Η μπάλα είναι γένους θηλυκού…

Το φετινό καλοκαίρι, η Α.Ε. Γλυφάδας Ποσειδώνας Οδυσσέας... τάραξε τα νερά του γυναικείου ποδοσφαίρου στην Ελλάδα. Διότι πρωτοπόρησε πραγματοποιώντας την πρώτη μεταγραφή Αμερικανίδας παίκτριας. Για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, για λογαριασμό της Γλυφάδας θα αγωνίζεται φέτος η καλύτερη Αμερικανίδα παίκτρια για το 2010 στο κολεγιακό πρωτάθλημα με την ομάδα του Κάνσας. Το όνομα αυτής, Ασλεϊ Μάξγουελ. Η «SportDay» βρέθηκε στο γήπεδο της Γλυφάδας, συνάντησε την 24χρονη και σας τη συστήνει.

Διαβάστε όσα είπε η Άσλεϊ Μάξγουελ στην Sportday και την Αλεξάνδρα Αξενίδου:

Γυρίζουμε αρκετά χρόνια πίσω και στην απόφαση σου να ασχοληθείς με το γυναικείο ποδόσφαιρο. Πώς προέκυψε αυτό;

«Η πρώτη μου επαφή με το άθλημα έγινε πριν από 19 χρόνια, στην ηλικία των 4. Πέρα από το γεγονός ότι είναι από τα πλέον δημοφιλή σπορ στην Αμερική, είναι και το αγαπημένο του μπαμπά μου. Επιπλέον, η μεγαλύτερή μου αδερφή ασχολιόταν ήδη μ΄ αυτό, οπότε μπορούμε να πούμε ότι ήταν κατά κάποιον τρόπο... οικογενειακή υπόθεση».

Έρχεται ο Αύγουστος και η κλήση από την Ελλάδα και τους ανθρώπους της Γλυφάδας. Πόσο καιρό σου πήρε να απαντήσεις;

«Είπα αμέσως "ναι". Ούτε καν περίμενα να δω το συμβόλαιο, δεν το σκέφτηκα καθόλου. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Δυο εβδομάδες μετά την πρόταση που μου έκανε η ομάδα, ήμουν ήδη στην Ελλάδα».

Τι υποδοχή σου επιφύλαξαν στη νέα σου ομάδα;

«Με έχουν αγκαλιάσει από την πρώτη στιγμή. Το πρόβλημα είναι, βέβαια ότι δεν γνωρίζουν όλοι Αγγλικά κι εγώ δεν ξέρω καθόλου Ελληνικά παρά μόνο τέσσερις λέξεις. "Ναι, όχι, ευχαριστώ και γεια σας" για αρχή. Το σίγουρο είναι ότι είμαι αποφασισμένη να μάθω πολλά όλους αυτούς τους μήνες που θα μείνω στην Ελλάδα».

Ήρθες σε μια χώρα, στην οποία το να παίζει μια γυναίκα ποδόσφαιρο δεν είναι και κάτι που συναντάς πολύ συχνά. Αυτό το έχεις καταλάβει στη συναναστροφή σου με τον κόσμο;

«Όταν πρωτοήρθα εδώ και έλεγα ότι παίζω γυναικείο ποδόσφαιρο, δεν ήταν λίγου αυτοί που δεν το πίστευαν. Βλέπετε, δεν είναι και από τα πλέον διαδεδομένα αθλήματα εδώ στην Ελλάδα. Σε αντίθεση με την Αμερική, που υπάρχουν περιπτώσεις πανεπιστημίων που μπορεί να έχουν μόνο γυναικείο ποδόσφαιρο και όχι ανδρικό».

Παρακολουθώντας ορισμένα βίντεο από παλιότερους αγώνες σου, είδαμε ότι η σχέση σου με τα δίχτυα είναι εξαιρετική...

«Μπορώ να παίξω από τη μέση και μπροστά σε οποιαδήποτε θέση, ακόμη και ως καθαρόαιμο φορ. Το σκοράρισμα είναι μέσα στο αίμα του και είναι κάτι που έχω μάθει να κάνω από μικρή. Θα το δείτε με τη Γλυφάδα».

Παρ' ότι δεν έχεις παίξει ακόμη τον πρώτο σου αγώνα εδώ, μπορείς να διακρίνεις διαφορές ανάμεσα στο γυναικείο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα και αυτό στην Αμερική;

«Δεν νομίζω ότι υπάρχουν και πολλές διαφορές, γιατί καταρχάς ο στόχος του να κερδίζεις είναι ίδιος. Υπάρχει η ίδια αφοσίωση στο άθλημα. Αν κάτι μου φαίνεται λιγάκι δύσκολο, αυτό είναι η πρώτη εβδομάδα της προετοιμασίας. Στην Αμερική έχουμε τη δυνατότητα να πιάσουμε την μπάλα από την αρχή, κάτι που δεν συμβαίνει εδώ, μια και δίνουμε βαρύτητα στη φυσική κατάσταση. Ανυπομονώ να περάσουν οι μέρες και να έρθουμε σε επαφή με την μπάλα».

Από τη μια στιγμή στην άλλη βρέθηκες σε τελείως άλλες πολιτείες. Πώς είναι αλήθεια για σένα η ζωή σε μια χώρα όπως η Ελλάδα;

«Δεν έχουμε γραμμή μετρό, οπότε προσπαθώ σιγά σιγά να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα σε ό,τι αφορά τις μετακινήσεις μου. Πρέπει, όμως, να παραδεχτώ ότι είναι πολύ βολικό. Όσο για τον τρόπο οδήγησης στην Ελλάδα, έχω εκπλαγεί αρνητικά. Οι περισσότεροι οδηγούν σαν τρελοί, ενώ παρκάρουν ακόμη και στα πεζοδρόμια. Λατρεύω, όμως το γεγονός ότι έχεις να κάνεις τόσα πολλά πράγματα, αν αποφασίσεις να βγεις έξω. Εννοείται ότι έχω ήδη επισκεφτεί την Ακρόπολη».

Δεν είσαι μόνη σου εδώ, αλλά μαζί με τον φίλο σου, Ζακ Πενόλιο ο οποίος παίζει βόλεϊ και από φέτος θα είναι στον Παναθηναϊκό. Οι προτάσεις σάς ήρθαν ταυτόχρονα;

«Η πρόταση από τον Παναθηναϊκό ήρθε στα χέρια του μια εβδομάδα πριν από τη δική μου. Εννοείται ότι έπαιξε ρόλο το ό,τι θα ήμασταν μαζί εδώ στην Αθήνα. Είναι μια πρωτόγνωρη εμπειρία και για τους δυο μας και τι καλύτερο από το να τη ζούμε μαζί».

Να υποθέσω ότι θα είσαι από τις πιο φανατικές φιλάθλους στο κλειστό της Κυψέλης;

«Αν δεν είμαστε εκτός Αθήνας και δεν έχουμε αγωνιστικές υποχρεώσεις, θα είμαι σίγουρα στο κλειστό της Κυψέλης για να παρακολουθώ τον Ζακ με τον Παναθηναϊκό. Συν τοις άλλοις, το βόλεϊ μου αρέσει πολύ».

Τι σου λένε οι γονείς σου; Αγχώνονται που η κόρη τους είναι τόσο μακριά;

«Ενθουσιάστηκαν στην ιδέα της μεταγραφής μου και είναι πολύ υπερήφανοι για αυτό. Έχω δυο αδερφές, μία μικρότερη (16) και μία μεγαλύτερή (26) μου και είμαι η μοναδική που λείπω από το σπίτι. Είναι δύσκολο να είσαι μακριά από την οικογένειά σου και αυτό κακοφαίνεται πολύ στην μαμά μου. Έχει αρκετό άγχος, μια και δεν έχουμε χωριστεί ποτέ η μία από την άλλη. Δεν βλέπω την ώρα να έρθουν τα Χριστούγεννα, γιατί τότε θα έρθουν να με επισκεφθούν όλοι μαζί».