Θα ήθελες να περιγράψεις μια εμπειρία σαν κι αυτή;

Γράφει ο Τόλης Χριστοφοράκης

Τα χρόνια πέρασαν, αλλάξαμε κτίρια και χωρίς να το καταλαβαίνουμε μέσα από την καθημερινότητα ο ΣΠΟΡ Fm 94,6 μεγάλωνε ολοένα και περισσότερο. Ακολουθώντας τις εντολές των δημιουργών αυτού του ραδιοφωνικού σταθμού βελτιωθήκαμε σε πράγματα, τα οποία έχω την αίσθηση ότι και οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες ανακάλυπταν μέρα με τη μέρα. Αυτή ίσως είναι και η διαφορά τους. Ότι παρά την εμπειρία τους, πρώτοι ανακαλύπτουν, ανοίγοντας το δρόμο και στους υπόλοιπους. Ελπίζω να συνεχίσουν με την ίδια όρεξη ώστε να βελτιωθούμε ακόμα περισσότερο όλοι μας.

13α γενέθλια λοιπόν αλλά εγώ παιδιά δέκα γνωρίζω. Ιανουάριο του 1999 ανέβηκα τους δυο ορόφους και ο πρώτος άνθρωπος που συνάντησα ήταν ο Συνταγματάρχης με τη… θεσπέσια φωνή. Από τη σχολή μας είχαν πει ότι θα ζητήσουμε την Τασία Μπαλικούρα, οπότε εγώ κι άλλοι δυο-τρεις περιμέναμε πως και πως να γνωρίσουμε τη ξανθιά, στεγνή στο κορμί και δίμετρη με πλούσιο μπούστο, πρώτη αρχισυντάκτριά μας. Η αληθινή εικόνα απέχει λίγο από την πραγματική αλλά ας μη σταθούμε εκεί. Στρατό δεν είχα πάει αλλά η Τασία μας στρατολόγησε.

Ένα μικρόφωνο κουβαλούσα στις συνεντεύξεις Τύπου του Ντούσαν Ίβκοβιτς προσπαθώντας να καταλάβω αν αυτό λέγεται δημοσιογραφία. Βλέπετε, το καλώδιο του μικροφώνου δεν κατέληγε πουθενά αλλά ντρεπόμουν τις πρώτες ημέρες να ρωτήσω γιατί το τοποθετώ διανύοντας κάθε Πέμπτη 15 χιλιόμετρα. Δεν ήθελα να με περάσουν και για άσχετο από τη δημοσιογραφία.

Μετά το κουβάλημα μικροφώνου, ήρθε η πρώτη προαγωγή. Βραδινή αρχισυνταξία κατά τη διάρκεια της οποίας είχε αθλητικό μαγκαζίνο, ο –παίζω μουσική και κάποιες φορές μιλάω – Σωτήρης Κωσταβάρας. Στιγμές που θα μείνουν αξέχαστες δυο. Οι φωνές του Μπάμπη Χριστόγλου τη βραδιά που ο Ολυμπιακός κλείνει πακέτο Ζάχοβιτς-Ζιοβάνι. Ο εκφωνητής του δελτίου Γιώργος Χαϊδεμένος έκανε το λάθος να παρακούσει τις εντολές του Μπάμπη ότι οι ερυθρόλευκοι κλείνουν Ζιοβάνι-Ζουνίνιο. Οι φωνές από την είσοδο στην Πλατεία Δαβάκη έφτασαν μέχρι τη γέφυρα της Νέας Σμύρνης. Το επόμενο πρωί με τα πρωτοσέλιδα στο χέρι ο Χαϊδεμένος μπήκε καμαρωτός…

Η δεύτερη έχει πρωταγωνιστή τον Κώστα Μιαούλη. Καπνίζοντας στα σκαλιά, η γη αρχίζει να κουνιέται. Σεισμός φώναξε ο αγαπημένος μας «Μιάου» και θυμάμαι ότι βγήκα από το…αντισεισμικό κτίριο πιο γρήγορα από τα κορίτσια του Hondos Center που βρισκόταν ακριβώς από κάτω. Ο Μιαούλης, ήρεμος συνέχισε το τσιγάρο του…

Με τον Γιώργο Δήμητσα πατήσαμε στούντιο λίγα χρόνια αργότερα αφού πρώτα καθόμασταν με τον Βασίλη Γερασίμου στο παλιό δωμάτιο του μοντάζ και βγάζαμε δέκα παιχνίδια στο στοίχημα για να τα ποντάρουμε 100 δραχμές και καμιά φορά 150, προσπαθώντας να πάρουμε ποσά νομίζαμε ότι θα κλείσουν την εταιρεία. Ε, αργότερα μάθαμε ότι η «μάνα» δεν χάνει ποτέ...

Από εκείνες τις εποχές, στο τέλος του προηγούμενο αιώνα, φτάσαμε στην ημέρα, όπου η δική μου γενιά άρχισε να παίρνει περισσότερες ευκαιρίες, τέτοιες που κάποτε φοβόμασταν καν να σκεφτούμε ότι μπορεί να μας δοθούν. Το αστείο άλλωστε μέσα στους ορόφους είναι γνωστό. Υπάρχει μια μεγάλη φωτογραφία σε έναν από τους τοίχους. Απεικονίζει το «Τζουζέπε Μεάτσα» και από κάτω γράφει. «Θα ήθελες να περιγράψεις μια φάση σαν κι αυτή;» Κι η απάντηση όλων μας ήταν κάποτε… «Ναι, αλλά για τα επόμενα χρόνια θα την περιγράφει άλλος…».

Χρόνια Πολλά λοιπόν… στις φωνές του Γιώργου Χελάκη για το λάθος κοντρόλ στον τελευταίο αγώνα του Πρωταθλήματος Τύπου, στον βαρύ και λιγομίλητο Μπάμπη Χριστόγλου, στον Χρήστο –Κορυφαιόπουλο- Σωτηρακόπουλο, ο οποίος έχει σκεφτεί ακόμα και τι θα του πεις στο τέλος μιας συζήτησής σας πριν καν αυτή αρχίσει, στον Γιώργο Δήμα (η Αννα Παπαδημητρίου και η Ελένη Τάγκα ακόμα μας βάζουν χέρι, να μην φωνάζουμε τα μεσημέρια έξω από το γραφείο του) αλλά και κυρίως ευχές για τον πρώτο αθλητικό σταθμό της χώρας, ο οποίος ελπίζω να εξακολουθήσει να δίνει ξεχωριστές στιγμές στην καθημερινότητα όλων μας…