Άλλο μεγάλος και άλλο διάσημος! (SportDay/ Χρήστος Σωτηρακόπουλος)

Ο Πέρεθ, όταν ανέλαβε την προεδρία, προτίμησε τη λογική της δημιουργίας ενός υπερθιάσου και όχι μιας ποδοσφαιρικής ομάδας!

Μπορεί ο Ολυμπιακός να πάρει αποτέλεσμα στη Μαδρίτη; Αυτή την ερώτηση την έχω ακούσει τις τελευταίες μέρες τόσο πολύ και επειδή την επόμενη εβδομάδα θα είμαι στο «Ανφιλντ» για το Λίβερπουλ-Τσέλσι, ίσως δεν μου δοθεί ευκαιρία να γράψω την άποψή μου σχετικά με τους Μαδριλένους. Αυτό το μοντέλο λοιπόν των «galacticos» έχει πέσει σε κώμα. Ουσιαστικά έχει πεθάνει, αλλά κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να τραβήξει την πρίζα και να το στείλει στο χρονοντούλαπο. Από τη στιγμή που ο Πέρεθ ανέλαβε την προεδρία, προτίμησε τη λογική της δημιουργίας ενός υπερθιάσου και όχι μιας ποδοσφαιρικής ομάδας. Το 1998, η Ρεάλ κατάφερε ύστερα από 32 ολόκληρα χρόνια να ξαναγυρίσει στην κορυφή. Πήρε ένα Κύπελλο Πρωταθλητριών χωρίς υπερομάδα και ουσιαστικά χωρίς σταρ.

Ο Ραούλ ήταν μικρός, ο Ρομπέρτο Κάρλος ακόμη κουβαλούσε την ταμπέλα του αποτυχημένου από την Ιντερ, ο Σούκερ έμπαινε αλλαγή και ο σκόρερ Μιγιάτοβιτς έπαιζε πιο καλά στην Ευρώπη παρά στο εσωτερικό! Ο Καρεμπέ και ο Ρεδόνδο έκαναν κάποια εξαιρετικά ματς, ο Ιλγκνερ ήταν του ύψους ή του βάθους και μόνο ο Ιέρο ήταν παίκτης υψηλής ποιότητας! Το 2000, η Ρεάλ «έφαγε» δύο τεσσάρες από την Μπάγερν τον Μάρτη και έχασε ξανά τον Μάη από τους Βαυαρούς, για να σωθεί από την πολυπλοκότητα του συστήματος χάρη στη μία και μοναδική της νίκη με 2-0 στον πρώτο αγώνα των ημιτελικών. Πιο πριν, αναγκάστηκε να κάνει τη ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΗ νίκη της την τελευταία δεκαετία στην Ευρώπη, το 3-2 επί της τότε πρωταθλήτριας Ευρώπης Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, σε ένα ματς που θα μείνει για πάντα στις μνήμες χάρη στην ΑΠΙΣΤΕΥΤΗΣ έμπνευσης ντρίμπλα του Ρεδόνδο στον Μπεργκ. Ο τελικός του 2000 στο Παρίσι ήταν το αποκορύφωμα της ωριμότητας, με τον Ραούλ και τον Μοριέντες να δίνουν ρεσιτάλ, τον Μακ Μάναμαν να αναδεικνύεται MVP του αγώνα και τον Ρομπέρτο Κάρλος να κάνει τις κούρσες που απολάμβανες και που κανένα μπακ στον κόσμο δεν είχε την ικανότητα να πραγματοποιήσει.

Αυτοί οι δύο τίτλοι της Ρεάλ κατακτήθηκαν μέσα από κάτι που χάθηκε τη μέρα που ο Πέρεθ παρουσίασε τον πρώτο «galactico», τον Λουίς Φίγκο: την ΟΜΑΔΙΚΟΤΗΤΑ. Αυτή που ο Καπέλο είχε σμιλέψει το 1996-97, σε μία σεζόν που έληξε με θρίαμβο, την οποία και συνέχισε να σμιλεύει ο Χάινκες με τον σκληρό και κυνικό του τρόπο. Ο Βιθέντε ντελ Μπόσκε, όταν παρέλαβε το πλοίο που έμπαζε νερά τον Νοέμβρη του 1999, έκανε αυτό που η πείρα του από τα 25 χρόνια μέσα στο «Μπερναμπέου» τον είχε διδάξει: Δεν κοντράρεις τα ονόματα, αλλά τα παίρνεις με το μέρος σου. Δεν τους δίνεις όμως και την ευκαιρία να θεωρούν τους εαυτούς τους πολίτες ανώτερης κατηγορίας σε σχέση με τους υπόλοιπους που δουλεύουν για το κλαμπ.

Μπορεί ο Ντελ Μπόσκε να μην κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ το 2001, αλλά ξαναπήρε τον τίτλο. Το 2001, ο Πέρεθ του έφερε και τον Ζιντάν. Οι ισορροπίες είχαν χαθεί, παρ' όλα αυτά η ποιότητα αρκούσε για να κατακτηθεί ακόμη ένα Κύπελλο το 2002. Τη δουλειά την ανέλαβε η κλάση του Ραούλ, στην ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΤΕΡΗ σεζόν του στον σύλλογο, όπως και το ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ γκολ του Ζιντάν στον τελικό με τη Λεβερκούζεν. Με μία διαφορά όμως: οι Γερμανοί έβαλαν στα δίχτυα σε όλο το δεύτερο ημίχρονο τους Ισπανούς. Οι τελευταίοι σώθηκαν από τον Ικερ Κασίγιας, που είχε περάσει ως αλλαγή! Ομως, η «χημεία» της ομάδας δεν υπήρχε πια. Από εκείνο το καλοκαίρι του 2000, με την άφιξη του Πέρεθ, μπήκε στη ζωή της Ρεάλ η εμμονή του ανταγωνισμού με τη Γιουνάιτεντ στον τομέα του παγκόσμιου μάρκετινγκ. Τότε, οι Αγγλοι ήταν μπροστά παρασάγγας. Σήμερα, η κατάσταση έχει αλλάξει! Μόνο από την καλοκαιρινή τουρνέ ανα τον πλανήτη, με ματς σε Απω Ανατολή και Αμερική, η Ρεάλ έβαλε στα ταμεία της 33 εκατομμύρια ευρώ! Τα χρήματα δηλαδή που αντιστοιχούν σε έξι... ετήσιους προϋπολογισμούς της προχθεσινής αντιπάλου της στο «Μπερναμπέου», της Αθλέτικ Μπιλμπάο! Η διαφορά είναι πως παρά τις αφίξεις του Ρονάλντο, του Μπέκαμ, του Οουεν, η Ρεάλ μετά το 2002 όχι μόνο δεν ξαναπήρε το Τσάμπιονς Λιγκ (το οποίο κατέκτησαν η Πόρτο χωρίς σταρ και η Λίβερπουλ, που της πούλησε τον Οουεν), αλλά επιπλέον δεν διαθέτει ούτε εκείνη την αύρα που απέπνεε η ομάδα του 2000. Που στα χαρτιά δεν έμοιαζε ανίκητη, όπως –κακώς- πίστευαν κάποιοι πως θα ήταν η ομάδα του 2003, αλλά είχε το σημαντικότερο προσόν που μπορεί να βρεις σε μία ομάδα πανάκριβων άσων με παχυλά συμβόλαια: τη δίψα για διάκριση!

Η τωρινή Ρεάλ είναι ένας κορεσμένος μηχανισμός. Στο πρώτο ημίχρονο, η Μπιλμπάο, με τη φρεσκάδα που διαθέτει και την απαράμιλλη βασκική αγωνιστική θρασύτητα, προηγήθηκε και θα μπορούσε να είχε πετύχει κι άλλα γκολ. Μέσα σε είκοσι λεπτά στο δεύτερο μέρος, ο Μπέκαμ, ο Ρομπίνιο και ο Ραούλ, με την είσοδο του (πάντα χρήσιμου) ρολίστα Γκούτι και με πληγωμένο τον ποδοσφαιρικό τους εγωισμό, άλλαξαν την κατάσταση στο πι και φι!

Ο Ολυμπιακός λοιπόν την Τετάρτη πρέπει να μπορέσει να μπλοκάρει τα όποια ατού της Ρεάλ και ταυτόχρονα να μη φοβηθεί. Αυτοί οι (κουρασμένοι μεν, σπουδαίοι δε) παίκτες μπορούν, ακόμη και στην κάκιστη κατάσταση στην οποία βρίσκεται όλο το οικοδόμημα, να διασύρουν τον αντίπαλο! Το κλειδί βρίσκεται στην αυτοσυγκέντρωση. Μόνο ένας 100% συγκεντρωμένος και καλός Ολυμπιακός μπορεί να έχει τύχη, με δεδομένο ότι στη Ρεάλ αρκεί κάποια ατού να εξαντλήσουν απλώς το 50% των δυνατοτήτων τους!

Επειδή όμως ακούω συχνά συγκρίσεις της Ρεάλ του Πούσκας, του Ντι Στέφανο, του Χέντο και του Κοπά με αυτή που προσπάθησε να φτιάξει ο Πέρεθ, η αλήθεια είναι σκληρή: είναι άλλο πράγμα να λογίζεσαι από την ποδοσφαιρική ιστορία ως ΜΕΓΑΛΟΣ και άλλο ως ΔΙΑΣΗΜΟΣ!