Μην κλαις, διαιτητάκο…

Μην είν’ το πνεύμα των εορτών, που (αρνούμαστε να μην) επιδρά ακόμα πάνω μας; Μην ειν’ ο νέος χρόνος που φωλιάζει την αγάπη στην καρδιά μας (μπλιαχ); Μην είν’ απλά το… στιφαδάκι, που εχτύπησα άμα τη επιστροφή από τη δουλειά στη μία και τέταρτο το βράδυ;;; Τι να πω… Ό,τι και να ευθύνεται, μια ανεξήγητη υπερχείλιση συμπόνιας -που αν παρατηρούσα σε άλλον, θα υπέθετα ότι μόλις έχει… πηδήξει από το βαπόρι από την Περσία- με κυριεύει απόψε. Σε σημείο τέτοιο, που μέχρι και ο Αυτιάς θα μου φαινόταν ανεκτός! Σε σημείο τέτοιο, που μέχρι και το δράμα ενός διαιτητή είμαι διατεθειμένος να καταλάβω…

Γράφει ο Γιώργος Μαραθιανός

Σου είπα, δεν είμαι καλά… Για σκέψου, όμως… Η ζωή ενός διαιτητή στην Ελλάδα πρέπει να είναι λίγο πιο δύσκολη από αυτή gay σε λύκειο θηλέων. Αν δε μιλάμε για τα μεγαλύτερα ίσως «μπινελικοδοχεία» της χώρας (άντε, μετά τον Παναγιώτη Ψωμιάδη), μιλάμε σίγουρα για μια «ευπαθή ομάδα πληθυσμού». Διότι, ok, για να διαλέξουν να κερδίζουν μέσω… γαμοσταυριδίων τον «επιούσιο», πρέπει να τα ζητάει και ελαφρώς ο κωλαρίκος τους. Ωστόσο, μην είσαι σκληρός… παιδιά είναι κι αυτά!!!

Σκέψου τις αντιξοότητες που αντιμετωπίζουν, τις -μέσα από την ψυχή των φιλάθλων- ευχές για κατάποση του στραγαλιού της σφυρίχτρας και… άφησε ένα κομμάτι στην καρδιά σου για τα φτωχά, βασανισμένα αγόρια με τα μαύρα…

Για εκείνα που, στην Ελλάδα, δεν τους φτάνουν πλέον οι αμέτρητες υπενθυμίσεις από την εξέδρα για τις εξωσυγικές δραστηριότητες γυναίκας και λοιπών συγγενών, πλέον έχουν να τα βγάλουν πέρα και με την… ωμή βία των ίδιων των αθλητών…




Για εκείνα που βλέπουν τον δύσκολο και άνισο αγώνα τους για την απονομή της δικαιοσύνης να μην πιάνει… πεντάρα στα μάτια του κόσμου…



Για εκείνα που βλέπουν ακόμα και τις… επιθέσεις αγάπης που κάνουν, να αποκρούονται άκαρδα και να χλευάζονται αποκαρδιωτικά από το σκληρό κοινό…




Για εκείνα που αρνούνται πεισματικά να ακολουθήσουν τα εμπρηστικά παραδείγματα ξένων συναδέλφων τους, οι οποίοι παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους...



…και απλά διαλέγουν να χαλαρώσουν και να μας γράψουν επιδεικτικά στα καμπανέλια τους…