Πνίγηκε σε μία κουταλιά νερό στην Τρίπολη

Για τον Παναθηναϊκό το να λέμε συνέχεια τα ίδια καταντά κουραστικό. Δεν μπορεί να επιβάλει τον ρυθμό του, ούτε να κάνει παιχνίδι πραγματικής υπεροχής απέναντι στους «μικρούς». Δεν έχει δεύτερο πλάνο ανάπτυξης όταν κλείνει καλά ο αντίπαλος τον Σισέ. Και, κυρίως, δεν διαθέτει αυτή την αύρα που θα έκανε τον αντίπαλο να νιώθει πως ό,τι και να κάνει θα δεχτεί κάποια στιγμή το γκολ.

Αν σε όλα αυτά προσθέσει κάποιος πως ο Φερέιρα ακόμα ψάχνεται και δεν έχει αντιληφθεί τις ιδιαιτερότητες αυτών των αγώνων σ' ένα άγνωστο γι' αυτόν πρωτάθλημα, έχετε την εικόνα γιατί ο πρωταθλητής ξαναβλέπει από χθες το βράδυ την πλάτη του Ολυμπιακού. Για να είμαι και απολύτως ειλικρινής, δεν κατάλαβα γιατί ο Πορτογάλος τεχνικός έβγαλε τον Χριστοδουλόπουλο από το ματς, την ώρα, δηλαδή, που ο Λάζαρος ήταν με διαφορά ο καλύτερος της ομάδας του, ωστόσο θα ήταν πολύ απλοϊκό να ψάξουμε τις αιτίες του νέου βαθμολογικού στραβοπατήματος των «πρασίνων» μόνο σε αυτό. Το πρόβλημα είναι καθαρά η νοοτροπία και τέτοια που να υποδηλώνει αληθινούς πρωταθλητές δεν είδαμε και πάλι από αυτούς.

Σ' ένα γήπεδο που πέρασαν νικηφόρα όλοι το τελευταίο δίμηνο, ο Φερέιρα δεν είδε την τεράστια φάκα με το τυρί που του είχε στήσει ο Βαγγέλης Βλάχος και προσπάθησε να μη φέρει το ματς στον άξονα, αλλά να το πάει στα πλάγια. Εκεί ο ανέτοιμος Λέτο έκανε το κάτι παραπάνω, ο επίσης ανέτοιμος Νίνης όταν τραβήχτηκε πλάγια δεν έκανε κάτι παραπάνω από τον μετριότατο Μαρίνο και έτσι ο Σισέ «βγήκε» εκτός παιχνιδιού. Ο Γάλλος ακόμα και στη μέτρια βραδιά του θα ήταν αυτός που θα κέρδιζε το ματς αν στο 29' στην κάθετη πάσα που του έγινε έβρισκε τα δίχτυα. Είχε περάσει τον Ντεγκρά, πλάσαρε καλά, αλλά ο πανταχού παρών Πουλίδο πρόλαβε να διώξει. Φυσικά ο δρόμος για το πρωτάθλημα είναι μακρύς, αλλά η εικόνα που βγάζει ο ΠΑΟ δεν πείθει και χθες πνίγηκε σε μία κουταλιά νερό!

Όχι πως πείθει πολύ περισσότερο ο Ολυμπιακός. Αλλά αυτά τα ματς που οφείλει να κερδίζει τα φέρνει βόλτα χωρίς να καρδιοχτυπά τους οπαδούς του. Φυσικά μετά το 2-0 τράβηξε χειρόφρενο και δεν το πλήρωσε επειδή ο Ατρόμητος φάνηκε άτολμος. Στο τελευταίο εικοσάλεπτο η καλοδουλεμένη ομάδα του Γιώργου Δώνη έτρεξε καλύτερα, κυκλοφόρησε την μπάλα και μείωσε, αλλά ήταν πια αργά. Ο Φουστέρ έκανε και πάλι το καθήκον του από τη βούλα του πέναλτι, ωστόσο ήταν γενικά καλός και έφτιαξε και φάσεις, ο Ζαϊρί έδειξε προς τον Βαλβέρδε πως κακώς δεν υπολογίζεται και ο Μιραλάς για ένα ακόμα ματς βρήκε δίχτυα. Το κυριότερο, όμως, για τον Ολυμπιακό παραμένει πως ξαναβρήκε το Καραϊσκάκη τη δύναμή του, το οποίο πέρυσι αποτέλεσε την αχίλλειο πτέρνα του, πετώντας πάμπολλους πόντους.

Όσο για την ΑΕΚ, το 4-0 μπορεί να την κολακεύει ως σκορ απέναντι στη Λάρισα, αλλά της δίνει και κουράγιο και αποδεικνύει τον ρόλο που παίζουν οι παλιοί στην ισορροπία της. Ο Δέλλας ήταν εξαιρετικός (και σκόραρε), ο Λυμπερόπουλος το ίδιο, αλλά κυρίως αυτό που καταλαβαίνει κανείς αυτομάτως είναι η αξία που δίνει στην ΑΕΚ η παρουσία ενός γκολτζή. Ο Μπλάνκο όμως αυτή τη φορά δεν σκόραρε μόνο, αλλά έφτιαξε κι ένα γκολ και «έστειλε» ξανά μήνυμα προς τη διοίκηση πως θέλει να μείνει. Αν η ΑΕΚ θέλει του χρόνου να δώσει στον Χιμένεθ όλα τα εχέγγυα για να φτιάξει μία ομάδα που να μπορεί να ξαναφέρει την «Ένωση» ύστερα από 17 χρόνια στην κορυφή, οφείλει να δώσει σύντομα ένα τέλος και στο σίριαλ Μπλάνκο, που έχει αυτή τη σπάνια ικανότητα (και διαχρονικά απόλυτα αναγκαία) να σκοράρει ακατάπαυστα!

Όσο για τη Λάρισα, η εικόνα της δεν ήταν τόσο κακή, αλλά ο βυθός της βαθμολογίας είναι σαν μαγνήτης. Αν σε τραβήξει εκεί και δεν ξεκολλήσεις γρήγορα, τότε πολύ δύσκολα ξεφεύγεις. Και ναι μεν έχει ένα γύρο μπροστά της για να τα καταφέρει, αλλά όποιος κι αν αναλάβει προπονητής θα έχει να ανέβει Γολγοθά. Τέλος, θετικό ήταν το ντεμπούτο Λεμονή στον Πανιώνιο. Φυσικά τα εγκλήματα του Στόρε δεν διορθώνονται εύκολα, αλλά αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να τα καταφέρει, τον βρήκαν στο πρόσωπο του Λεμονή. Και ο Πανιώνιος έχει το υλικό για να αποφύγει τα χειρότερα.


Tο άρθρο του Χρήστου Σωτηρακόπουλου δημοσιεύτηκε στο φυλλο της Sportday στις 13/12/2010