Ένα υγιές σύνολο

Θυμάται κανείς αν στις 24 Ιανουαρίου 1996 στη Χαλκίδα είχε... άμπωτη, παλίρροια, ή πλημμυρίδα; Θυμούνται, ωστόσο, τουλάχιστον όσοι ήταν εκείνη την ημέρα στο γήπεδο της ευβοϊκής πρωτεύουσας ότι η Εθνική είχε νικήσει 2-1 σε φιλικό το Ισραήλ.

Επομένως κανείς δεν θα θυμάται, όταν έρθει η ώρα του «ταμείου», ή τουλάχιστον δεν θα έχει στο πρώτο επίπεδο της μνήμης του αν ο Σουηδός Χάνσον έδωσε ή δεν έδωσε πέναλτι, αν ο Μανιάτης στις καθυστερήσεις έσωσε με την καίρια επέμβασή του την απειλή ονόματι Βερμούτ και αν ο εξαιρετικός Φετφατζίδης, για παράδειγμα, βαθμολογήθηκε από την «SD» με 8 ή 9. Ολοι θα θυμούνται το σκορ (από το 1990 έχουμε σερί με τέσσερα 2-1 επί ελληνικού εδάφους), τους τρεις βαθμούς και από κει κι έπειτα αν ήρθε ή όχι η πρόκριση.

Η κουβέντα περί την αγωνιστική εικόνα είναι για όσο χρόνο η αίσθηση από το ματς παραμένει νωπή. Και αυτή αίσθηση, φεύγοντας από το Καραϊσκάκη, είναι η αίσθηση της ποδοσφαιρικής υγείας. Και η γεύση ενός ματς πολύ «γεμάτου». Σε αυτό συνέτεινε και η ποδοσφαιρική συμπεριφορά του αντιπάλου, που δεν... πάρκαρε πούλμαν στην περιοχή του, αλλά κατέβηκε με επιθετικές βλέψεις. Ομως, ο Φερνάντο Σάντος είχε «διαβάσει» τις αδυναμίες.

Ειδικά στο α' ημίχρονο με τις κάθετες πάσες του Καφέ στον Σαλπιγγίδη η ισραηλινή άμυνα διέτρεχε ανά πάσα στιγμή τον κίνδυνο. Ορισμένα «ροκ» διαστήματα που ακολούθησαν δεν ακυρώνουν την εντύπωση ότι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα πατάει καλά.

Μακάρι αυτή η εντύπωση να διατηρηθεί και στη δεύτερη «δόση» των προκριματικών υποχρεώσεων της Εθνικής...

Tο άρθρο του Χρήστου Σωτηρακόπουλου δημοσιεύτηκε στο φυλλο της Sportday στις 13/10/2010