«Καταπολέμηση της διαφθοράς». Φοβερό ανέκδοτο!

Συζητήσεις επί συζητήσεων για το ποιος είναι καταλληλότερος για πρωθυπουργός, ποίος θα λύσει το πρόβλημα της διαφθοράς στην χώρα κ.ο.κ. Η απάντηση είναι απλή και δεν αγγίζει μόνο την χώρα μας. Κανένας πρόεδρος- πρωθυπουργός οποιασδήποτε αναπτυσσόμενης ή ανεπτυγμένης χώρας, δεν μπορεί να καταπολεμήσει την διαφθορά, γιατί πρέπει να έχει την βούληση να κάνει ριζοσπαστικές αλλαγές και να συγκρουστεί με πολλά συμφέροντα. Αν τελικά βρεθεί κάποιος να έχει την θέληση να το κάνει, θα πρέπει να αλλάξει και το status quo της κοινωνίας.

Πιο συγκεκριμένα, ζούμε σε μια εποχή εταιροκρατίας και η ιστορία έχει δείξει ότι όποτε κάποιος έχει έρθει σε κόντρα με συμφέροντα εταιριών, δεν είχε… καλό τέλος. Ας θυμηθούμε το παράδειγμα του Μπιλ Κλίντον, ο όποιος ήθελε να κάνει αλλαγές στο σύστημα υγείας και το ασφαλιστικό, όμως το σκάνδαλο «Λεβίνσκι» έκανε την εμφάνιση του… Έχουμε και αλλά παραδείγματα όπως αυτό του Κένεντι, στο οποίο έχω αναφερθεί εκτενώς σε προηγούμενο κείμενο.

Πώς όμως μπορούμε να συγκρουστούμε με συμφέροντα ελιτιστικών οργανώσεων οι οποίες συγκαλούνται κεκλεισμένων των θυρών και οργανώνουν τα πολιτικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά στοιχεία της ζωής μας; Για να βρούμε όμως απάντηση, πρέπει να δούμε την πρωταρχική αιτία. Η αλήθεια είναι ότι οι διεφθαρμένες, βασιζόμενες στην ισχύ ελιτιστικές ομάδες δεν είναι η πραγματική πηγή του προβλήματος, αλλά τα συμπτώματα!

Πρέπει όμως να γίνει κατανοητό ότι ο ανταγωνισμός και η απληστία δεν είναι αποτέλεσμα της ανθρώπινης φύσης. Ο φόβος και η απληστία της έλλειψής είναι άμεση συνέπεια της αντιπαλότητας με σκοπό την επιβίωση.

Από την πλευρά τους οι κυβερνήσεις προσπαθούν να διαιωνίσουν αυτό που τους κρατά σε ισχύ, στην πραγματικότητα κανείς από εμάς (αν θέλει) δεν μπορεί να εκλεχθεί στη πολιτική για να αλλάξει τα πράγματα. Απλά τοποθετείται εκεί για να διατηρήσει τα ήδη υπάρχοντα. Αρά, βλέπετε ότι η βάση της διαφθοράς είναι στην κοινωνία μας.

Το χρήμα είναι που παρέχει εξουσία και τα απαραίτητα για επιβίωση. Άρα, όπως ένας φτωχός θα κλέψει για να ζήσει έτσι, κάνουμε τα πάντα για την συντήρηση του κατεστημένου. Σε μία τέτοια κοινωνία δεν εμπιστεύεται ο ένας άνθρωπος τον άλλον.

Σε ένα τέτοιο σύστημα το να είσαι ηθικός δεν λειτουργεί. Αυτό το σύστημα δεν είναι σχεδιασμένο για την ευημερία όλων των ανθρώπων. Πολλοί ισχυρίζονται ότι ο ανταγωνισμός και το ατομικό συμφέρον οδηγούν στην κοινωνική ακμή, καθώς ο ανταγωνισμός δημιουργεί κίνητρα που παροτρύνουν τους ανθρώπους να επιμένουν.

Αυτό όμως που δεν μας λένε είναι πώς μια ανταγωνιστική οικονομία αναπόφευκτα οδηγεί σε στρατηγική φθορά, σε παγίωση της ισχύος και του πλούτου, σε κοινωνική διαστρωμάτωση, σε κατάχρηση εργασίας και τελικά σε μια καλυμμένη μορφή κυβερνητικής δικτατορίας; Απάντηση σε αυτό, το κέρδος.

Αυτό το σύστημα πάντοτε θέτει την ανθρώπινη ευημερία δεύτερη μετά το χρηματικό κέρδος. Οπότε καταλαβαίνουμε ότι η διαφθορά δεν είναι κάποιο «υποπροϊόν» του χρηματισμού, είναι τα ίδια τα θεμέλια.

Όσοι βέβαια κατανοούν αυτή την ψευδαίσθηση δημοκρατίας, συχνά σκέφτονται να πάνε να δώσουν εξουσία σε έντιμους και ηθικούς πολιτικούς. Αν και αυτή η ιδέα φαίνεται λογική, είναι δυστυχώς άλλη μια αυταπάτη!

Φίλιππος Παναγιώτου

Απορίες, σχόλια, παρατηρήσεις και ότι άλλο θέλετε στο: Redux14@hotmail.com