Κατεργιαννάκης: «Αυθεντία ο Ρεχάγκελ»

Το εγκώμιο του ομοσπονδιακού τεχνικού, Ότο Ρεχάγκελ, πλέκει σε συνέντευξή του στη Sportday ο Φάνης Κατεργιαννάκης. Ο πρωταθλητής Ευρώπης με την Εθνική ομάδα, θέτει ως στόχο την επιστροφή του στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, ετοιμάζεται για τον επόμενο σταθμό της καριέρας του, που είναι πολύ πιθανό να είναι το τουρκικό πρωτάθλημα, μιλά για την εμπειρία της Serie A και το φλερτ με την Primera Division και θυμάται τις ημέρες του στον Άρη και τον Ολυμπιακό.

Η εμπειρία του Campionato

«Το Campionato και όσα είδα εκεί μου έδωσαν πολλά περισσότερα από τα ευρώ. Ηταν η συνέχεια στο όνειρο μετά το Euro στην Πορτογαλία. Και θα μπορούσα να πάρω ακόμη περισσότερα από την Ιταλία, αν δεν βιαζόμουν να πάρω την ελευθέρας μου από την Κάλιαρι για να πάω στη Λεβάντε».

Η περιπέτεια στο Λεβάντε

«Ο Σούστερ με ήθελε στη Λεβάντε. Οι Ισπανοί έδιναν εγγυημένο συμβόλαιο με 600.000 ευρώ για ενάμιση χρόνο. Υπήρχαν καλές προοπτικές και αποφάσισα να πείσω την Κάλιαρι να με αφήσει ελεύθερο. Παρότι δεν είναι η ομάδα με τα πολλά λεφτά στην Ιταλία και θα τη συνέφερε να σπάσει το συμβόλαιό μου, ο πρόεδρος της Κάλιαρι, ο Τσελίνο, μου είπε ότι θέλει να με κρατήσει. Υπήρχε ένας όρος στο συμβόλαιο και μου έλειπαν πέντε παιχνίδια για να ανανεώσω και για την επόμενη χρονιά. Μου είπε να μείνω. Εγώ ήμουν ήδη στην Ισπανία. Μου πήρε παραπάνω από μια εβδομάδα για να τον πείσω. Η διοίκηση της Λεβάντε παρέκαμψε τον προπονητή, ο οποίος ήθελε εμένα και άρχισε να διαπραγματεύεται τον Καβαγιέρο από τη Θέλτα. Τον έκλεισε και θα παίζει από το ερχόμενο καλοκαίρι. Ο Σούστερ έγινε έξω φρενών. Οταν η Θέλτα έκλεισε τον Καβαλιέρο, βγήκε και είπε δημόσια ότι ο Καβαγιέρο είναι επιλογή της διοίκησης και όχι δική του».

Το… μεθύσι της Πορτογαλίας

«Στην Πορτογαλία επί ένα μήνα ήμασταν... μεθυσμένοι. Από ευτυχία, ε; Μην παρεξηγηθούμε κιόλας! Μια απίστευτη και συνεχιζόμενη τρέλα. Το θέμα ξέρεις ποιο είναι; Ότι τα είδαμε όλα στην Πορτογαλία, αλλά τίποτα από την Ελλάδα. Βρισκόμασταν απομονωμένοι στο ξενοδοχείο σε ένα βουνό και οι φίλοι με μηνύματα από κινητά μάς ενημέρωναν τι γίνεται στην Ελλάδα. Όσο κι αν ακούγεται παράξενο, όταν κάποιους σου στέλνει μήνυμα και σου λέει ότι “η Ελλάδα καίγεται”, ήθελες να είσαι εκεί μαζί τους. Και δεν το ήθελα μόνο εγώ. Ολα τα παιδιά το θέλανε».

Εγγύηση… Ότο

«Ο Ρεχάγκελ είναι αυθεντία. Είναι ο προπονητής που τον εμπιστεύεται κάθε παίκτης. Υπό αυτή την έννοια, ναι είναι. Κάθε δευτερόλεπτο που σου μιλάει σου μεταφέρει και κάτι. Πριν από κάθε παιχνίδι στην Πορτογαλία μάς έλεγε και μια ιστορία μέσα από τη ζωή. Πριν από το παιχνίδι με τους Γάλλους μάς μάζεψε όλους και άρχισε να μας μιλά για αυτοκίνητα. Στην αρχή δεν καταλαβαίναμε. Κάποια στιγμή άρχισε να μας μιλά για μια προσωπική του ιστορία. Μας έλεγε ότι όταν ακόμη ήταν προπονητής στη Βρέμη, το όνειρό του ήταν να αγοράσει μία Πόρσε. Τελικά είπε: “Κάποια στιγμή κατάφερα και την αγόρασα. Την γυάλιζα, την καθάριζα κάθε ημέρα και την πρόσεχα σαν τα μάτια μου. Δεν την έδινα πουθενά. Την οδηγούσα μόνο εγώ. Έπειτα από δύο χρόνια μου τη ζήτησε ένας Ανατολικογερμανός παίκτης που είχα στην ομάδα. Συγκεκριμένα με ρώτησε αν μπορεί να την κάνει μια βόλτα. Του έδωσα δύο ημέρες ρεπό και του έδωσα την Πόρσε να πάει να δει τους δικούς του στη Δρέσδη. Την είχα βαρεθεί πλέον. Ετσι είναι τώρα και οι Γάλλοι. Έχουν πάρει το Παγκόσμιο, το Πανευρωπαϊκό και οι παίκτες τους έχουν ένα σωρό τίτλους με τους συλλόγους τους. Είναι κορεσμένοι πια. Εμείς είμαστε αυτοί που έχουμε τη φλόγα και την επιθυμία μέσα μας να κατακτήσουμε κάτι. Αν εμείς είμαστε σοβαροί, τότε θα τους νικήσουμε”. Τη συνέχεια τη γνωρίζετε».

«Μου λείπει η Εθνική»

«Αν έλεγα ότι δεν μου λείπει η Εθνική, θα ήμουν μεγάλος ψεύτης. Ο Ρεχάγκελ ξέρει το γιατί, αλλά στο δικό μου χέρι είναι να με καλέσει και πάλι. Πάντως σκέφτομαι να πάω και στην Τουρκία, έστω κι αν πρόκειται να πάω ως φίλαθλος».

Αφανής ήρωας ο Τοπαλίδης

«Οι γνώσεις που έχει είναι απίστευτες. Κάνει σπουδαία δουλειά και μεταφέρει στους παίκτες σε απόλυτο βαθμό αυτά που ζητά ο Ρεχάγκελ. Αν δεν ήταν ο Γιάννης συνεργάτης του Ρεχάγκελ και ήταν κάποιος άλλος, τότε ίσως να υπήρχε έλλειψη επικοινωνίας και να πετυχαίναμε λιγότερα πράγματα».

Κεφάλαιο Άρης

«Η ομάδα που με έκανε τερματοφύλακα. Πολλά τα χρόνια στην ομάδα, πολλά αυτά που έχουν δει τα μάτια μου. Κάθε χρονιά υπήρχαν υψηλοί στόχοι και πάντα κάτι πήγαινε στραβά. Οι λύπες ήταν περισσότερες από τις χαρές. Ακόμη δεν έχω καταλάβει αν αυτό είναι άδικο, αλλά χωρίς επιτυχίες είναι δύσκολα. Το ίδιο δύσκολα αισθάνεται και ο παίκτης όσο και φίλαθλος. Ηταν περίεργη η κατάσταση, όταν έφυγα από τον Αρη και σίγουρα αν κάποιες φορές περνούσε από το μυαλό μου ότι μπορεί να φύγω, δεν περίμενα πως θα γίνει έτσι. Μου όφειλαν πέντε εκατομμύρια δραχμές. Αν μου τα έδιναν, δεν θα έκανα προσφυγή. Τα είχαν έτοιμα για να μου τα δώσουν. Τελικά τα έδωσαν στον Θωμά Κυπαρίσση, ο οποίος ήδη είχε φύγει από την ομάδα. Πιθανόν κάτι παίχτηκε για να μείνει ελεύθερος. Μη ρωτάτε με ποιους. Δεν ξέρω. Από την άλλη, θα ήταν ρίσκο για εμένα αν έλεγα “εντάξει, δεν πειράζει, ας μείνω”. Οποιοσδήποτε ήταν στη θέση μου, θα έκανε προσφυγή. Δεν ήθελα να φύγω με αυτό τον τρόπο. Δεν ξέρω καν αν ήθελα να φύγω εκείνη τη στιγμή. Τα πράγματα ήρθαν μόνα τους».

Κεφάλαιο Ολυμπιακός

«Ηταν η πρώτη ομάδα που με έκανε πρωταθλητή. Μου έδωσε διαφορετικές εμπειρίες, δόξα, χρήματα και πολλούς καινούργιους φίλους. Στον Ολυμπιακό οι γκέλες δεν συγχωρούνται. Αν κάναμε κάποια, η κατάσταση ζόριζε περισσότερο απ' ό,τι στον Αρη. Το καλό στον Ολυμπιακό είναι ότι μια ήττα ξεπερνιέται πιο εύκολα, γιατί αμέσως μετά έρχονται πάλι οι νίκες. Στον Αρη ήταν διαφορετικά. Το μπες-βγες με επηρέασε πολύ. Σε ομάδες όπως ο Ολυμπιακός πρέπει να έχεις συνεχόμενα παιχνίδια. Ο Προτάσοφ με εμπιστεύθηκε περισσότερο απ' όλους τους προπονητές, που είχα στον Ολυμπιακό. Ίσως τότε να είχα και τα καλύτερα παιχνίδια».