Η μεταγραφή είναι… μελαχρινή!

Φλώρα Μιχαλοπούλου

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Πάνε χρόνια από τότε… Μου πήρε χρόνο για να σε ξαναβρώ κάπου εκεί ανάμεσα στις στοίβες από τα σχολικά βιβλία που επιμελώς είχε τακτοποιήσει η μαμά. Και τελικά σε βρήκα δίπλα στη «Λόλα, να ένα μήλο»!

Ήσουν η τελευταία μου ελπίδα προκειμένου να πω σε κάποιον τους προβληματισμούς μου. Η αλήθεια είναι ότι ήσουν η δεύτερη μου επιλογή. Αλλά βλέπεις η εκπομπή του Θάνου Ασκητή στην κρατική τηλεόραση έχει κοπεί εδώ και καιρό ένεκα βουλευτικών υποχρεώσεων!

Από τον καιρό εκείνο, τον πρώτο, γενικά αντιμετώπιζα ιδιαίτερα προβλήματα στο θέμα της «ολοκλήρωσης». Παρόλο που θεωρητικά ήμουν ποθητή από την μερίδα του λέοντος των ενδιαφερομένων, όλο κάτι συνέβαινε και δεν… if you know what I mean. Τα τελευταία χρόνια όμως η κατάσταση παρουσιάζει ραγδαία επιδείνωση. Υπάρχουν περίοδοι έξαρσης και περίοδοι ύφεσης του φαινομένου.

Το καλοκαίρι (καλή ώρα) και ο Γενάρης ανήκουν στην πρώτη κατηγορία. Ξέρεις τι είναι να πέφτουν όλοι στα πόδια σου, να σου στρώνουν κόκκινα χαλιά, να σε ραίνουν με ροδοπέταλα και στο τέλος να σε αφήνουν στα κρύα του λουτρού; Και σαν να μην έφτανε αυτό, ακόμα και όταν όλα μοιάζουν να βαίνουν καλώς εγώ πάσχω από το σύνδρομο του «μη ολοκληρωτισμού της ολοκληρωμένης ολοκλήρωσης»! Δηλαδή, για να το εξηγήσω απλά, σταράτα, παντελονάτα και κιμπάρικα ούτε ολοκληρώνω ούτε ολοκληρώνομαι.

Νόμιζα ότι το πρόβλημα εντοπίζονταν μόνο στον νομό Αττικής, γι’ αυτό πήρα σβάρνα τα νησιά. Και Μύκονο πήγα, και Σαντορίνη και από όλα. Όταν είδα ότι τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη της Ελλάδας κάνουν κακό στα τσάκρα και στην αύρα μου επιχείρησα να το ρίξω στην… διεθνή καριέρα. Έβγαλα διαβατήριο, πήρα την πρώτη πτήση και ρίχτηκα στην μάχη. Έφαγα χυλόπιτες, τα μούτρα μου, έσπασα τα τακούνια από τα Cristian Laboutin μου, γενικώς μια πανωλεθρία. Γερμανία, Αγγλία, Ιταλία. Και που δεν πήγα. Το πείσμα μου όμως ήταν μεγάλο. Έκανα λοιπόν το μεγάλο βήμα, ή καλύτερα το μεγάλο μακροβούτι και πέρασα στην άλλη όχθη του Ατλαντικού «to the land of the free and the home of the brave». Και όπως έλεγε και εκείνο το σποτάκι κάποτε στην τηλεόραση «Ο επιμένων νικά».

Έχοντας περίτεχνα απλώσει τα κάλλη μου σε κάποια παραλία του Malibu, έπειτα από εξουθενωτικό shopping therapy στην Rodeo Drive, με την άκρη του τσαχπινογαργαλιάρικου ματιού μου συνέλαβα μια γνώριμη φιγούρα. ΝΑΙ! Ήταν αυτός… Το μελανούρι που είχα γνωρίσει πριν χρόνια τέτοιες μέρες στην Πορτογαλία όταν είχα πάει να σηκώσω κι εγώ το τιμημένο. Ο Κριστιάνο! Τότε ήταν ακόμη παιδί αμούστακό και κλαψιάρικό. Έπρεπε ο μπαμπάς σου να είναι χαρτομαντηλοβιομήχανος για να τα φέρεις βόλτα μαζί του.

Από τότε όμως είχε κάνει τεράστια βήματα προόδου. Και την ώρα που είμαι έτοιμη να σηκωθώ θεαματικά και να τον προσεγγίσω, πετάγεται σαν σφήνα(σκέτο)… η κοντή, ξανθιά, ανοργασμικιά, και τον πιάνει στο πίτσι πίτσι. Κόντευε να μου έρθει ντουβρουτζάς. Λίγο ο ήλιος, λίγο και η παρατεταμένη «μοναξιά» δεν ήθελα και πολύ. Με αποφασιστικότητα και τουπέ τρούπωσα κι εγώ στην κουβέντα τους «αποκληρώνοντας» την κληρονόμο και μένοντας μόνη μαζί του. Προσφέρθηκε να με γυρίσει σπίτι. Στην διαδρομή, συνέδεσα το mp3 μου στο αμάξι μου για να τον μυήσω στην ελληνική μουσική και «Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το αγόρι μου», λίγο «ντιρι ντιρι με το τρεχαντήρι» το ένα έφερε το άλλο και…. Η Μεταγραφή σου επιτέλους μετά από καιρό όχι απλά «σκόραρε» αλλά έκανε και χατ τρικ! Το πιο ανεκτίμητο ever! Μελαχρινές – Ξανθές σημειώσατε 1.

Όμως όλα τα καλά κρατάνε λίγο και ο επαναπατρισμός μου με προσγείωσε ανώμαλα στην πραγματικότητα. Όχι, δεν έλυσα το πρόβλημα μου αλλά όμως έκανα ένα ευχάριστο διάλειμμα. Εδώ νομίζω πως δεν θα το λύσω ποτέ. Το εύκρατο κλίμα της Ελλάδας δε με ευνοεί. Σκέφτομαι την μόνιμη εγκατάσταση μου στο εξωτερικό πια. Μην ανησυχείς όμως, όπου και αν πάω, θα σε πάρω μαζί!

Υ. Γ. Λέω να γράψω ένα σενάριο δικό μου, “Μεταγραφικό σενάριο”, αλλά είμαι υπό σκέψη για το αν πρέπει να το προτείνω στο Χόλιγουντ ή στο Μπόλιγουντ.

Με λατρεία,
Η Μεταγραφούλα σου

Χχχ