Τόμπσον: «Ανεβαίνω επίπεδο»

Η μεταγραφή του Ντι Τζέι Τόμπσον στην ΑΕΚ δεν ήταν ίσως το όνομα «κράχτης» για τους «κιτρινόμαυρους», όμως ο ίδιος ο Αμερικανός φόργουορντ θεωρεί μεγάλη του τιμή τη συμμετοχή του στο ελληνικό πρωτάθλημα μπάσκετ. Ο Τόμπσον μίλησε την Τρίτη στην πολωνική εφημερίδα «Watauga Democrat» και αναφέρθηκε στην εμπειρία του από το πολωνικό πρωτάθλημα, αλλά και τη νέα του ομάδα.

«Είμαι ενθουσιασμένος και έτοιμος να διαπιστώσω το επίπεδο του ελληνικού πρωταθλήματος. Περιμένω ότι θα είναι υψηλότερο από αυτό της Πολωνίας και θέλω να δω πόσο σκληρά δουλεύουν και πόσο ταλαντούχοι παίκτες είναι», ήταν οι πρώτες κουβέντες του Τόμπσον.

Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στην εμπειρία του από το πολωνικό πρωτάθλημα. «Η πόλη που αγωνιζόμασταν ήταν μεγαλύτερη από το Μπουν, αλλά έμοιαζε πολύ με το Απαλάχιαν. Είχαμε πολλούς φιλάθλους κι η πόλη, από τη στιγμή που δεν είχε άλλη ομάδα σε επαγγελματική λίγκα, ήταν μπασκετική. Οι φίλαθλοι του έδιναν να καταλάβει. Τους κάνει να χαίρονται περισσότερο το παιχνίδι, όταν δημιουργούν μια τέτοια ατμόσφαιρα».

Θεωρεί δύσκολη την προσαρμογή του σε μια ξένη χώρα. «Ποτέ δεν είχα γνωρίσει μια τέτοια κατάσταση, να είμαι δηλαδή εγώ ο ξένος, να μην έχω, δηλαδή, κανένα κοινό με τους άλλους και να μην μπορώ, ούτε καν, να επικοινωνήσω με τους ανθρώπους γύρω μου. Ήταν δύσκολο ακόμη και να παραγγείλω φαγητό, να ψωνίσω, να κάνω οτιδήποτε. Από τη στιγμή που δε γνώριζα τη γλώσσα, δεν μπορούσα να πάω κάπου μόνος μου και, αναγκαστικά, κανόνιζα να κυκλοφορώ με άλλους συμπαίκτες μου».

Αναφέρθηκε στο καθημερινό του πρόγραμμα. «Μια συνηθισμένη ημέρα θα ξυπνούσα γύρω στις 9.00, θα έτρωγα κάτι και θα σήκωνα βάρη στις 10.00. Μετά από αυτό, θα ξεκινούσαμε την προπόνηση στις 11.00 και θα συνεχίζαμε ως τη 1.00 ή τις 2.00 το μεσημέρι. Μετά θα πηγαίναμε με μερικούς συμπαίκτες μου για φαγητό κι η υπόλοιπη ημέρα θα ήταν δική μας κι εγώ δεν είχα συνηθίσει σε τόσο ελεύθερο χρόνο. Ο χρόνος με τον εαυτό μου, μού επέτρεψε να ωριμάσω, να συγκεντρωθώ και να πειθαρχήσω, όσο χρειαζόταν για να παίξω επαγγελματικό μπάσκετ. Δεν υπήρχε μεγάλη διδασκαλία ή καθοδήγηση. Περίμεναν από σένα να ξέρεις να παίζεις σε επαγγελματικό επίπεδο και να βρίσκεσαι σε αυτό κάθε μέρα. Αν δεν μπορείς να το κάνεις, τότε θα καθίσεις στον πάγκο ή θα σε στείλουν σπίτι σου για να βρουν κάποιον άλλον, που θα μπορεί να το κάνει».

Επιμέλεια: Παναγιώτης Βλαχαδάμης