«Η τέχνη της τακτικής»

Συνέντευξη στο περιοδικό ««Champions», παραχώρησε τεχνικός διευθυντής της ΟΥΕΦΑ, Αντι Ρόξμποργκ, με περιεχόμενο την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου από την Ελλάδα, με τη δική του ματιά.

«Η Ελλάδα του Οτο Ρεχάγκελ κέρδισε το EURO 2004 παίζοντας το όχι και τόσο ένδοξο 1-3-5-1 στην άμυνα και 1-3-3-3 στην επίθεση. Είναι ο σχηματισμός της Ελλάδας πιο αξιόπιστος δείκτης -όσον αφορά στην κατεύθυνση στην οποία τείνει η τακτική- από το 4-6-0; Όχι απαραίτητα. Οι δεκαπέντε από τις δεκαέξι ομάδες στο EURO 2004 έπαιξαν σταθερά με τέσσερις πίσω και μαρκάρισμα ζώνης, ωστόσο, η μόνη ομάδα που δεν το έκανε ήταν η νικήτρια της διοργάνωσης. Ο Ότο Ρεχάγκελ κέρδισε γιατί έθεσε ένα πρόβλημα που είχαν ξεχάσει πως λύνεται. Δεν ήταν μοντέρνο, αλλά ήταν αποτελεσματικό ποδόσφαιρο. Κάποιες ιδέες δεν παλιώνουν ποτέ.

Ειδικά στους νοκ-άουτ αγώνες, είχαν τον έλεγχο του παιχνιδιού χωρίς να έχουν τον έλεγχο της μπάλας, πράγμα το οποίο δεν είναι εύκολο να γίνει. Όταν έκαναν το 1-0 απέναντι στη Γαλλία και την Πορτογαλία δε μπορούσες να δεις την άλλη ομάδα να σκοράρει. Υπήρχε κάποια στιγμή, κατά τη διάρκεια του τελικού, που ο Θοδωρής Ζαγοράκης απλά σήκωσε τη μπάλα πάνω από δύο παίκτες της Πορτογαλίας, το Νούνο Βαλέντε και το Ζορζε Αντράντε. Ήταν στιλ-Φίγκο, ο δικός του τρόπος να πει Εμείς έχουμε τον έλεγχο.

Το σύστημα του Ρεχάγκελ δεν ήταν ένα ευχάριστο λάθος. Η άποψη του Ότο ήταν, γιατί να εφαρμόσουμε μια αδύναμη απομίμηση του συστήματος κάποιου άλλου; Ως προπονητής, είναι καλύτερα να προχωράς βάσει αυτών που γνωρίζεις και χρησιμοποίησε ένα σύστημα που γνώριζε πολύ καλά και ως παίκτης και ως προπονητής. Και ό,τι και να πει κάποιος για το σύστημά του, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι η Ελλάδα έβγαινε στην επίθεση πολύ γρήγορα μόλις έπαιρνε την κατοχή της μπάλας.

Οι στόχοι της Ελλάδας είχαν μια παλιομοδίτικη απλότητα: δύο κεφαλιές από κόρνερ και μια από σέντρα ξέκαναν την Πορτογαλία, Τσεχία και Γαλλία. Γιατί, θέτω το ερώτημα, νομίζετε ότι η Γαλλία ειδικά έμοιαζε τόσο αδρανής απέναντι στην Ελλάδα;
Έπρεπε να περνάνε τη μπάλα στον Τιερί Ανρί γρηγορότερα. Ο Ανρί είναι πιο επικίνδυνος όταν κατευθύνεται προς το κέντρο από τα αριστερά ή όταν απλώς κινείται στ΄ αριστερά του κέντρου. Στον αγώνα με την Ελλάδα παρασυρόταν πολύ μακριά γιατί δεν έβρισκε καθόλου χώρο. Αυτό είναι ένα ζητούμενο, να απειλείς από τη γραμμή του πλαγίου. Οι αντίπαλοι της Ελλάδας δεν ήταν συνηθισμένοι σε τόσο στενό μαρκάρισμα. Η παλιά μέθοδος αποδείχτηκε καινοτομία.

Το στιλ παιχνιδιού του Ρεχάγκελ δεν τον έκανε πάντοτε αγαπητό στους ουδέτερους, ωστόσο είναι δύσκολο να αμφισβητήσει κανείς την ποιότητα της δουλειάς του. Για παράδειγμα, γνωρίζετε ότι η Ελλάδα σε έξι αγώνες κατά τη διάρκεια του EURO 2004 υπερασπίστηκε την εστία της σε 51 κόρνερ χωρίς να δεχτεί κανένα γκολ;

Ο Μαρσέλο Λίπι έχει ένα δικό του τρόπο να περιγράφει αυτό που κάνουν οι προπονητές-το αποκαλεί στύψιμο του λεμονιού, δηλαδή μέγιστη αξιοποίηση του δυναμικού που διαθέτεις. Δεν υπάρχει κανείς που να το έκανε καλύτερα στο EURO 2004 από τον Ότο, όπως δήλωσε ακόμη και ο Σκολάρι. Δεν είναι μόνο ο τρόπος που έπαιξε η ομάδα, είναι η ικανότητα να διευθύνει τους παίκτες, οι τόσες φορές που συνάντησε τους παίκτες τετ-α-τετ για ένα καφέ, ώστε συζητώντας να τους κατευθύνει προς το στόχο».