Ε, άει… καπνίσου πια!!

- Ρε Μανώλη, μου ‘ρχεται ο καπνός από το τσιγάρο, δεν το παίρνεις πιο ‘κει;

-Ωχ, ναι, ρε φίλε, με συγχωρείς, ξεχάστηκα…

Μετά από 12 δευτερόλεπτα…

-Ρε Μανωλάκο, πάλι μου ‘ρχεται το ντουμάνι, πάρ’ το τουλάχιστον στο άλλο χέρι!

-Ναι ρε συ, έχεις δίκιο, σόρι…

Μετά από 1,5 λεπτό…

-Βρε τριμάλακα, πόσες φορές θα στο πω, μ’ έχεις κάνει καπνιστό πάλι σήμερα!!!

-Πω, πω, ρε πούστη, περίεργος είσαι… (ωπ, ανάβει το λαμπάκι!!!)


Γράφει ο Γιώργος Μαραθιανός


Τα δευτερόλεπτα αρχίζουν και πάλι να περνάνε, αλλά πλέον το παραδέχομαι -δεν βλέπω τίποτα άλλο, πέρα από το χέρι του. Τα μάτια μου είναι καρφωμένα στο «λιβανιστήρι». Το ότι θα μου το φέρει πάλι σε χρόνο dt στα μούτρα είναι λίγο πιο σίγουρο από την έκφραση «εραστή» που η… σημαία του παρέμεινε μεσίστια, ότι «είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει».

Δεν προλαβαίνω να τελειώσω τις σκέψεις μου, για το ποια απειλή μπορώ να χρησιμοποιήσω, ώστε να σταματήσει να με γράφει στα «καμπανέλια» του και με επιβεβαιώνει. Η ευαισθησία του κράτησε δύο ολόκληρα λεπτά. Το μυρωδάτο «κύμα» νικοτίνης ξανατρακάρει με το ρουθούνι μου και προκαλεί χημική αντίδραση βεληνεκούς Κακαουνάκη όταν… (δεν έχει «όταν», όπως είναι πάντα, τελοσπάντων!) Τα μάτια μου «κατεβάζουν δολάρια», τα αυτιά μου παράγουν (δικούς τους) καπνούς και…

…η εικόνα αλλάζει -όπως συμβαίνει στις ταινίες. Εγώ είμαι βουλιαγμένος στην πολυθρόνα, με το βλαμμένο χαμόγελο της ικανοποίησης και ο τουρλωμένος, απαλλαγμένος από τα… ενδύματα, κωλαρίκος του Μανώλη είναι αυτός που παίρνει πια τις τελευταίες τζούρες από το σιγαρέτο του (sic).

Ας αφήσουμε, όμως, τις «φαντασιώσεις» ενός παθητικού καπνιστή (ή μάλλον «αντιπαθητικού αντικαπνιστή», έτσι δεν το λένε τα… αλάνια;) και ας μιλήσουμε σοβαρά (ναι, και βέβαια μπορούμε)! Ok, έχεις το πάθος σου. Προφανώς και δεν μπορεί κανένας να σε κατακρίνει γι’ αυτό -πόσω μάλλον ο τζιτζιφιόγκος που ταλαιπωρεί αυτή την ώρα τα μάτια σου. Ποιος σου είπε, όμως, ρε μάστορα, πως είσαι ελεύθερος -εκτός από τα δικά σου- να κάνεις και τα δικά μου πνευμόνια «σκατοσακούλες»;

Διότι, πρόσεξε τώρα: Μετά το σεξ, δεν το συζητάς, το τσιγάρο είναι must. Μετά το φαΐ, «καλά, δεν φαντάζεσαι πως τραβιέται». Να πας για ποτό χωρίς τσιγάρα;;; Αποκλείεται, δεν θα περάσεις καλά. «Καφές χωρίς τσιγάρο»;;; Δε γίνεται, δεν κατεβαίνει από την καταπιόνα σου! Μέχρι και το χέσιμο, το θεωρείς ανέφικτη διαδικασία, αν δεν συνοδεύεται από το «μπουρί» στο χέρι. Ε, τελοσπάντων, πότε ΔΕΝ θέλεις, ρε αδελφέ, να καπνίσεις, θα μας πεις;;;

Δεν μιλάμε για τον νέο νόμο, δε μας ενδιαφέρει -άλλωστε εκεί μπορεί να συμφωνήσουμε κιόλας ότι υπάρχουν κάποια σημεία αδικίας για τους καπνιστές. Μιλάμε για το πώς αντιμετωπίζεις ΕΣΥ, ως φίλος/αδερφός/γκόμενα/συμπεθέρα/μπατζανάκης, εμένα που δεν καπνίζω, όταν βρισκόμαστε μαζί. Εκεί όπου δεν θέλω, ρε μπαγλαμά, να σε υποχρεώσει ο νόμος, αλλά να το σκεφτείς μόνος σου να με σεβαστείς!

«Είναι δικαίωμα μου. Σε όποιον δεν αρέσει, μπορεί να βγει έξω ή να πάει παραπέρα», σου λέει ο άλλος. Σώπα, ρε… γιέ της δημοκρατίας! Εγώ λέω καλύτερα να μεταναστεύσω ή να σου φέρω καμιά εκατοστή φορές γραμμένο σε κόλλα Α4 «δεν θα ξανατολμήσω να είμαι τόσο… ακατάδεκτος, όταν με κερνάνε ντουμάνια».

Το φοβερό, όμως, δεν είναι η σύνδεσή σου, στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, με Κάιρο. Αυτό που ξεβιδώνει τις βίδες του νευρικού σου συστήματος είναι οι χαρακτηρισμοί που θα κερδίσεις, αν…διανοηθείς να διαμαρτυρηθείς. Μιλάμε για μια κλίμακα που ξεκινάει από το «υστερικιά», προχωράει στο «κατσίφλωρας» και κορυφώνεται στο «σπαζαρχίδης». Με άλλα λόγια, ΚΑΙ θα την πίνεις ΚΑΙ θα κάνεις… τουμπέκα!!!

Νεύρα, πολλά νεύρα… «Η κατάσταση σηκώνει τσιγάρο», που θα ‘λεγε και κάποιος από όλους αυτούς που -σε αντίθεση με εμάς τους «λακέδες»- έχουν πιάσει το… νόημα της ζωής. Αφού, όμως, θέλετε πόλεμο, ρε «φουγάρα», να ξέρετε ότι έχουμε κι εμείς οι «τσιλασμένοι» τα όπλα μας! Την επόμενη Παρασκευή -μέρα οσπρίων συνήθως στα ελληνικά σπίτια- η αδερφή Βάλια θα υποχρεωθεί να τηρήσει την παράδοση. Φασολάδα στο πιάτο, κατανάλωση μέχρι να ξελαστιχώσει το στομάχι και… βουρ σε καφετέρια. Πιστεύω δεν θα διαμαρτυρηθεί κανένας εκεί για τις αναθυμιάσεις και γενικά την… ωραία ατμόσφαιρα που θα δημιουργηθεί. «Δικαίωμα μου είναι να αφήνω το άντερο μου ελεύθερο…»