Το κωλοξενοδοχείο, ο μπεκρής και το Publius Enigma!

Ένα ταξίδι στο Μπράιτον είναι ότι πρέπει. Σκοπός του ταξιδιού ήταν να συναντήσω κάποιον από το MIT που είχε πάει εκεί για τις διακοπές του. Αυτός θα μου εξηγούσε αν υπάρχει σχέση των ελιτιστικών ομάδων με την κόντρα της Apple με την Microsoft-IBM. Πήρα λοιπόν τα απαραίτητα, ένα mp3, τσίχλες, τρία ρούχα και ένα CD το οποίο ήταν το Division Bell των Pink Floyd. Πίστευα ότι θα μπορούσα να λύσω το Publius Enigma που δεν έχει καταφέρει να το λύσει κανένας μέχρι σήμερα.

Γράφει ο Φίλιππος Παναγιώτου

Όταν έφτασα στο Μπράιτον ένιωθα πως είμαι κοντά. Στην πραγματικότητα όμως ήμουν τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά. Μπήκα σε ένα λεωφορείο και κατευθυνόμουν στο ξενοδοχείο, ένας μπεκρής ήταν μέσα σε αυτό, ήσυχος σαν να μην συμβαίνει τίποτα, ίσως ένοιωθε ότι το επόμενο μπουκάλι ήταν το μόνο πράγμα
που είχε σημασία γι΄ αυτόν, στο διάολο και το φαγητό, στο διάολο και το νοίκι
το επόμενο μπουκάλι ήταν η λύση για όλα κι αν μπορούσε να έχει δύο ή τρία ή τέσσερα μπουκάλια καβάτζα, τότε θα ένιωθε πως η ζωή του, στ' αλήθεια είναι ωραία.

Ένα άρωμα από ατόφια παρακμή, τίποτα άλλο. Έφτασα επιτέλους στο ξενοδοχείο, στην πραγματικότητα ήταν ένα κωλοξενοδοχείο, βρωμούσε από την είσοδο. Το μόνο καλό ήταν η κοπέλα στην ρεσεψιόν, αλλά ένας αρουραίος είχε κάνει την εμφάνιση του και μια παγωμάρα είχε πιάσει και αυτήν και εμένα. Τελικά είναι παραπλανητικές οι φωτογραφίες στο Internet. Περίμενα να φτάσει επτά το απόγευμα να συναντηθώ με αυτόν τον άνθρωπο που θα μου έδινε μια απάντηση -ήταν στο δωμάτιο του- μάλλον κοιμόταν. Δεν ήθελα να τον ενοχλήσω.

Δεν ξέρω γιατί συμπεριφέρθηκα έτσι, όποιον και να ρωτήσετε θα σας πει ότι δεν είμαι πολύ καλός άνθρωπος. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτή η λέξη. Πάντα, συμπαθούσα τους παλιανθρώπους. Άμα ήξερα ότι ήταν στο δωμάτιο του, δεν υπήρχε περίπτωση να μην είχα χτυπήσει κατευθείαν την πόρτα. Αν δεν άνοιγε, θα την χτυπούσα μέχρι να σπάσει. Εκείνη την στιγμή όμως ήμουν ένας διαφορετικός άνθρωπος.

Πήγε 19:30 δεν εμφανίστηκε ακόμα, δεν άντεξα, επέστρεψα στον παλιό μου εαυτό. Πήγα στο δωμάτιο του, όμως η πόρτα ήταν ορθάνοιχτη…Αυτοκτόνησε σε ένα κωλοξενοδοχείο του Μπράιτον και όταν τον βρήκαν ήταν κόκαλο. Είχε πεθάνει στο κρεβάτι του. Είδα το πορτοφόλι του για να μάθω την ταυτότητα αυτού του ανθρώπου, ήταν Έλληνας και όχι δεν ήταν από το MIT της Αμερικής, αλλά από το Metsovian Institute of Technology*. Τουλάχιστον κατάλαβα ότι ήταν τόσο ηλίθιος που ήθελε να έχει ψευδαισθήσεις ότι και καλά σπουδάζει στο MIT.

Όταν βγήκα έξω από το δωμάτιο, είχε έρθει ο μπεκρής με την παρέα του, όλοι με βρόμικες φανέλες και συζητούσαν για το πώς πέθανε. Άντε φτάνει φύγετε από εδώ, τους είπα. Ο μπεκρής αμέσως απάντησε: Μα… Πέθανε! Απάντησα γρήγορα, έχεις το δωμάτιο του για ένα βραδύ. Θα έπρεπε να δείτε τους άλλους πως σταμάτησαν την συζήτηση και εξαφανίστηκαν. Τελικά, ο θάνατος δεν είναι και τόσο μεγάλη υπόθεση όταν έχεις ανάγκη να κοιμηθείς…

*Αυτά παθαίνεις όταν σου κανονίζουν ραντεβού, μυστήριοι αναγνώστες στο e-mail σου: Redux14@hotmail.com

Για αυτό και εγώ έβαλα ένα Quiz, έτσι, για εκδίκηση.

Τσαρλς Μπουκόφσκι - Ένας σκύλος που περπατά μόνος σε κάποιο ζεστό, καλοκαιρινό πεζοδρόμιο μοιάζει να έχει την δύναμη 10.000 θεών.

Γιατί;