Κι αν σε κυνηγάει ο Θεός;

Κάποτε ένας «φίλος» σε μια περίεργη φάση της ζωής του είχε αναρωτηθεί: «καλά να σε κυνηγάει ο διάολος, βρίσκεις αποκούμπι στο Θεό. Αν σε βάλει στο μάτι ο Θεός όμως τι μπορείς να κάνεις;».

Το σύνολο των συμπεριφορών που συνθέτουν την ανθρώπινη προσωπικότητα δεν είναι ποτέ μονοδιάστατο. Πολλές φορές μάλιστα, αυτή χαρακτηρίζεται από στοιχεία αντικρουόμενα μεταξύ τους. Τελικά, δεν γεννιόμαστε «Tabula Rasa», δηλαδή «Άγραφος Πίνακας» που συμπληρώνεται στην πορεία. Η επιστήμη επιβεβαιώνεται αυτοαναιρούμενη, αποδεικνύοντας ότι αυτό που ο καθένας μπορεί να ονομάσει μοίρα, ριζικό, κάρμα, θέλημα Θεού ή όπως στο καλό θέλει … υπάρχει!

Του Νικόλα Ακτύπη

Στην περίπτωση του Πολ Γκασκόιν έμφυτο δεν ήταν μόνο το πλούσιο ποδοσφαιρικό του ταλέντο αλλά και μια σειρά από διαταραχές που «ευθύνονται» για όσες στιγμές μας χάρισε κατά τη διάρκεια της ταραχώδους καριέρας του.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τους Άγγλους να εμφανίσουν την καινούρια τους ατραξιόν, «the next big thing», τον Πολ Γκασκόιν. Ένα παιδί-θαύμα που έκανε θραύση στο νησί και με τις εμφανίσεις του ανακηρύχθηκε Καλύτερος Νέος Παίχτης το 1988, Αθλητική Προσωπικότητα Της Χρονιάς το 1990 και μέλος της καλύτερης 11άδας στο Μουντιάλ της Ιταλίας. Δύο χρόνια νωρίτερα η Τότεναμ ξόδεψε 2,3 εκ. λίρες για να τον αποκτήσει από τη Νιούκαστλ, επικρατώντας της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Σε μια σχετικά πρόσφατη συνέντευξη του στο «Sky News», ο Γκασκόιν είπε ότι τότε έκανε το μεγαλύτερο λάθος στην καριέρα του, με τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον να απαντά πως η μη πραγματοποίηση της μεταγραφής υπήρξε η μεγαλύτερη προπονητική του απογοήτευση!

Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί τι θα είχε συμβεί, αλλά το τι ακολούθησε είναι λίγο-πολύ γνωστό, με τον «Gazza» να γίνεται θέμα στα βρετανικά ταμπλόιντς κυρίως για περιστατικά αλκοολισμού, βίας και αλλοπρόσαλλης συμπεριφοράς παρά για τις επιδόσεις του στον αγωνιστικό χώρο. Υπήρξαν φορές που χαμογελάσαμε όπως όταν «έβγαλε» κίτρινη κάρτα στο διαιτητή Ντάγκι Σμιθ κατά τη διάρκεια ενός αγώνα Σέλτικ-Ρέιντζερς ή όταν προσποιήθηκε ότι μιλάει δανικά ενώπιον του Προέδρου της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της χώρας! Αυτή ήταν η χαριτωμένη πλευρά γιατί υπήρξαν συμβάντα επιθετικότητας που οδήγησαν σε πολυάριθμες συλλήψεις του αλλά και εγκλεισμούς σε κλινικές αποτοξίνωσης.

Στην αυτοβιογραφία του αποκάλυψε ότι πάσχει από διπολική διαταραχή. Μιλώντας με Ψυχολόγους, μου εξήγησαν πως με τέτοια διάγνωση, λίγα πράγματα θα είχαν πάει διαφορετικά στη ζωή του, ακόμη και αν δεν πέρναγε ομολογουμένως δύσκολα παιδικά χρόνια. Πρόκειται για μια ασθένεια που ενώ είναι έμφυτη, πολλές φορές χρειάζεται αρκετό χρόνο μέχρι να εκδηλωθεί. Μάλιστα, συνήθως κάτι τέτοιο συμβαίνει μετά τα 25 χρόνια (όπως στην περίπτωση του Γκασκόιν), όπου ο ασθενής περνά από διαδοχικές φάσεις μανίας και κατάθλιψης. Η κατάθλιψη δικαιολογεί τον αλκοολισμό και τη βουλιμία, ενώ η μανία ευθύνεται για τη βία και την επιθετικότητα.

Σε ηπιότερες μορφές, η διπολική διαταραχή συναντάται συχνά στις Τέχνες, με αρκετά αριστουργήματα να είναι αποτέλεσμα της φάσης της μανίας των δημιουργών τους (χαρακτηριστική, μα σίγουρα πολύ πιο βαριά η περίπτωση του Βαν Γκογκ) αλλά πάντως δεν είναι και ότι καλύτερο μπορεί να συμβεί σε έναν ποδοσφαιριστή.

Ο Γκασκόιν στο δεύτερο βιβλίο του περιέγραψε τον καθημερινό του αγώνα ενάντια στους «δαίμονες» του, όπως τους αποκάλεσε χαρακτηριστικά. Το αποτέλεσμα αυτής της άνισης μάχης, τουλάχιστον σε ότι αφορά το ποδόσφαιρο, κρίθηκε οριστικά πριν πολλά χρόνια. Ας ελπίσουμε να κερδίσει αυτήν της ζωής ξεγελώντας το πεπρωμένο του...

Τα λόγια είναι περιττά. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι … Το φαινόμενο Πολ Γκασκόιν!