«Μην καρτεράτε να λυγίσουμε»

Συναυλία αλληλεγγύης πραγματοποιήθηκε το πρωί της Κυριακής από το Σωματείο Εργαζομένων στην Ελληνική Χαλυβουργία. Πλήθος κόσμου έδειξε έμπρακτα τη συμπαράστασή του στον αγώνα, όπως το κάνει άλλωστε και για περισσότερο από ένα μήνα, όσο δηλαδή διαρκεί η απεργία στο εργοστάσιο του Ασπροπύργου.

Δύσκολα θα μπορεί κανείς να καταλάβει πολλά για το τι έγινε εκεί παρακολουθώντας ενδεχομένως κάποιο ρεπορτάζ ενός δελτίου ειδήσεων. Μια ατάκα από τον χαιρετισμό που απηύθυνε η Αλέκα Παπαρήγα (αντιλαμβανόμενη πως δεν απευθύνεται αποκλειστικά σε ψηφοφόρους της), ίσως ένα φευγαλέο πλάνο με τον Παντελή Θαλασσινό να τραγουδά και ένα κοντινό στον κόσμο. Πού να χωρέσει εκεί μέσα ο αγώνας…

Το πλήθος ετερόκλητο, όπως οι ρίζες κι οι καταβολές του καθενός. Μόνο οι ανάγκες μοιάζουν να είναι ίδιες και να αποτελούν το κοινό ελατήριο που ενώνει τους ανθρώπους. Εδώ θα βρεις αγωνιστές ατόφιους κι αναλλοίωτους μα κι αριστερούς από άποψη, δεξιούς μ’ ανησυχίες, σοσιαλιστές που παραστράτησαν, αλλά -κυρίως- ανθρώπους που βαρέθηκαν να ζουν με μια κομματική ταμπέλα κι αποφάσισαν ν’ αγωνιστούν για τη ζωή τους.

Οι εργάτες στην Ελληνική Χαλυβουργία δεν είναι τόσο μακριά όσο νομίζουμε, ούτε καν αυτοί οι 50 απολυμένοι. Όπως δεν είναι εκείνοι που ετοιμάζονται να μπουν σε εργασιακή εφεδρεία, οι εδώ και μήνες απλήρωτοι εργαζόμενοι στην ειδικοί αγωγή, οι δημόσιοι υπάλληλοι που βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα. Όλοι αυτοί που αντιλαμβάνονται πως χάνουν τα πάντα και το μόνο που απομένει είναι η αλληλεγγύη, μια έννοια που παίρνει άλλη διάσταση και έκταση από εκείνη των λεξικών όταν από το μεγάφωνο ακούς πως ένα σωματείο συνταξιούχων συνεισφέρει 100 ευρώ για την ενίσχυση των απεργών.

Αλληλεγγύη που μπορεί να δείξει και το ποδόσφαιρο, όσο παράξενο κι να ακούγεται αυτό. Μέλη της «Hasta la Victoria Siempre», ομάδας που μεταξύ άλλων συμμετέχουν άνθρωποι του αθλήματος, όπως ο Σάββας Κωφίδης ή ο Τάσος Κάκκος, παρευρέθηκαν στο δρώμενο και ο Νίκος Μάλλιαρης μου εξηγεί:

«Θέλουμε να διοργανώσουμε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα στις 14 Δεκεμβρίου μεταξύ της Hasta και των εργαζομένων. Έτσι θα δείξουμε κι εμείς τη συμπαράστασή μας στον αγώνα τους. Το άθλημα είναι το μέσο από το οποίο μας δίνεται η δυνατότητα να περάσουμε τα μηνύματα στον κόσμο».

Ρωτώ αν ο αγώνας θα αποτελέσει αφορμή για να μαζευτούν χρήματα ή τρόφιμα για τους εργαζόμενους και πριν καλά-καλά έρθει η απάντηση πως όλα αυτά θα ανακοινωθούν στις 12 Δεκεμβρίου σε συνέντευξη Τύπου, έρχονται τα λόγια ενός εκπροσώπου των απεργών.

«Ας είναι απλά και μόνο ένα παιχνίδι. Δεν είναι ανάγκη να μαζέψουμε τίποτα. Καμιά φορά αρκεί η χαρά του παιχνιδιού»…

«Συγκινηθήκαμε γιατί χτες δεχτήκαμε μια επίσκεψη έξω από τα συνηθισμένα, κάτι που δεν το περιμέναμε. Τη συμπαράστασή τους μας έδειξαν οι φίλαθλοι της ΑΕΚ κι ένας σύνδεσμος οπαδών της βρέθηκε εδώ να συζητήσουμε, να πούμε μια κουβέντα, να μας δείξουν πως δεν είμαστε μόνοι μας», συμπληρώνει.

Τον ακούω και σκέφτομαι από πόσους και πόσους δεν έχει χρησιμοποιηθεί η μπάλα ως μέσο ελέγχου της μάζας, ακόμη και αποχαύνωσής της. Πικρή τύχη για το λαοφιλές άθλημα που μέσα από πρωτοβουλίες όπως αυτή της «Hasta» ή του συνδέσμου οπαδών, ξαναβρίσκει τη χαμένη σύνδεσή του με την κοινωνία.

Πριν φύγω από τον Ασπρόπυργο, κοιτάζω τις σημειώσεις μου, ίσως ψάχνοντας το μήνυμα που θα κουβαλήσω από τούτη την ημέρα. Κάποιος που περνάει από δίπλα μου μονολογώντας, μου το χαράζει άθελά του: «Μην καρτεράτε να λυγίσουμε, είμαστε όλοι απολυμένοι».

Νικόλας Ακτύπης