«Θράσος» ο Αντώνης

Για ποιο λόγο πρέπει να χαίρεται περισσότερο ο Αντώνης Πετρόπουλος; Επειδή εκμεταλλεύτηκε σε δύο περιπτώσεις τις ασίστ του Δημήτρη Σαλπιγγίδη και πέτυχε ισάριθμα γκολ; Ή επειδή στην «επετηρίδα» των επιλογών του Χενκ Τεν Κάτε για τη θέση του σέντερ φορ του Παναθηναϊκού παρέκαμψε τον χρυσοπληρωμένο Ροντρίγκο Σόουζα και τον άφησε πίσω του; Ναι, το focus δεν πρέπει να είναι μόνο στα δύο τέρματα του νεαρού επί του Θρασύβουλου, αλλά και στο κατόρθωμά του (περί τέτοιου πρόκειται) να βρει χρόνο συμμετοχής και θέση ανάμεσα σε τόσους προβεβλημένους συμπαίκτες του. Αποδεικνύοντας, μάλιστα, με την εν γένει απόδοσή του στο χθεσινό ματς ότι ο προπονητής του δεν του έκανε χάρη που τον εμπιστεύθηκε.

Οπως δεν έκανε χάρη ο Ολλανδός στον Αντρέας Ιβανσιτς. Αυτό έλειπε. Ο Αυστριακός, παρά τα «νεκρά» διαστήματά του στη διάρκεια του αγώνα, απέδειξε σε κάμποσες στιγμές ότι αποτελεί αρτηρία ποιότητας στους «πράσινους». Και βεβαίως, ο «μαέστρος» πιστώνεται το 1-0. Μη βιαστεί κανείς να πει «σιγά τα λάχανα, με τον Θρασύβουλο έπαιζε». Το γρήγορο άνοιγμα του σκορ φάνηκε χθες πόσο καταλυτικό είναι για τον Παναθηναϊκό όταν παίζει με (κατ' όνομα και κατά τεκμήριο) υποδεέστερους αντιπάλους. Τα πράγματα απλοποιούνται γι' αυτόν και δεν αγκομαχάει, όπως συμβαίνει πολλές φορές στο ΟΑΚΑ.

Η χθεσινή εύκολη επικράτηση (με τα δύο γρήγορα γκολ στο β' ημίχρονο που «κλείδωσαν» το ματς) έχει και μια ιδιαίτερη αξία για τους «πράσινους», επειδή εξοικονόμησαν ενέργεια. Δεν χρειάστηκε να κάψουν πολύ καύσιμο απέναντι στην ομάδα της Φυλής και θα πάνε με σχεδόν φουλαρισμένο το ρεζερβουάρ στο Μιλάνο για τον αγώνα με την Ιντερ.

Αλλο πράγμα, πάντως, η σημασία μιας αγόγγυστης νίκης κι άλλο να εκλαμβάνεται το χθεσινό 3-0 του «τριφυλλιού» ως προοίμιο θριάμβων και τρισένδοξων εποχών. Σοβαροί να είμαστε! Με όλη τη συμπάθεια προς την ομάδα του Σάκη Τσιώλη, η «δειγματοληψία» δεν ήταν επαρκής. Περιμένουμε να δούμε και να «μετρήσουμε» τον Παναθηναϊκό και με ισχυρότερους αντιπάλους. Και, προ πάντων, σε διάρκεια...