Μία γλυκιά πλάνη που δημιουργήθηκε από τον άνθρωπο!

Πολλές φορές έχουμε αναρωτηθεί αν αυτό που κάνουμε είναι καλό ή κακό, δίκαιο ή άδικο. Το σίγουρο είναι πως δεν μπορούμε να δώσουμε μια απάντηση σε αυτό, γιατί πολύ απλά το ορίζουμε στα ανθρώπινα μέτρα και συμφέροντα. Εφεύραμε τους όρους, καλό - δίκαιο, κακό – άδικό, στην προσπάθεια μας να αισθανθούμε κάτι περισσότερο από αυτό που είμαστε. Δηλαδή κάτι παραπάνω από ένα απλό πιόνι στην σκακιέρα, που παίζεται το παιχνίδι της φύσης και του σύμπαντος.

Γράφει ο Φίλιππος Παναγιώτου

Ο νους του ανθρώπου μεγαλώνοντας με το πέρασμα των αιώνων, έκλεισε μέσα του το σύμπαν, αλλά ταυτόχρονα το θεοποίησε και τόλμησε να πλάσει το ανέφικτο ιδεώδες κατ΄είκονα και ομοίωση του.

Ωστόσο, με τη στενή του αντίληψη αναζητώντας τα μέσα της τέλειας γνώσης, έπεσε στη πλάνη που θα πέφταμε όταν προσπαθούσαμε να συλλάβουμε το φεγγάρι από τη κορυφή του βουνού που ανατέλλει. Έτσι, ο άνθρωπος έπλασε έναν θεό εξανθρωπισμένο. Θλιβερή αλλά γλυκιά πλάνη. Υπεράνθρωπη παρηγοριά πλασμένη από άνθρωπο. Δικαιολογία της αδυναμίας του.
Όμως, ποίος μπορεί να βάλει όρια; Ποιος μπορεί να κρίνει αν κάτι είναι καλό ή κακό; ποίος μπορεί να αποδώσει πραγματικά δικαιοσύνη; Είναι βέβαιο ότι κανείς δεν μπορεί να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα ή μάλλον… μπορεί! Ένα ον απρόσωπο, το οποίο είναι πανταχού παρόν, το οποίο μπορεί να κρίνει αν μας αξίζει ο παράδεισος ή η κόλαση, και που μπορεί να δώσει απάντηση στο τι είναι η αλήθεια, και τι είναι δίκαιο χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Αυτός είναι ο θεός!

Τι είναι όμως αλήθεια; Μία ερώτηση που έκανε ο προκουράτορας της Ρώμης, Πόντιος Πιλάτος στον Χριστό και δεν πήρε καμία απάντηση…

Είμαστε ανίκανοι να δώσουμε απαντήσεις σε ερωτήματα τέτοιου τύπου. Γι’ αυτό ο άνθρωπος αναγκάστηκε να δημιουργήσει κάτι που θα τον βοηθούσε να βρει λύτρωση. Αυτό το ονόμασε θρησκεία. Ναι, ίσως νιώθεις ήσυχος, νιώθεις ότι πήρες τις απαντήσεις που θες. Όμως μέσα σου, δεν ξέρεις την αλήθεια, αν πραγματικά μπορεί να υπάρχει ένα ον το οποίο πληροί όλες τις προϋποθέσεις, και το ονομάζουμε εμείς, θεό.

Πολλοί άνθρωποι είναι αδύναμοι και δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την καθημερινότητα τους. Η πίστη βοηθάει αυτούς τους ανθρώπους, τους δίνει ελπίδα για μια έστω και μελλοντικά… καλύτερη ζωή . Αυτή η πίστη όμως, οδήγησε τους μαχητές του Ισλάμ να διαθέτουν, το πολυτιμότερο αγαθό που είχαν -την ζωή τους- για τον παράδεισο που έλεγε το κοράνι. Το ίδιο «όραμα» έβλεπαν και οι μαχητές του Χρίστου… Γενικά, παρατηρείτε ότι ο παράγοντας Θεός-Θρησκεία, είναι καθοριστικός στο να διαμορφώνει το ψυχογράφημα των λαών.

Μήπως μας λείπει μια εσωτερική επανάσταση που θα οδηγήσει τον άνθρωπο στο καθ’ομοίωσιν; Ίσως, ο Άρθουρ Κλάρκ στους “επικυρίαρχους”, να είδε πραγματικά το «πρόσωπο» του θεού…

Απορίες, σχόλια, παρατηρήσεις και ό,τι άλλο θέλετε στο: Redux14@hotmail.com