Η τύχη κλείνει το μάτι σε ικανούς και τολμηρούς!

Toν Σεπτέμβρη στο 1-0 επί της Ατλέτικο στο «Κλεάνθης Βικελίδης» έγραφα πως ο Αρης ξεπέρασε και εκείνη ακόμα την πιο μεγάλη νίκη της ιστορίας του, το 3-0 επί της Περούτζια του Πάολο Ρόσι το 1979. Χθες το βράδυ στο «Βιθέντε Καλντερόν» οι συγκρίσεις με οποιαδήποτε άλλη βραδιά των 85 χρόνων ιστορίας του τεράστιου συλλόγου έγιναν άτοπες, μια και το 3-2 επί της Ατλέτικο δεν είναι μία επιτυχία απλή.

Είναι η μεγαλύτερη νίκη ελληνικού συλλόγου σε οποιοδήποτε Κύπελλο Ευρώπης, συγκρινόμενη μόνο με το εξωπραγματικό 1-0 του Παναθηναϊκού επί του εκπληκτικού Αγιαξ του Φαν Χάαλ με το γκολ του Βαζέχα το 1996. Γιατί στα 48 προηγούμενα ματς ελληνικών ομάδων επί ισπανικού εδάφους το αίμα κυλούσε ακατάπαυστα! Οι ήττες σαράντα δύο, οι ισοπαλίες μόλις έξι, οι νίκες κάτι άγνωστο. Και έρχεται χθες το βράδυ ο Εκτορ Ραούλ Κούπερ και δείχνει σε όλους πώς πρέπει να αντιδρά μία ομάδα που παίζει με καλύτερο αντίπαλο, βρίσκεται από 1-0 μπροστά στο σκορ μέσα σε λίγο διάστημα (ένα πεντάλεπτο) 2-1 πίσω κι όμως δεν το βάζει κάτω. Ο Αρης πήγε για τη νίκη από την αρχή και έπαιζε για τη νίκη μέχρι το τέλος, αναγκάζοντας τους οπαδούς της Ατλέτικο να αναρωτιούνται ποια ήταν η ομάδα που πήρε πριν από μερικούς μήνες το Γιουρόπα Λιγκ και νίκησε εύκολα την Ιντερ στο Σούπερ Καπ!

Οι «ροχιμπλάνκος» είχαν τον Φορλάν και τον Αγκουέρο ορεξάτους και το ότι γύρισαν το σκορ μετά την ψυχρολουσία με τον Σέρχιο Κόκε ήταν αποτέλεσμα της σχεδόν τηλεπαθητικής συνεργασίας των δύο σταρ τους. Κι όμως, ο Αρης, που έπαιξε μονότερμα τη Λεβερκούζεν στη Γερμανία και νίκησε την Ατλέτικο στη Θεσσαλονίκη, είναι ο ίδιος που στο ελληνικό πρωτάθλημα δεν κάνει φάση στις Σέρρες. Και είναι ο ίδιος που στο τελευταίο ημίωρο χθες έδειξε πώς πρέπει να αγωνίζεσαι εκτός έδρας! Οποιοι λίγοι, είναι αλήθεια, οπαδοί του Αρη αποδοκίμασαν τον Κούπερ πριν από λίγο καιρό ας αντιληφθούν το λάθος τους κι ας τον αφήσουν ήσυχο να κάνει τη δουλειά που ξέρει καλύτερα από καθέναν στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Είναι ένας αληθινός προπονητής, με σχέδιο και ικανότητα να χτίζει, αλλά στο ανυπόμονο τοπίο μας είμαστε ικανοί να τον χαρακτηρίσουμε κι αυτόν, όπως τόσους και τόσους άλλους, άσχετο!

Ο Λαζαρίδης με το γκολ του στο 3-2 περνά στο πάνθεον των ηρώων του ελληνικού ποδοσφαίρου σε αυτά τα 50 χρόνια που μετέχουμε στα Ευρωπαϊκά Κύπελλα. Για όποιον βιαστεί να πει πως η Ατλέτικο έχασε ευκαιρίες και ότι ανοίχτηκε σχεδόν παράλογα μετά το 2-2, κυνηγώντας τη νίκη και αψηφώντας τους κινδύνους, η απάντηση είναι απλή: στο ποδόσφαιρο κερδίζει ο τολμηρός και αυτός που ρισκάροντας ξέρει πως θέλει και τύχη. Και η Τύχη πάντα κλείνει το μάτι στους ικανούς και θαρραλέους και όχι στους δειλούς.

Και ο Αρης είναι ο θεός του πολέμου, μην το ξεχνάτε ποτέ. Με έναν κόσμο στο πλευρό του που πραγματικά αξίζει όχι μόνο τη χθεσινή χαρά, αλλά και ακόμα μεγαλύτερες!