Πουλόπουλος: «Ελπίζω ακόμη στο άλμα στην καριέρα μου»

Του Χρήστου Κατσιμάρη

Ένας ποδοσφαιριστής με τεράστια εμπειρία από τα ελληνικά γήπεδα είναι αναμφίβολα ο Γιώργος Πουλόπουλος. Γεννημένος στην Αθήνα το 1970, ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα των Νέων της Δραπετσώνας στο Β’ τοπικό Αθήνας για να καθιερωθεί λίγο αργότερα στην πρώτη ομάδα του εν λόγω συλλόγου. Η επαγγελματική του σταδιοδρομία ξεκίνησε με την Καλλιθέα. Στη συνέχεια ακολούθησαν οι Αθηναϊκός, Προοδευτική. Τη φετινή χρονιά αγωνίζεται με τα χρώματα του Ιωνικού. Το γεγονός και μόνο ότι έχει αγωνιστεί από τη δεύτερη κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος της Αθήνας, ως και την Α’ Εθνική, λέει πάρα πολλά. Μπορεί να μην υπήρξε ποτέ, το μεγάλο αστέρι του ελληνικού ποδοσφαίρου, ωστόσο δε παύει να είναι ένας εξαιρετικός επαγγελματίας, που εξακολουθεί να λατρεύει αυτό που κάνει. Όλα τα παραπάνω, τα γνωρίζαμε πριν του μιλήσουμε. Στη συνέχεια όμως ανακαλύψαμε ότι διαθέτει κι έναν αδαμάντινο χαρακτήρα, αφού απάντησε σε ότι κι αν τον ρωτήσαμε δίχως τον παραμικρό δισταγμό και πάντοτε με ευγένεια. Γιώργος Πουλόπουλος λοιπόν!

Πώς αποφάσισες να γίνεις ποδοσφαιριστής;

Μου δόθηκε η ευκαιρία. Έπαιζα ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, Δ’ Εθνική συγκεκριμένα. Εκεί με παρακολούθησε ο τότε προπονητής της Καλλιθέας ο Γιώργος ο Τσολίγκας και μου πρότεινε να με πάρει στην ομάδα του. Έτσι έκανα το πρώτο μου επαγγελματικό συμβόλαιο και ακολούθησε η μετέπειτα καριέρα μου.

Σαν παιδί ποιον παίκτη είχες ως πρότυπο και γιατί;

Υπήρχαν πολλοί καλοί παίκτες κι αναλόγως σε ποια θέση εννοείς… Ξεχωρίζω πάντως το Στέλιο Μανωλά επειδή έπαιζε στην ίδια θέση στο γήπεδο που παίζω και εγώ σήμερα. Θεωρώ ότι ήταν ο καλύτερος αμυντικός της γενιάς του.

Είσαι ευχαριστημένος από τη μέχρι τώρα πορεία σου;

Σίγουρα μπορούσα να κάνω άλμα στην καριέρα μου. Ωστόσο θεωρώ ότι έχω ακόμα τη δυνατότητα να το κάνω αφού είμαι ακόμα 30 χρονών. Αυτό όμως που προέχει για έναν επαγγελματία ποδοσφαιριστή, είναι η υγεία του και η δυνατότητα να απολαμβάνει το ίδιο το παιχνίδι.

Ποια στιγμή θεωρείς ως την καλύτερη, εντός αγωνιστικών χώρων μέχρι τώρα;

Κοίταξε δεν έχω αγωνιστεί σε κάποια ομάδα που να έχει κατακτήσει κάποιον τίτλο (Κύπελλο, Πρωτάθλημα Α’ Εθνικής), ώστε να ξεχωρίσω μία συγκεκριμένη στιγμή. Βέβαια, επιτυχίες για μένα ήταν το πρωτάθλημα που κατέκτησα με τον Αθηναϊκό στη Β’ Εθνική, η παραμονή της Προοδευτικής στην Α’ και κάποιες νίκες με τη νυν ομάδα μου, όπως αυτή με τον Άρη στις καθυστερήσεις του αγώνα.

Σε ποια θέση σου αρέσει περισσότερο ν’ αγωνίζεσαι μέσα στο γήπεδο;

Συνήθως έπαιζα κεντρικός αμυντικός αλλά έχω παίξει παλιότερα και σε άλλες θέσεις. Στην Καλλιθέα αγωνίστηκα ως αριστερός μπακ αλλά και ως αμυντικός μέσος σε κάποια ματς. Στη θέση του αμυντικού χαφ όμως έχω αγωνιστεί και στον Αθηναϊκό. Η θέση του στόπερ όμως μου ταιριάζει καλύτερα.

Ποιος προσωπικός σου αντίπαλος, σ’ έχει δυσκολέψει περισσότερο εντός αγωνιστικού χώρου;

Υπήρξαν αρκετοί δύσκολοι αντίπαλοι. Ωστόσο, με είχε δυσκολέψει πιο πολύ ο Ίλια Ίβιτς, την παρθενική μου χρονιά στην Α’ Εθνική, ο Ντέμης και ο Ζιοβάννι, πραγματικά εξαιρετικοί παίκτες.

Πότε σκοπεύεις να αποσυρθείς από την ενεργό δράση;

Δε το έχω σκεφτεί ακόμα… Επιπλέον δεν πιστεύω ότι κανένας ποδοσφαιριστής σε αυτή την ηλικία σκέφτεται το τέρμα, αλλά το πως θα δημιουργήσει. Έχω μπροστά μου αρκετά χρόνια για να παίζω επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Μπορεί να μην χρειαστεί να φτάσω 37 χρονών για παράδειγμα για να σταματήσω, ωστόσο αυτό δε σημαίνει ότι σκέφτομαι το τέλος από τώρα.

Το ενδεχόμενο να γίνεις προπονητής το έχεις στο νου σου;

Το έχω εξετάσει αυτό το θέμα στο παρελθόν, αλλά δεν έχω κατασταλάξει ακόμα κάπου. Δε γνωρίζω αν θα μου άρεσε ή όχι το επάγγελμα του προπονητή. Ο στόχος μου προς το παρόν δεν είναι άλλος από το να παίζω ποδόσφαιρο.

Ποιον βλέπεις ότι να κατακτά το φετινό τίτλο;

Και οι τρεις πρώτες ομάδες του βαθμολογικού πίνακα έχουν τις ίδιες πιθανότητες ακριβώς. Έχουν δύσκολο πρόγραμμα και παίζουν με δύσκολους αντιπάλους που έχουν τεράστια ανάγκη από βαθμούς στη συνέχεια. Σίγουρα θα έχουν και οι τρεις τους (Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, Α.Ε.Κ) κι άλλες βαθμολογικές απώλειες.

Αγωνίζεσαι σε μια ομάδα που παλεύει να κρατηθεί στα «μεγάλα σαλόνια» του ελληνικού ποδοσφαίρου. Πώς αντιμετωπίζεις αυτή την πραγματικά αγχώδη κατάσταση;

Κοίταξε πάντα υπάρχει άγχος οτιδήποτε κι αν κάνεις, όταν μπαίνεις όμως στον αγωνιστικό χώρο το ξεχνάς αμέσως και αφοσιώνεσαι καθαρά στο ποδόσφαιρο. Ο Ιωνικός πιστεύω ότι βρίσκεται σε πολύ καλή θέση αφού έχει ν’ αντιμετωπίσει ομάδες που είναι στα μέτρα του. Βέβαια, οι αντίπαλοί μας έκαναν κάποιες νίκες που δεν υπολογίζαμε, αλλά γενικά η ομάδα μου έχει ευνοϊκό πρόγραμμα μπροστά της και είμαι αισιόδοξος ότι στο τέλος θα πετύχουμε στο στόχο μας.

Είναι αρκετό, για να επιστρέψει ο κόσμος στα γήπεδα ο έντονος ανταγωνισμός μεταξύ των ομάδων;

Σίγουρα ο ανταγωνισμός βοηθάει προς αυτή την κατεύθυνση αλλά μόνο όταν είναι σε υψηλό επίπεδο. Στην Ελλάδα, αποδυναμώνονται οι μεγάλοι σύλλογοι κι έτσι οι μικρότεροι έχουν τη δυνατότητα να γίνουν περισσότερο ανταγωνιστικοί προς αυτούς. Αυτό είναι μεγάλο λάθος, αφού έτσι πέφτει το συνολικό επίπεδο του πρωταθλήματος. Εγώ πιστεύω ότι τα μικρότερα σωματεία οφείλουν να γίνουν ισχυρότερα, ώστε να αυξηθεί η ποιότητα της Α’ Εθνικής. Πολλά ματς πάνε στη δύναμη και στην ταχύτητα και αυτό δεν ικανοποιεί τις απαιτήσεις των φιλάθλων. Το ποδόσφαιρο έχει αλλάξει, χωρίς αυτό ν’ αποτελεί δικαιολογία για την έλλειψη του καλού θεάματος..

Αν σου έλεγαν ότι μπορείς να μεταγραφείς σε μία από τις τρεις μεγάλες ομάδες της χώρας θες, ποια θα ήταν αυτή και γιατί;

Δύσκολη ερώτηση… Αυτή τη στιγμή το μοντέλο που έχουν δημιουργήσει στην ΑΕΚ ο Ντέμης με τον Ίβιτς είναι ότι πρέπει για έναν ποδοσφαιριστή με όνειρα και φιλοδοξίες. Πάντως δε μπορείς να πεις, ότι διαλέγω μία από αυτές τις ομάδες. Παίζουν κι άλλα πράγματα ρόλο, ποτέ πάντως δεν έδινα βαρύτητα στο οικονομικό οπουδήποτε κι αν αγωνίστηκα.

Για την επιτυχία ή την αποτυχία αντίστοιχα μιας ομάδας, τι ποσοστό έχουν προπονητής, διοίκηση και παίκτες;

Κατά τη γνώμη μου ευθύνονται και οι τρεις εξίσου… Η διοίκηση να είναι σωστή απέναντι στον προπονητή και τους παίκτες παρέχοντάς τους τις καλύτερες δυνατές συνθήκες εργασίας (προπονητικά κέντρα, έγκαιρη καταβολή των μισθών τους), ο προπονητής πρέπει να δίνει εντολές στους ποδοσφαιριστές και εμείς να τα δίνουμε όλα στο παιχνίδι. Όπως καταλαβαίνεις οι παράγοντες αυτοί είναι αλληλένδετοι, άρα έχουν και ισάξιες ευθύνες.

Είναι τελικά όλα τα λάθη των διαιτητών ανθρώπινα;

Δε θέλω να μπω σε αυτή τη διαδικασία. Δε θέλω γιατί δε μπορώ να σκεφτώ πονηρά. Αν ήμουν στη θέση των διαιτητών δε θα έκανα κάτι σκόπιμα, οπότε δε μου είναι εύκολο να σκεφτώ ότι κάποιος συνάνθρωπός μου θα δρούσε με αυτόν τον παράνομο τρόπο. Ίσως βέβαια κάνω και λάθος, αφού έχει αποδειχθεί η ύπαρξη μη ανθρώπινων λαθών, όπως στην πρόσφατη περίπτωση Χόιτσερ στη Γερμανία.

Κεφάλαιο Εθνική ομάδα. Μπορεί να έχει συνέχεια το θαύμα του ΕURO 2004;

Ναι, η εθνική Ελλάδος μας έκανε όλους να νιώθουμε υπερήφανοι γι’ αυτή. Το καλοκαίρι έβαλε τις βάσεις για την περαιτέρω πορεία της ενώ έχει πλέον ένα εξαιρετικό βοηθητικό και ένα καταπληκτικό ποδοσφαιρικό γήπεδο, πραγματική έδρα, όπως είναι το Καραϊσκάκη. Ακόμα παρατηρούμε ότι όλοι προσπαθούν για το καλό της ομάδας και οι παλαιότεροι παίκτες αλλά και οι καινούριοι που κλήθηκαν από τον Ομοσπονδιακό τεχνικό.

Ποια ομάδα και σε έχει εντυπωσιάσει περισσότερο φέτος από τον ελληνικό και ευρωπαϊκό χώρο, τηρουμένων πάντα των αναλογιών;

Σίγουρα η παρουσία της Ξάνθης φέτος, αποτελεί την έκπληξη του πρωταθλήματος. Ο πρόεδρος της, ο κύριος Πανόπουλος έχει κάνει φανταστική δουλειά με τις υποδομές, που με δικά του χρήματα έχει δημιουργήσει. Τώρα, από τον ευρωπαϊκό με έχει εντυπωσιάσει η Μπαρτσελόνα. Πιστεύω ότι παίζει καταπληκτικό ποδόσφαιρο και είναι ωραίο να την παρακολουθεί κανείς. Πραγματικά χαίρεσαι να τη βλέπεις αυτή την ομάδα, η ποιότητά των ποδοσφαιριστών της είναι απίστευτη… και ήταν κρίμα που στο ζευγάρι των νοκ-άουτ, στη φάση των ‘16’ έπρεπε να αποκλειστεί αυτή ή η Τσέλσι.. Η αξία όμως του ηττημένου, δίνει ακόμη μεγαλύτερη αξία στο νικητή και στη συγκεκριμένη περίπτωση ισχύει, πέρα για πέρα, αυτή η φράση.

Μιλώντας για την Τσέλσι λίγο πριν, μου κάνεις την καλύτερη πάσα για την επόμενη ερώτηση. Είναι όντως ο Μουρίνιο ο καλύτερος προπονητής;

Ασφαλώς και είναι ο κορυφαίος στη δουλειά του τα τελευταία χρόνια. Τον ξεχωρίζω και θαυμάζω το έργο του. Μπορεί να είναι προκλητικός πολλές φορές ως προς τη συμπεριφορά του, ωστόσο αυτό δεν αναιρεί τις προπονητικές του δυνατότητες. Χρησιμοποιεί εξαιρετικές τακτικές που μόνο εύκολα δεν αντιμετωπίζονται από τις αντίπαλες ομάδες και τεχνικούς.

Εκτός γηπέδων με τι σου αρέσει ν’ ασχολείσαι;

Βασικά μ’ ενδιαφέρει να είμαι ήρεμος και να ξεφύγω όσο μπορώ από το άγχος του αθλήματος… κάποια βόλτα, σινεμά, θέατρο είναι τα πιο συνηθισμένα Οτιδήποτε πάντως διαφορετικό κάνεις σε ανανεώνει και σε ξεκουράζει.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε να γίνονται ματς στην Α’ Εθνική, μεταξύ συγγενών και φίλων. Πώς πιστεύεις ότι θ’ αλλάξει αυτή η κατάσταση;

Είναι σίγουρα λυπηρό αυτό το γεγονός… Βέβαια, δε μπορούμε να καταδικάσουμε τα συγκεκριμένα σωματεία, μόνο και μόνο γι’ αυτό το λόγο. Σε μία τέτοια περίπτωση θα φτάσουμε στο άλλο άκρο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πολλά από αυτά τα σωματεία έχουν πολύ καλή οργάνωση, σε αντίθεση με κάποια άλλα, που ναι μεν έχουν ‘κόσμο’ αλλά ως επιχειρήσεις, δεν είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους. Η Χαλκηδόνα είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Το καλύτερο που μπορώ να σκεφτώ για αυτές τους συλλόγους, είναι η μεταφορά της έδρας τους σ’ επαρχιακές πόλεις και η συνένωση τους με τις αντίστοιχες τοπικές ομάδες, που συνήθως έχουν μεγάλο όγκο φιλάθλων και ιστορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Ποια η συμβουλή σου για τα νέα παιδιά που αποφασίζουν να ασχοληθούν επαγγελματικά με το ποδόσφαιρο;

Το ποδόσφαιρο είναι χαρά και ευχαρίστηση. Τα νέα παιδιά αλλά και εμείς οι ποδοσφαιριστές οφείλουμε να το βλέπουμε έτσι, γιατί μόνο με αυτό τον τρόπο κερδίζεις κάποια πράγματα τόσο ψυχικά όσο και υλικά. Είναι μια ευχαρίστηση που είναι ταυτόχρονα και επάγγελμα που σου δίνει τη χαρά της δημιουργίας. Πρέπει να χαίρεσαι γι’ αυτό που κάνεις. Μόνο έτσι το ζεις πραγματικά!