Ζούμε έναν καθημερινό τραγέλαφο

Ζούμε θέλοντας και μη μια ανατρεπτική καθημερινή και μίζερη θαρρώ ζωή τουλάχιστον οι περισσότεροι. Εμείς ευθυνόμαστε γι’ αυτό αλλά ας πούμε δύο-τρεις κουβέντες. Θέλουμε να γίνουμε άραγε καλύτεροι άνθρωποι σεβόμενοι το περιβάλλον και τους διπλανούς μας; Μπα δεν νομίζω και εξηγούμαι με απλά πραγματικά περιστατικά.

Γράφει η Τασία Μπαλικούρα

Οδηγώ στην Πειραιώς και ο διπλανός γλοιώδης ταξιτζής αφού φτύνει ελεεινά από το παράθυρο έχει το θράσος και πετάει το χαρτί από τα τσιγάρα του στη μούρη του αυτοκινήτου μου. Που πας ορέ Καραμήτρο;

Βλέπεις τον πεζό στη μέση του δρόμου κι αν κάνεις το λάθος να τον αφήσεις να περάσει οι από πίσω σου κορνάρουν και σε περνάνε γενιές δεκαπέντε (μου έχει συμβεί άπειρες φορές). Αν δε δουν γυναίκα να οδηγεί παθαίνουν αμόκ και βγάζουν όλο τους τον αντρισμό με διάφορα κοσμητικά επίθετα λες και αυτοί δεν κάνουν μ…λ..ες στο δρόμο. Συγνώμη κύριοι αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

Μπαίνω στο καθαριστήριο προκειμένου να αφήσω ένα φόρεμα και η υπάλληλος επιχειρεί να μου εξηγήσει ότι δεν γίνεται να το καθαρίσει γιατί μάλλον λέει θα το καταστρέψει (;) ενώ με προτρέπει να το κάνω μόνη μου (δηλαδή να το αποτελειώσω). Όταν τολμώ να την ρωτήσω ποια τότε η λογική του καταστήματος αγριεύει και την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια πριν με δαγκώσει και πάθω τίποτα έτσι αφρατούλα που είναι.

Κατευθύνομαι στο φούρνο και βλέπω μια ηλικιωμένη κυρία (όχι πολύ μεγάλη) να πιάνει με τα χέρια της όλα τα ψωμιά και τα κουλούρια πριν αποφασίσει ποιο θα αγοράσει κι ενώ η υπάλληλος την κοιτάζει αποσβολωμένη. Θολώνω, ανοίγω το στόμα μου να πω δυο κουβέντες και εννοείται φεύγω χωρίς να αγοράσω τη φραντζόλα.

Ξημερώματα Κυριακής συνοδηγός σε αυτοκίνητο φίλης και στο φανάρι ένα περιπολικό με δυο γοητευτικούς αστυνομικούς να μας καμακώνουν και να μας προκαλούν να βάλουμε κόντρες με τα αυτοκίνητα (η φίλη μου τυγχάνει να έχει γρήγορο εργαλείο οπότε τους αφήνουμε πίσω…αλλά γαμώτο δεν προλάβαμε να ανταλλάξουμε τηλέφωνα).

Σαββατόβραδο πίνω με την παρέα μου ποτά-μπόμπες σε διάφορα μπαράκια (έτσι για να μην χαλάμε και τις συνήθειες) και η φωνή μου δεν βγαίνει από την κάπνα των τσιγάρων. Πάλι καλά μουρμουράω που απαγορεύεται βάσει νόμου και ως γνωστόν όλοι οι Έλληνες υπακούμε ευλαβικά σε ότι αρχίζει από ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ(!)

Δύο φορές σε σύντομο σχετικά χρονικό διάστημα με σταματούν για αλκοτέστ και έλεγχο. Και τις δύο φορές την γλίτωσα παρότι είχα κάνει την γκέλα μου επειδή είμαι γυναίκα –προφανώς- και έπεσα στα κατάλληλα «όργανα». Όχι δεν με χάλασε καθόλου! Απλά σκέφτομαι τι τύχη θα είχα αν ήμουν αγοράκι.

Κατεβαίνω αναγκαστικά στο κέντρο της Αθήνας για δουλειές και φοράω την πανοπλία μου για να φύγω όπως ήρθα αν δεν θέλω να βρεθώ χωρίς τσάντα και δεν ξέρω εγώ τι άλλο. Η όποια αστυνομία στην περιοχή είναι καθαρά για διακοσμητικούς λόγους!

Γυρνώντας από την δουλειά μαθαίνω αναγκαστικά όλα τα γύρω τετράγωνα του σπιτιού μου σε μια απέλπιδα προσπάθεια να βρω να παρκάρω. Όταν αποφασίζω να το αφήσω στην παράνομη θέση που κρατάει με το έτσι θέλω η «βαλσαμωμένη» γειτόνισσα βγαίνει στο παράθυρο και μου ζητάει και τα ρέστα βρίζοντάς με. Πιστέψτε με δεν θέλετε να μάθετε τη συνέχεια…

Πηγαίνω στα επείγοντα δημόσιου νοσοκομείου, παίρνω υποτίθεται χαρτί προτεραιότητας κανείς δεν με ρωτάει γιατί σφαδάζω από τους πόνους και δύο ώρες μετά φεύγω άρον άρον για ιδιωτική κλινική αν δεν θέλω να αφήσω τα κοκαλάκια μου στις δημόσιες παρωδίες.

Που ζούμε αναρωτιέμαι; Άραγε τέτοια περιστατικά καθημερινής τρέλας

να συμβαίνουν και στα πιο τριτοκοσμικά μέρη του κόσμου; Γιατί συμπεριφερόμαστε χειρότερα και από ζώα; Φταίει μήπως η Πανσέληνος που όλοι έχουμε νεύρα και ψαχνόμαστε για καβγάδες; Μπορούμε να ανατρέψουμε την κατάσταση; Είμαι σίγουρη ότι όλοι συμμεριζόμαστε ότι όλα αυτά συμβαίνουν, αλλά κατά ένα μαγικό τρόπο θα τα ξανακάνουμε αύριο έτσι δεν είναι; Ακατανόητο το ξέρω, αλλά έτσι δυστυχώς λειτουργούν πλέον οι άνθρωποι.

Νύσταξα και την πέφτω για ύπνο. Ξυπνάω λίγο μετά με τρελό πονοκέφαλο. Ρε μπας και τα είδα όλα αυτά στον ύπνο μου και απλώς ανήκουν στην εικονική πραγματικότητα;

Όσοι πιστοί-πιστές προσέλθετε στο mail μου tasiab@sport-fm.gr