Ιστορική επέτειος…

4 Απριλίου 1968: Η ΑΕΚ επικρατεί της Σλάβια Πράγας στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων με 89-82 και κατακτά τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο της ιστορίας της και πρώτο για το ελληνικό μπάσκετ. Το κατάμεστο από 80.000 θεατές Παναθηναϊκό Στάδιο (επίδοση που αποτελεί ακατάρριπτο ρεκόρ μέχρι σήμερα) αποθεώνει την ομάδα του Αμερικάνου, του Τρόντζου και του Ζούπα και ο δρόμος για την καταξίωση του ελληνικού μπάσκετ εκτός συνόρων ανοίγει διάπλατα. Προπονητής της «Ένωσης» στον αλησμόνητο εκείνο τελικό ήταν ο Νίκος Μηλάς, ενώ τους πόντους της ιστορικής νίκης σημείωσαν οι: Χρηστέας 4, Αμερικάνος 29, Βασιλειάδης 11, Λαρεντζάκης 6, Ζούπας 12, Τρόντζος 24, Τσάβας 3 (συμμετείχαν ακόμη οι Νεσιάδης, Δημητριάδης, Πετράκης).

Τριάντα επτά χρόνια μετά, ο άνθρωπος που «έντυσε» με τη φωνή από το ραδιόφωνο την πρώτη μεγάλη διεθνή επιτυχία του ελληνικού αθλητισμού σε ομαδικό άθλημα, ο Βασίλης Γεωργίου, μίλησε στην επίσημη ιστοσελίδα της ΑΕΚ (www.aekbc.gr) για τις στιγμές που έζησε.

«Ήταν κάτι το ανεπανάληπτο, ήταν το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο της Ελλάδας. Έτυχε να ήμουν εγώ ο σπίκερ εκείνης της αναμέτρησης και σίγουρα ζήσαμε μεγάλες στιγμές. Εγώ ήμουν για το ραδιόφωνο και ο Φαίδωνας Κωνσταντουδάκης για τον γραπτό Τύπο. Ο τελικός ήταν προγραμματισμένος για τις οκτώ και μισή το βράδυ και εγώ - όπως πάντα - πήγα νωρίς στο στάδιο. Ήταν έξι και τέταρτο και είδα κάτι το ανεπανάληπτο. Το Παναθηναϊκό Στάδιο ήταν κατάμεστο και ο κόσμος συνέχιζε να έρχεται. Νόμιζα ότι οι φίλαθλοι έκαναν λάθος στην ώρα έναρξης. Η Σλάβια ήταν μια υπερδύναμη, με παίκτες στην μικτή Ευρώπης. Ομως με τη βοήθεια του κόσμου και με την πίστη των παικτών η ΑΕΚ νίκησε. Το Στάδιο ήταν μέσα στο σκοτάδι εκτός από τον αγωνιστικό χώρο. Ένα λεπτό πριν τη λήξη όλοι οι φίλαθλοι άναψαν κεριά και με αυτόν τον τρόπο πανηγύρισαν τον θρίαμβο μέχρι να κάνει τον γύρο του θριάμβου ο Γιώργος Αμερικάνος. Χαίρομαι που βλέπω ότι μετά από 37 χρόνια οι νέοι συνάδελφοι τιμούν εκείνη την ομάδα. Ήταν να σαν να ήμουν κι εγώ μέλος εκείνης της ομάδας. Μετέδιδα απέναντι από την γραμματεία, ακριβώς στο κέντρο του γηπέδου. Οταν μεταδίδω ζω έντονα τον αγώνα, έτσι και τότε. Όποτε ο Αμερικάνος έβαζε ένα καλάθι σήκωνε το κεφάλι του και με κοιτούσε και έτσι ήταν σαν να του μιλούσα και εγώ. Σε ένα καλάθι του Τρόντζου σηκώθηκα όρθιος και κινήθηκα προς το μέρος του για να τον φιλήσω, ξεχνώντας τα καλώδια της μετάδοσης και σκέφτηκα «που πας;». Μάλιστα 6-7 λεπτά πριν το τέλος ο Τρόντζος πετυχαίνει με έναν απίστευτο τρόπο ένα πολύ δύσκολο καλάθι με δύο αντιπάλους και είπα «αφού ο Τρόντζος έβαλε αυτό το καλάθι η ΑΕΚ δε χάνει απόψε. Εγώ είχα την τύχη να μεταδώσω και τον τελικό στη Λοζάνη, όπου η ΑΕΚ κατέκτησε το Κύπελλο Σαπόρτα το 2000. Να φανταστείτε ότι η μετάδοση μου του 1968 είχε κυκλοφορήσει σε δίσκο και είχε πουλήσει πάνω από 320 χιλιάδες αντίτυπα, τα περισσότερα στους Έλληνες του εξωτερικού».