Νιανγκουάρα: «Νιώθω γεμάτη από αυτά που πέτυχα»

Στα 19 χρόνια που κολυμπούσε, έζησε αμέτρητες στιγμές χαράς, λύπης, ικανοποίησης και απογοήτευσης. Η πιο έντονη στιγμή της μεγάλης καριέρας της, όμως, ήταν όταν αποφάσισε να την ολοκληρώσει.

Η Νέρι Νιαγκουάρα δεν θα ξεχάσει ποτέ τη στιγμή που ανακοίνωσε στον προπονητή της, Βόικο Ράτσε, την οριστική απόφασή της να αποχωρήσει από την ενεργό δράση.

«Η πιο δυνατή στιγμή, είναι μια ανθρώπινη στιγμή. Είναι η στιγμή που ανακοίνωσα στον προπονητή μου ότι θα σταματήσω και είδα τα μάτια του να βουρκώνουν. Μαζί είχαμε χαρεί πολλές επιτυχίες, είχαμε πολλές καλές στιγμές. Εκείνη τη στιγμή, όμως, ήταν σαν flash back όσων είχαν γίνει όλα τα προηγούμενα χρόνια», λέει η κορυφαία Ελληνίδα κολυμβήτρια, που ύστερα από δύο χάλκινα μετάλλια στα 100 μ. ελεύθερο στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα του 2004 στη Μαδρίτη και του 2006 στη Βουδαπέστη, τη συμμετοχή της σε δύο τελικούς (6η στα 100 μ. ελεύθερο και 7η στα 50 μ. ελεύθερο) στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, σε τελικό Παγκοσμίου Πρωταθλήματος (7η στα 100 μ. ελεύθερο το 2005 στο Μόντρεαλ) και πολλά πανελλήνια ρεκόρ, πήρε την απόφαση να βάλει τους τίτλους τέλους.

«Εκλεισε ένας κύκλος»

Η ίδια νιώθει γεμάτη από αυτά που κατάφερε κι αν κάτι την κάνει να αισθάνεται απόλυτα σίγουρη για την απόφασή της είναι ότι σταματάει επειδή είναι αποκλειστικά δική της επιλογή: «Δεν είναι μια απόφαση που πάρθηκε "εν βρασμώ ψυχής". Δεν αναγκάστηκα να το κάνω. Είναι απόλυτα συνειδητή απόφαση. Δεν θέλω να το κάνω άλλο. Και μου αρέσει που φεύγω, επειδή δεν θέλω να συνεχίσω κι όχι επειδή δεν μπορώ. Κι αυτό ίσως με κάνει να νιώθω καλά. Δεν θα ένιωθα το ίδιο καλά, αν έπρεπε να σταματήσω επειδή δεν θα μπορούσα να κολυμπήσω. Ξέρω ότι είχα τη δυνατότητα να κάνω κι άλλα πράγματα. Αυτό ίσως με "παρηγορεί", αν και δεν στεναχωριέμαι. Ενας κύκλος ήταν που έκλεισε».

«Μου λείπουν στιγμές»

Εχοντας περάσει το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής της μέσα στην πισίνα, η μόλις 24 ετών Νέρι παραδέχεται πως αισθάνεται έξω από τα νερά της κυριολεκτικά! Δεν της λείπει, όμως, η κολύμβηση: «Μου λείπουν στιγμές. Οχι το κολύμπι αυτό καθαυτό. Μου λείπουν στιγμές προπόνησης, στιγμές αγώνων. Ειδικά οι στιγμές έντασης των αγώνων. Αυτό το μοναδικό συναίσθημα πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον αγώνα. Είναι κάτι ξεχωριστό. Μόνο κάποιος που έχει περάσει από αυτή τη διαδικασία μπορεί να το καταλάβει. Κι αυτό το συναίσθημα δεν είναι εύκολο να το βρεις αλλού. Δεν υπάρχουν λέξεις για να το εξηγήσω. Χαίρομαι που το έζησα και έχω να το θυμάμαι. Λυπάμαι που δεν θα έχω την ευκαιρία να το ξαναζήσω. Να ξαναζήσω την προετοιμασία πριν από την κούρσα κι αυτό το κενό που νιώθεις όση ώρα κολυμπάς. Προσωπικά, εκείνες τις στιγμές ήμουν σε άλλον κόσμο, σε άλλη διάσταση. Ζούσα σε άλλη πραγματικότητα. Και μετά τελειώνει η κούρσα. Κι από τον δικό σου κόσμο πρέπει σιγά σιγά να επιστρέψεις στην πραγματικότητα».

«Οσο πιο χαλαρά, τόσο πιο καλά»

Η Νέρι παραδέχεται ότι η ζωή της έχει αλλάξει, αλλά απολαμβάνει τις νέες της συνήθειες. Για παράδειγμα, δεν ξύπνησε κάποια μέρα στις 6:00 από συνήθεια, σκεπτόμενη ότι έχει πρωινή προπόνηση: «Το αντίθετο. Ξυπνούσα πολύ πιο αργά και έλεγα: Για φαντάσου! Τι ωραία που είναι να ξυπνάς τέτοια ώρα!». Η ίδια, άλλωστε, ποτέ δεν ήταν μια αθλήτρια που μπήκε σε καλούπια. Φρόντιζε πάντα να κάνει αυτά που την ευχαριστούσαν, αλλά είχε τον τρόπο να δίνεται ολοκληρωτικά στην προπόνηση, όταν αυτό ήταν απαραίτητο: «Ποτέ δεν ήμουν εντελώς "φυτό". Μόνο κατά περιόδους! Οταν δεν γινόταν αλλιώς. Δεν μπορείς να είσαι συνεχώς τρεις λαλούν και δυο χορεύουν και να πετυχαίνεις πράγματα. Πρέπει να έχεις τρελό άστρο. Οταν έπρεπε να αφοσιωθώ, το έκανα. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο για μένα. Πιστεύω, όμως, πως όσο πιο χαλαρά βλέπεις το πράγμα, τόσο καλύτερα είναι. Αν είχα μπει στο τριπάκι ότι πρέπει να κολυμπήσω, πρέπει να ξυπνήσω, δεν πρέπει να κάνω αυτό, δεν πρέπει να κάνω το άλλο, νομίζω ότι θα είχα σταματήσει πολύ νωρίτερα».

«Το σκεφτόμουν από το Λύκειο»

Η αλήθεια είναι ότι η σκέψη της αποχώρησης είχε περάσει πολλές φορές από το μυαλό της. Και την είχε πραγματοποιήσει μετά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2005, όταν μετά την έβδομη θέση στον τελικό των 100 μ. ελεύθερο, έκανε ένα μεγάλο διάλειμμα, για να επιστρέψει ένα χρόνο μετά στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2006 και να κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο στο ίδιο αγώνισμα για δεύτερη σερί διοργάνωση: «Δεν θυμάμαι εδώ και πόσα χρόνια λέω ότι δεν μπορώ άλλο, θα σταματήσω. Νομίζω ότι το σκέφτομαι από τότε που ήμουν στο Λύκειο! Πάντα έκανα ένα βήμα τη φορά. Ελεγα «άντε άλλη μια χρονιά, άντε να περάσει ακόμη μια χρονιά”. Και έφτασα εδώ που έφτασα».

«Η όρεξη δεν ήρθε ποτέ»

Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Βουδαπέστης ήταν η τελευταία μεγάλη διοργάνωση που το «αστέρι» της Νέρι Νιαγκουάρα έλαμψε. Ακολούθησαν οι νέες σκέψεις αποχώρησης και τελικά η οριστική απόφαση: «Το είχα σκεφτεί από πέρυσι. Ο προπονητής μου μου έλεγε να μην σταματήσω και είχαμε ένα μικρό καβγά. Τελικά καταλήξαμε στο να μείνω εκτός για ένα χρόνο. Να ξεκουραστώ, να δω πώς θα νιώσω, να ηρεμήσω. Ξεκίνησα να κολυμπάω ξανά τον Σεπτέμβριο για να αγωνιστώ στο Παγκόσμιο Στρατιωτικό Πρωτάθλημα. Αλλά η όρεξη δεν μου ήρθε ποτέ. Αντίθετα, ακόμα και η λίγη όρεξη που είχα μου έφυγε! Η φετινή χρονιά έχει Ολυμπιακούς Αγώνες κι αν ήθελα να συνεχίσω για να είμαι εκεί, έπρεπε ήδη να είχα ξεκινήσει την προετοιμασία μου. Επρεπε να πάρω μια οριστική απόφαση και τελικά αυτή ήταν να σταματήσω». Η ίδια παραδέχεται πως δεν ξέρει πώς θα νιώσει παρακολουθώντας τους Ολυμπιακούς Αγώνες από την τηλεόραση: «Οταν είδα το πρόσφατο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα από την τηλεόραση, δεν σκέφτηκα ότι θα ήθελα κι εγώ να είμαι εκεί. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν ξέρω πώς θα νιώσω».

«Πέτυχα τους στόχους μου»

Το οριστικό «αντίο» της ήταν αποτέλεσμα ενός συνδυασμού πραγμάτων: «Δεν ήταν τόσο η σωματική κούραση. Σίγουρα υπήρξε κι αυτή, αλλά έπειτα από ένα χρόνο απουσίας, δεν υπήρχε πλέον κούραση. Πιο πολύ ήταν ψυχολογικό. Βαρέθηκα, κουράστηκα. Ενιωθα και γεμάτη από όσα είχα κάνει. Ενιωθα την έλλειψη του στόχου του να κυνηγήσω κάτι. Είμαι πλήρης με αυτά που κατάφερα, πολλά ή λίγα, δεν ξέρω. Εμένα με γεμίζουν και μου αρκούν. Για κάποιον μπορεί να είναι λίγα, για κάποιον πολλά, για κάποιον μπορεί να είναι και τίποτα. Οι δικοί μου στόχοι ήταν αυτοί. Τους πέτυχα. Εφτασα εκεί που ήθελα να φτάσω, άσχετα αν θα μπορούσα να κάνω κάτι ακόμα».

«Τσαμπουκαλού»

Πώς θα χαρακτήριζε η Νέρι τον εαυτό της ως αθλήτρια με μια λέξη; «Τσαμπουκαλού». Παραδέχεται πως δεν ένιωσε ποτέ της φόβο, όταν στεκόταν δίπλα στα κορυφαία ονόματα της παγκόσμιας κολύμβησης: «Ως αθλήτρια, θεωρώ ότι όταν έπρεπε να κάνω τη δουλειά μου, την έκανα. Και ήξερα ότι την έκανα όσο πιο καλά μπορούσα. Οταν ήμουν έτοιμη δεν φοβόμουν τίποτα. Εμπαινα μέσα στην κούρσα και ήμουν εκεί 100%. Δεν υπήρχε τίποτα που θα μπορούσε να με επηρεάσει. Ποτέ δεν σκέφτηκα “πού πάω τώρα”. Την ώρα του αγώνα όλοι είναι το ίδιο. Κάποιος θα κερδίσει και κάποιος θα χάσει. Το θέμα είναι να κάνεις εσύ το καλύτερο που μπορείς. Κι επειδή θεωρώ ότι ήμουν αθλήτρια αγώνων, πάντα ήμουν όπως έπρεπε να είμαι. Πάντα ήμουν έτοιμη και όλα πήγαιναν καλά. Για να κάνεις πρωταθλητισμό, πρέπει να το έχεις μέσα σου».

Προπονήτρια

Η Νέρι παραμένει κοντά στον χώρο της κολύμβησης, ως προπονήτρια μικρών παιδιών στη Γλυφάδα. Και όπως λέει: «Δεν θα ήταν εύκολο να απομακρυνθώ εντελώς. Πέρασα 19 χρόνια μέσα στο κολύμπι και έχω τις καλύτερες αναμνήσεις». Για την ώρα δεν έχει σκεφτεί να ασχοληθεί κάποια στιγμή με την κολύμβηση από διοικητικό πόστο, αλλά δεν το αποκλείει. Σίγουρα, όμως, αισθάνεται αισιόδοξη για το μέλλον της ελληνικής κολύμβησης, παρά το γεγονός ότι η ίδια δεν θα συνεχίσει να προσφέρει με το πλούσιο ταλέντο της: «Ημασταν μια ομάδα παιδιών που ανέβασε τον πήχυ, έπειτα από πολλά χρόνια χωρίς διακρίσεις. Εύχομαι να συνεχιστεί αυτό που ξεκινήσαμε. Και είμαι αισιόδοξη. Υπάρχει υποδομή και παιδιά που μπορούν να ακολουθήσουν».

Πηγή: SportDay