Θανόπουλος για μία μέρα, Πατέρας για μία εβδομάδα και Κόκκαλης για... Μπα, άστο καλύτερα...

Για άλλο θέμα κίνησα να γράψω, αλλά το μετάνιωσα. Και θα σου πω το λόγο, ευθύς αμέσως. Εκεί που καθόμουν στον καναπέ και γρατζούνιζα στην κιθάρα τραγούδια των metallica, έπαθα μία μικρή κρίση ταυτότητας και προσωπικότητας. Άρχισα να συνομιλώ με τον εαυτό μου, κατάσταση η οποία με ανησύχησε. Μικρή σχιζοφρένεια, αλλά για να μπορώ να σου γράφω, πάει να πει ότι γλύτωσα τα παραληρήματα.

Αυτό δεν έγινε τυχαία. Έπεσε το μάτι μου πάνω σε ένα κείμενο ενός 17χρονου μαθητή με τίτλο, "Πρωθυπουργός για μία μέρα".

Τα γνωστά... "το πρώτο που θα έκανα θα ήταν να ασχοληθώ με την Παιδεία...", "μετά θα άλλαζα την κοινωνία...", "θα κοίταζα την Αστυνομία..." κτλ. Την ίδια στιγμή, απέναντί μου στο "κουτί", εμφανίζονται ξαφνικά οι φάτσες των Καραμανλή και Παπανδρέου (ω, ποία έκπληξη!), στη διάσημη δημοσκόπηση, «Καταλληλότητα Πρωθυπουργού». Δε θέλει και πολύ. Κοίταγα από δω, κοίταγα από κει... Όχι βέβαια, δε θα σου πω τι θα έκανα αν γινόμουν πρωθυπουργός για μία μέρα... Καλά, καλά... Άντε, για να σου λυθεί η απορία θα σου πω. Θα έπαιρνα ρεπό. Μπουαχαχαχα... Να το πάλι... Κρίση... Παραλήρημα... Με έπιασε τελικά. Το ξεπερνώ. Θα σου πω λοιπόν τι θα έκανα, αν ήμουν εγώ, πρόεδρος Ολυμπιακού, Παναθηναϊκού και ΑΕΚ...

Σκέφτηκα να γίνω Θανόπουλος για μία μέρα. Το έσπασα το κεφάλι μου. Τι να προλάβω σε μία μέρα; Τώρα που θα είμαι και διπλός... πρόεδρος. Σαν ελληνικός καφές που θέλω ψήσιμο σε σιγανή φωτιά και συνεχές ανακάτεμα, για να φτιάξω πλούσιο καϊμάκι. Για να πετύχω... Ναυτία μ' έπιασε. Άσε που μόλις αρχίσω να φουσκώνω θα πρέπει να με σερβίρουν αμέσως... Ή, το χειρότερο. Να με αναποδογυρίσουν και μία γριά να αρχίσει να με ψάχνει... Αφού σας είπα, ΔΕΝ ΕΧΩ... Τι θέλετε από μένα; Πάντως, την πρώτη μου κίνηση την ξέρω. Θα διορθώσω μια μεγάλη αδικία. Για το καλό της ομάδας. Είναι δυνατόν να μένει μόνος του ο Μαϊστόροβιτς; "Γιατί κόουτς", θα πω στον Ντούσαν. Βαλ' τον εκεί με τον Κυργιάκο να... ζυμωθούν. Να μάθει ο ένας τον άλλον. Αλλά ξέρω γιατί το κάνεις. Για να σκεφτεί τα λάθη του... Δεν θα άντεχα παραπάνω από μία μέρα να είμαι Θανόπουλος. Πολλές υποχρεώσεις. Καλύτερα να είσαι πρωθυπουργός, παρά πρόεδρος της ΑΕΚ. Είναι ανθυγιεινό. Ρωτήστε και τους προκατόχους μου... Μπράβο Νικόλα μου. Κουράγιο Νικόλα μου...

Μετά, είπα να σκεφτώ τι θα έκανα αν ήμουν ο Πατέρας... φέτος και τώρα που είναι νωρίς. Γιατί πέρυσι, δε θα το ήθελα. Δεν μπορούσε να ηρεμήσει ο άνθρωπος. Τώρα λοιπόν, τους πήρα τον Τζιμπρίλαρο. Τον Λέτο. Τι άλλο θέλουν; Ευκαιρία είναι. Κότερο, πολλά κορίτσια και φύγαμε για μία εβδομάδα στα νησιά. Έτσι κι αλλιώς, αν κάτι στραβώσει πάλι, το χειμώνα έχει φουρτούνα. Απαγορεύεται ο απόπλους. Γι' αυτό σου λέω, φύγαμεεεε... Βέβαια, πρέπει να πάρω και αμυντικό. Δε βαριέσαι. Θα το κανονίσει ο Αντωνίου. Βαρέθηκα να τους πηγαίνω όλους βόλτα με τη φρεγάτα και εγώ να μην ηρεμώ ποτέ. Θέλω να κάνω κάτι για τον εαυτό μου. Για πάρτη μου. Περίμενε... Μισό... Μετράω λεφτά να δώ, έμεινε τίποτα για τα μικροέξοδα; Πολύ "μάτωμα" για τον Σισέ αδερφάκι μου. Καλύτερα να ακυρώσω τις διακοπές...

Άφησα τελευταίο τον Κόκκαλη. Υπάρχει λόγος. Προβληματίστηκα. Πολλά χρέη. Πως να τα φέρω βόλτα; Πως να καταπιώ τον εγωισμό μου και να επιτρέψω σε ξένα χέρια να αγγίξουν το χτίσμα μου; Αυτό που με πνίγει περισσότερο είναι η αδιαφορία. Κανείς δε με βοηθάει. Αλλά πάλι... Μήπως φταίω; Κάθομαι στη σουϊτα μου στο Καραϊσκάκη, βυθισμένος στην πολυθρόνα μου και παρατηρώ τον Λέτο ως αντίπαλο. Ένα δάκρυ κυλάει... Πάει ο εγωισμός μου. Τον κατάπια. Πετάγομαι όρθιος και φωνάζω: "Σεμπάστιαν, Σεμπάστιαν, ΕΛΑ ΠΙΣΩ". Να τι κατάφερα. Τώρα δε θα με συγχωρήσει ποτέ.

Και ξαφνικά ηρεμώ. Η ταχυκαρδία φεύγει. Επαναφέρω τον εαυτό μου και ξεκολλάω. Φοβήθηκα μήπως ξύπνησε η δικιά μου και ξενέρωσε που με είδε έτσι. Τι ήταν αυτό; Σκέτη τρομοκρατία. Ξαναπιάνω την κιθάρα, για να μου φύγει τελείως... Σκέφτομαι: "Τι ωραία που θα ήταν να είμαι ένας μεγάλος κιθαρίστας". Παίζω... όμως... δε γρατζουνάω τώρα. Παίζω σαν τον Kirk Hammett...

Νίκος Ράλλης