Οι…πατεράδες της εξέδρας

Τι είναι χειρότερο τελικά; Οι «προπονητές της εξέδρας» ή οι «πατεράδες-προπονητές της εξέδρας»;. Στο 2ο Summer Cup που διεξάγεται στη Μύκονο, με τη συμμετοχή ομάδων που έχουν στο ρόστερ τους παιδιά κάτω των 15 ετών, αποδείχθηκε πως η δεύτερη κατηγορία είναι η χειρότερη. Και για να το θέσουμε καλύτερα, αυτή η κατηγορία είναι η πιο επικίνδυνη.

Οι γονείς που έχουν ακολουθήσει τις αποστολές των ομάδων, όχι όλοι αλλά οι περισσότεροι, έχουν ένα και μοναδικό όνειρο. Να δουν το γιο τους μια μέρα να παίζει επαγγελματικά ποδόσφαιρο. Αυτό φυσικά και δεν είναι κακό. Το αντίθετο. Αλλά από το σημείο να θες να δεις τον γιο σου στην πρώτη ομάδα μέχρι το σημείο να σηκώνεσαι και να «κράζεις» συμπαίκτες του και αντιπάλους, έχει μεγάλη απόσταση.

Δεν είναι λίγοι οι γονείς εδώ στο τουρνουά που ζητούν τα «ρέστα» από τον προπονητή της ομάδας τους γιατί δεν χρησιμοποιήθηκε ο γιος τους ή γιατί χρησιμοποιήθηκε σε άλλη θέση από αυτή που συνήθως αγωνίζεται. Ακόμα χειρότεροι, εκείνοι που ζητούν να μάθουν τον λόγο για τον οποίο ο γιος τους δεν έπαιξε καλά.

Αυτό που συμβαίνει στο τουρνουά της Μυκόνου, φυσικά και δεν είναι ο κανόνας. Σίγουρα, όμως, αποτελεί ένα δείγμα του τι συμβαίνει σε όλες τις ακαδημίες της Ελλάδας. Το μόνο που καταφέρνουν να κάνουν αυτοί οι γονείς είναι κακό στα παιδιά τους και τίποτα άλλο. Να τους φορτώσουν άγχος και πίεση. Κάτι που αποδεικνύεται και από το γεγονός πως τα παιδιά, όταν κάνουν λάθος στη διάρκεια του παιχνιδιού, δεν κοιτούν πως θα το διορθώσουν αλλά την αντίδραση του μπαμπά στην εξέδρα.

Επιμέλεια: Αντώνης Κατσίκης