Ευτυχώς η Ευρώπη δεν περιμένει να κινηθεί με την ψήφο μας

Ο μεγάλος νικητής της κάλπης ήταν η... παραλία. Ο νέος κόσμος κυρίως γύρισε την πλάτη στα σκάνδαλα, στα εκατομμύρια που σφυρίζουν πάνω από το κεφάλι του, στον άκρατο βερμπαλισμό και την ατελείωτη παραφιλολογία, τον ξύλινο λόγο και την ανικανότητα ενός πολιτικού συστήματος. Μία πανέμορφη χώρα, που δεν είναι κράτος, διότι όποιοι περνάνε από τα κρίσιμα πόστα προτιμούν να διατηρούν την πελατειακή σχέση με τον ψηφοφόρο από το να προχωρήσουν σε ρήξεις και να αλλάξουν την εντύπωση που υπάρχει και που δεν επιδέχεται αμφισβητήσεις, ότι κάθε κόμμα εξουσίας γίνεται ολοένα και περισσότερο αναίσθητο σε αυτό που αποκαλείται «πολιτική ευθύνη».

Φυσικά υπάρχουν και εκείνοι που ψήφισαν και δεν επέλεξαν την αποχή από την κάλπη για να δώσουν μήνυμα. Και το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο «χαστούκι» στην τραγική διακυβέρνηση της χώρας. Οπως και στα κόμματα τύπου ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία σφετερίστηκαν για μεγάλο διάστημα καθετί που νόμιζαν πως θα τους έκανε πιο... τρέντι, αλλά μόλις έσκασε η φούσκα των εντυπώσεων με την ανάδειξη του Αλέξη Τσίπρα, ο θόρυβος της πτώσης υπήρξε εκκωφαντικός.

Βέβαια, κανείς δεν κάνει κουβέντα για τον πραγματικό λόγο των εκλογών, δηλαδή την Ευρώπη. Μία Ευρώπη που φυσικά λειτουργεί υποδειγματικά, παρά τις κορόνες της κυρίας Κανέλλη και του ΚΚΕ, μία Ευρώπη που αλίμονο αν περίμενε τους ευρωβουλευτές για να «τρέξουν» τα προβλήματά της, μία Ευρώπη που δεν εξαρτάται –και ευτυχώς δηλαδή– από τον καθέναν που ψηφίζει για διαμαρτυρία ή που δεν ψηφίζει προτιμώντας να πάει για μπάνιο. Η Ευρώπη λειτουργεί με δομές και, το κυριότερο, απέδειξε τη σημασία τού να είσαι μέλος της στη διαχείριση της πρόσφατης οικονομικής κρίσης.

Αν ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν επέμενε να μπούμε στην τότε ΕΟΚ (Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα) τη δεκαετία του '70, σήμερα η Ελλάδα οικονομικά θα ήταν σε χειρότερη θέση από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. Και, βέβαια, οι φωνές αντίδρασης πως η Σουηδία και η Δανία κρατήθηκαν όρθιες στην κρίση, αν και εκτός Ευρωζώνης, δεν έχουν νόημα για εμάς, επειδή άλλη η δική τους κοινωνία και οικονομία κι άλλο η δική μας, που αν είχαμε μείνει με τη δραχμή θα μετράγαμε σε εκατομμύρια εξαιτίας του πληθωρισμού τα χαρτονομίσματα στην καθημερινότητά μας.

Φυσικά αυτό που τα κόμματα δεν αντιλαμβάνονται, είναι πως ο νέος κόσμος αδιαφορεί και το δείχνει ξεκάθαρα. Εχει αηδιάσει από τα διάφορα παχύδερμα της πολιτικής σκηνής, που το μόνο για το οποίο νοιάζονται είναι να κρατάνε την καρέκλα τους και να καλύπτονται από τη βουλευτική ασυλία προκειμένου να λεηλατούν το δημόσιο χρήμα.

Ακόμα και το ΠΑΣΟΚ, που χθες ήταν ο μεγάλος νικητής, πριν μεθύσει με το γλυκό κρασί της επιτυχίας, καλό θα είναι να κάνει μια αυτοκριτική για τα πολλά λάθη του, για τη δική του επίδειξη εξουσιαστικής αλαζονείας, που άνοιξαν τον δρόμο στη διπλή επικράτηση της πλέον ανίκανης κάστας ανθρώπων που διοίκησε ποτέ τον τόπο. Κάτι που από ό,τι φάνηκε με τον τρόπο παρουσίας κάποιων εκπροσώπων του χθες σε διάφορα πάνελ δεν έγινε τελικά ποτέ μάθημα.