Θα ήταν υποκριτικό να γράψω σήμερα για το Παγκόσμιο Κύπελλο και να μην κάνω μια αναφορά στα όσα διαδραματίστηκαν χθες στον NovaΣΠΟΡ FM με την τρίωρη παρέμβαση του Ανδρέα Βγενόπουλου, του Νίκου Πατέρα και του Γιάννη Βαρδινογιάννη. Νομίζω ότι αυτή η εκπομπή θα αποκτήσει με τον καιρό ένα συμβολικό χαρακτήρα. Τους ακούσαμε όλους γιατί έπρεπε να κλείσει μια εποχή, η εποχή της πολυμετοχικότητας. Αυτή είναι τουλάχιστον η δική μου αίσθηση: ο επόμενος ΠΑΟ θα έχει Τζίγκερ και Γιαννακόπουλους –οι υπόλοιποι δεν θα ακολουθήσουν τις εξελίξεις για προφανείς λόγους που χθες έγιναν απόλυτα κατανοητοί.
Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Παρά τα όσα αντίθετα ακούγονται, από χθες έχω την απόλυτη βεβαιότητα ότι ο Γιάννης Βαρδινογιάννης δεν έχει κανένα σκοπό να πουλήσει τον ΠΑΟ –αλλά ούτε και να μπει σε καμία διαπραγμάτευση, αν δεν είναι ορατό ότι μπορεί να πάρει για το μετοχικό του μερίδιο τουλάχιστον 50 εκατομμύρια ευρώ. Σας έχω γράψει καιρό τώρα ότι το επόμενο κεφάλαιο στην ιστορία του ΠΑΟ λέγεται «η επιστροφή του Τζίγκερ». Σας είχα εξηγήσει εγκαίρως και γιατί θα γίνουν δύο τουλάχιστον πολύ καλές μεταγραφές φέτος το καλοκαίρι –η μία έγινε. Οποιος κι αν είναι ο πρόεδρος είναι φανερό ότι η επιρροή τού Τζίγκερ στα της ΠΑΕ θα είναι προσεχώς καθολική. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που οι Γιαννακόπουλοι π.χ. δίστασαν να του πουν το ναι στην πρόταση να αναλάβουν την προεδρία: ξέρουν ότι εκ των πραγμάτων αυτός θα είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού.
Απόδειξη
Η πιο πειστική ως προς αυτό απόδειξη είναι η χθεσινή του εμφάνιση: ο Τζίγκερ γυρνάει έχοντας κάνει μια σχετική αυτοκριτική για τους προηγούμενους τρόπους και έχοντας σαφή διάθεση να δείξει πως ξέρει να λειτουργεί διαφορετικά. Το 2008, ενώ χαλούσε ο κόσμος, διοργάνωνε συνεντεύξεις Τύπου για να μιλήσει για εταιρείες μάνατζμεντ που είχε κατά νου. Τώρα σηκώνει ένα τηλέφωνο και απαντά προσωπικά σε όσα του καταμαρτυρούν οι άλλοι. Κυρίως γιατί δεν θέλει πια να μιλούν άλλοι για λογαριασμό του ή να μεταφέρουν τις σκέψεις του. Αυτό άλλωστε ήταν στην περίοδο της προηγούμενης διοίκησής του το πιο μεγάλο λάθος του.
Ελεγχος
Ο Τζίγκερ εμφανίστηκε χθες για να μιλήσει για προτάσεις, αποτιμήσεις και προηγούμενες ιστορίες αψηφώντας το όποιο προσωπικό κόστος: πριν από δύο χρόνια θα το μετρούσε. Δεν θα σταθώ στο αν έχει δίκιο ή άδικο στα όσα υποστήριξε (προσωπικά, βρίσκω απίθανο να πωληθεί μια εταιρεία χωρίς να υπάρχει λογιστική αποτίμησή της και έλεγχος των οικονομικών της από ορκωτούς λογιστές). Πιο πολύ θέλω να σημειώσω την αλλαγή της συμπεριφοράς: έκανε χιούμορ με την «αγωγούλα» που κάποτε μου έκανε, παραδέχτηκε ότι πληρώνει ακόμα και τους σεκιούριτι του φίλου του Κώστα Γκόντζου, ήθελε να είναι επεξηγηματικός, καταλάβαινες ότι απευθυνόταν στον κόσμο προσπαθώντας να εξηγήσει τις θέσεις του. Κυρίως μου φάνηκε έτοιμος για οποιονδήποτε πόλεμο –πράγμα που για παράδειγμα δεν βλέπω στον Ανδρέα Βγενόπουλο. Ο Γιάννης Βαρδινογιάννης χθες έκανε εμφάνιση ανθρώπου που υπερασπίζεται το κυριαρχικό του δικαίωμα σε μία εταιρεία, στέλνοντας μηνύματα ότι θα το κάνει με οποιονδήποτε τρόπο. Αν ψάχνει μέρες τώρα κάποιον Παναθηναϊκό κοινής αποδοχής για τη θέση του προέδρου (τον Τάκη τον Μπαλτάκο;), είναι γιατί έχει καταλάβει ότι με «προέδρους-γλάστρες» η ομάδα δεν έχει τύχη: πριν από χρόνια θα τοποθετούσε κάποιο φίλο του Βαρδή σε χρόνο-ρεκόρ. Αν σε αυτό προσθέσουμε δύο ραντεβού με τους οργανωμένους που έγιναν σε δεκαπέντε μέρες (και στα οποία κρατήθηκαν πρακτικά!), καταλαβαίνει κανείς ότι ο Τζίγκερ όχι μόνο δεν πουλάει την ΠΑΕ, αλλά επιδιώκει μια άλλη σχέση με τον κόσμο και τον Τύπο.
Εξαρχής
Ο Βγενόπουλος, από την άλλη, δεν μου φαίνεται να έχει διάθεση για πολέμους και κόντρες. Ο Βγενόπουλος ήθελε εξαρχής να φέρει στον Παναθηναϊκό μια σειρά από γνωστούς λεφτάδες ικανούς να εγγυηθούν στην ομάδα αλλαγή σελίδας. Και ο ίδιος και οι συν αυτώ μοιάζουν να μην περίμεναν αυτό που θα συναντήσουν στον χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Οι δικές τους καλές προθέσεις δεν έφταναν για να υπάρξει μια ενδοπαναθηναϊκή σύμπραξη: ο Γιάννης Βαρδινογιάννης και ο Παύλος Γιαννακόπουλος σαν αρτίστες της σκηνής δεν δέχτηκαν να αφήσουν χώρο στους νεοεισελθόντες. Η επίθεση του Παύλου στον Ζολώτα, που έβαλε 9 εκατ. ευρώ κι άκουσε τον Γιανακόπουλο να τον αποκαλεί «χθεσινό», μαρτυρά αντιλήψεις: όταν κάποιος δεν σέβεται ούτε τα χρήματα που βάζεις, πώς να συνεργαστείς μαζί του;
«Βγενό»
Ο Βγενόπουλος για να απαντήσει στον συνασπισμό Τζίγκερ - Γιαννακόπουλων θα 'πρεπε να βγάλει εφημερίδα, να βάζει ανθρώπους να κάνουν ανωνύμως αποκαλύψεις (πέρα από τα όρια της συκοφαντίας) στα blogs, να μοιράζει επιλεκτικά ειδήσεις σε κολλητούς δημοσιογράφους, να έχει ανοιχτά κανάλια με οργανωμένους: δεν ισχυρίζομαι ότι ο Τζίγκερ κι ο Γιαννακόπουλος κάνουν κάτι τέτοιο –προς Θεού. Απλά υπενθυμίζω, έχοντας καλή γνώση του ελληνικού ποδοσφαίρου, ότι αν θες να δημιουργήσεις κλίμα αποσταθεροποίησης σε μια ΠΑΕ, πρέπει να κάνεις ανάλογες διαβολιές κι ο Βγενόπουλος είναι ο τελευταίος που θα τις σκεφτόταν: ο άνθρωπος χθες έκανε εκκλήσεις στους οπαδούς να ανανεώσουν τα διαρκείας! Το ίδιο έντιμος είναι και ο Νίκος Πατέρας: η δική του ικανοποίηση θα είναι ο ΠΑΟ με τον Νιόπλια προπονητή και δύο προσθήκες να κερδίσει και του χρόνου το νταμπλ. Θα είναι η καλύτερη απόδειξη ότι η δική του διοίκηση δούλεψε καταπληκτικά, βάζοντας τις βάσεις για κάτι σπουδαίο ενώ παρέλαβε την ομάδα τρίτη και με 5.000 κόσμο στη Λεωφόρο.
Εξ αποστάσεως
Ο Τζίγκερ δούλεψε εδώ κι ένα χρόνο τουλάχιστον (από τη συνάντηση με τον Γιαννακόπουλο στο «Πεντελικό») με υπομονή και μεθοδικότητα για να επιστρέψει. Ο Βγενόπουλος είναι πολύ παρορμητικός και συναισθηματικός: οι μπίζνες του ποδοσφαίρου θέλουν κρύο αίμα. Ο Βγενόπουλος, νομίζω, θα χρησιμοποιήσει έπειτα από καιρό τη λογική, η οποία λέει ότι είναι αδύνατο να αγοράσεις κάτι από κάποιον που δεν θέλει να το πουλήσει. Και θα αφήσει τον ΠΑΟ στον Τζίγκερ, παρακολουθώντας εξ αποστάσεως τις νέες του περιπέτειες…
Για τον Μέσι
Εγραφα το Σάββατο ότι ο Μαραντόνα έπρεπε να έχει κάτι στο μυαλό του για να σταματήσει τους πυραυλοκίνητους Γερμανούς: αποδείχτηκε ότι δυστυχώς δεν είχε τίποτα. Ο φίλος Αντώνης Οικονόμου εξηγεί με επιστολή στο karpetshow@yahoo.gr και πώς άθελά του ο Ντιέγκο ψιλοκατάστρεψε το Μουντιάλ του Μέσι. Μου γράφει χαρακτηριστικά: «Ο Μουρίνιο είχε "δείξει" πώς, αποκόβοντας τον Λίο από τον Τσάβι, σπας την Μπάρτσα στα δύο. Οι Γερμανοί κατάφεραν εύκολα να βγάλουν εκτός παιχνιδιού τον μοναχικό ήρωα Μέσι που δεν είχε κανέναν πίσω του να τρέχει για λογαριασμό του. Μπορεί οι αθλητικοκριτικοί να έχουν παρασύρει πολλούς (του γράφοντος συμπεριλαμβανομένου) στην υπερβολική ανάδειξη του ρόλου των προπονητών, αλλά η παντελής απουσία τους προ και κατά τη διάρκεια ενός αγώνα δεν τους γλιτώνει και από ευθύνες! Ο Μαραντόνα δεν παρέσυρε απλώς την Αργεντινή στην κατάπτυστη ομαδική εμφάνιση και την ποδοσφαιρική καταστροφή. Ηταν και ο μεγάλος υπεύθυνος όσον αφορά την ατομική απόδοση του Μέσι για τρεις λόγους:
1. Είναι τοις πάσι γνωστόν ότι οι μεγάλοι παίκτες δεν γίνονται σχεδόν ποτέ μεγάλοι προπονητές. Κι αυτό συμβαίνει κυρίως με τους επιθετικούς. Που εκτός απ' όλα τα άλλα (δόξα και χρήματα στην ποδοσφαιρική τους καριέρα, εθισμός στο όλοι οι άλλοι να παίζουν εν τέλει γι' αυτούς κ.ά.) έχουν και το εξής μεγάλο μειονέκτημα ως προς τις παραστάσεις τους: παίζουν συνήθως βλέποντας μόνον το ένα τρίτο του γηπέδου και κοιτώντας προς μία κατεύθυνση. Αυτή η μονομέρεια, αυτή η αναπηρία τούς συνοδεύει βασανιστικά σε όλη τη μετέπειτα προπονητική τους καριέρα.
2. Η στόφα του ηγέτη ούτε διδάσκεται ούτε εκπορεύεται από τον Θεό για να συναντήσει τον ευλογημένο. Πόσω μάλλον που αυτός ο ευλογημένος Μέσι φαίνεται διά γυμνού οφθαλμού πως αυτόν τον ρόλο ούτε τον γουστάρει ούτε θέλει να τον "μάθει".
3. Και το κυριότερο. Οταν ο "θεός", που τον έχουμε απολαύσει σαν παίκτη και σαν ηγέτη, επιζητεί ψυχοπαθολογικά τη μετενσάρκωσή του για να συνεχιστεί ο δικός του αποκλειστικά μύθος επιτυγχάνει το ακριβώς αντίθετο: να εκθέσει ανεπανόρθωτα έναν απρόθυμο να παίξει αυτόν τον ρόλο άνθρωπο.
Ισως βεβαίως αυτό τελικά να επεδίωκε το πειραγμένο, ούτως ή άλλως, ασυνείδητο του Ντιέγκο: τη συνέχιση του μύθου του όχι διά της ενσαρκώσεώς του σε κάποιον άλλον, αλλά διά της χειροπιαστής αποδείξεως ότι αυτός είναι και παραμένει ο μοναδικός και αξεπέραστος ΘΕΟΣ».
Μου 'βαλε ιδέες ο φίλος μου, θα επανέλθω προσεχώς επί του θέματος…
Επέστρεψε;
Είναι αλήθεια, όπως μαθαίνω, ότι τη μεταγραφή του Γκοβού την ολοκλήρωσε ο Σπύρος ο Λιβαθηνός με την αμέριστη βοήθεια και συμπαράσταση του Γιάννη του Ευαγγελόπουλου, τον οποίο πάρα πολύ εκτιμάει από παλιότερες συνεργασίες; Πάντοτε χρήσιμος ήταν ο Σπύρος στον Γιάννη Βαρδινογιάννη και πάντοτε εκλεκτός φίλος και συνεργάτης του. Αν είναι αλήθεια ότι αυτός ξεμπλόκαρε την ιστορία, αφήνοντας στην άκρη κάποιους γαλλόφωνους μάνατζερ που κρατούσαν το κασέ του παίκτη ψηλά, τότε ας σημειώσουμε ύστερα από την επιστροφή του Τζίγκερ και την επιστροφή του Σπύρου...