έδειξε ότι αντιλαμβάνεται πως η χρησιμοποίηση του Ναν δεν χρειάζεται να είναι ίδια σε όλες τις φάσεις του αγώνα. Πολλές φορές τον απέσυρε για να ενισχύσει την αμυντική λειτουργία της ομάδας και τον επανέφερε όταν χρειαζόταν η επιθετική του ποιότητα. Μια διαχείριση που μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμη στη συνέχεια, καθώς επιτρέπει στον Αμερικανό να έχει καθοριστικό ρόλο χωρίς να επιβαρύνεται σε κάθε κατοχή και σε κάθε αγωνιστική συνθήκη.

Δεν ήταν, όμως, μόνο ο Ναν. Ο Ματίας Λεσόρ δικαιούται τον τίτλο του MVP της... παράτασης. Ο Γάλλος σέντερ ήταν η προσωποποίηση της μαχητικότητας, έδωσε μάχες απέναντι στους ψηλούς της Ρεάλ και έβαλε τη σωματική παρουσία που χρειαζόταν ο Παναθηναϊκός για να πάρει μια τόσο σκληρή αναμέτρηση. Είχε δείξει αντίστοιχα στοιχεία και στο παιχνίδι με την Εφές, ακόμη κι αν τότε η ήττα δεν επέτρεψε να αναδειχθεί όσο θα έπρεπε η δική του προσπάθεια.

Το ζήτημα, βέβαια, είναι ότι ο Λεσόρ χρειάζεται βοήθεια. Ο Φαλ δεν δείχνει μέχρι στιγμής να έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του Ομπράντοβιτς, ενώ το πείραμα με τον Γιαμπουσελέ στο «5» δεν έχει αποδώσει τα αναμενόμενα. Ο Μήτογλου έδωσε κάποιες λύσεις απέναντι στη Ρεάλ, όμως είναι σαφές ότι ο Παναθηναϊκός χρειάζεται περισσότερα στοιχεία στη θέση του σέντερ. Δεν γίνεται να περιμένει από τον Λεσόρ να κερδίζει μόνος του κάθε μάχη στη ρακέτα, ειδικά σε μια σεζόν με τόσο απαιτητικό πρόγραμμα.



Υπάρχει, πάντως, και ένα πρόβλημα που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο μέσα στον ενθουσιασμό της νίκης. Τα λάθη εξακολουθούν να αποτελούν σημαντική πληγή. Οι 22 ασίστ για 19 λάθη είναι μια αναλογία που δεν μπορεί να θεωρηθεί ικανοποιητική, ειδικά αν συνυπολογίσουμε ότι στο πρώτο δεκάλεπτο ο Παναθηναϊκός δεν είχε υποπέσει σε κανένα λάθος. Αυτό σημαίνει ότι μέσα στα επόμενα τρία δεκάλεπτα και την παράταση έκανε 19!

Ο Φρανσίσκο έχει σημαντικό μερίδιο ευθύνης σε αυτό, καθώς πολλές φορές λειτουργεί παρορμητικά και παίρνει αποφάσεις που δεν εξυπηρετούν την επιθετική λειτουργία της ομάδας. Οι κακές επιλογές του έβαλαν σε αρκετές περιπτώσεις τον Παναθηναϊκό σε δύσκολη θέση και λίγο έλειψε να του κοστίσουν το παιχνίδι. Ίσως, λοιπόν, στην τελική ευθεία των κλειστών αναμετρήσεων η ασφάλεια και η εμπειρία του Σλούκα να αποτελούν καλύτερη επιλογή για τη διαχείριση των κατοχών.

Σε κάθε περίπτωση, η νίκη στη Μαδρίτη είναι από αυτές που μετρούν διπλά. Όχι μόνο επειδή ήρθε απέναντι σε έναν άμεσο ανταγωνιστή, αλλά και επειδή ο Παναθηναϊκός κατάφερε να επικρατήσει σε ένα περιβάλλον και με έναν τρόπο που δεν είχαμε συνηθίσει να τον βλέπουμε. Κυρίως, όμως, απέδειξε ότι έχει ακόμη πολλές δυνατότητες να ξεδιπλώσει. Δεν θύμισε την ομάδα που κέρδιζε στο πρώτο κομμάτι της σεζόν μέσα από την αμυντική της κυριαρχία. Έδειξε μια διαφορετική εκδοχή του εαυτού του, με την επίθεση να αποτελεί αυτή τη φορά το βασικό όπλο.

Το ζητούμενο πλέον είναι η συνέχεια. Γιατί μια τέτοια νίκη μπορεί να αποτελέσει σημείο καμπής, μόνο αν συνοδευτεί από ανάλογη συνέπεια. Ο Παναθηναϊκός έχει αποδείξει ότι διαθέτει το ταλέντο για να φτάσει πολύ ψηλά. Στη Μαδρίτη έδειξε ότι διαθέτει και εναλλακτικούς δρόμους για να το πετύχει. Τώρα πρέπει να αρχίσει να τα συνδυάζει όλα αυτά με μεγαλύτερη σταθερότητα.

Υ.Γ.: «Κρυφοί» ήρωες σε άμυνα και επίθεση οι Μπόνγκα και Μπάντιο, που έδωσαν πάρα πολλές μάχες και έβαλαν μαζί 17 πόντους, με τον Σενεγαλέζο να μοιράζει και 5 ασίστ. Εντύπωση προκαλεί η μη χρησιμοποίηση του Γκραντ, σε ένα παιχνίδι που ήταν φανερή η ανάγκη για αμυντικό φίλτρο.