Το πιο δύσκολο τελικά είναι να παίζεις απλά

Ο Ζεσουάλντο Φερέιρα προσπαθεί, έχω την αίσθηση, απεγνωσμένα να καταλάβει τι συμβαίνει στην Παιανία. Δίπλα του υπάρχει ο Φρέιτας, που απολαμβάνει τη δυνατότητα να μιλάει με τον νέο προπονητή στη μητρική του γλώσσα, αλλά φαίνεται πως και ο ίδιος δεν έχει αντιληφθεί πού βρίσκεται. Κάτι άλλωστε που για τον (συμπαθέστατο μεν, ανεπαρκή όπως αποδεικνύεται δε) Πορτογάλο τεχνικό διευθυντή ήταν ολοφάνερο από το καλοκαίρι.

Ο Παναθηναϊκός έχει το οξύμωρο σχήμα των δύο τεχνικών διευθυντών, μια και επιστρέφοντας ο Αντωνίου βρήκε τη θέση πιασμένη. Η ομάδα δεν μπορεί να ανακάμψει, παρά την απομάκρυνση του βολικού ανθρώπου σε τέτοιες περιπτώσεις, δηλαδή του προπονητή. Ο Νίκος Νιόπλιας έκανε λάθη, αλλά δεν ήταν ο μοναδικός φταίχτης, όπως βολεύει τις εφημερίδες που θέλουν να χαϊδεύουν τα αυτιά των οπαδών. Αν είχε μείνει στη θέση του, ποιος ειλικρινά πιστεύει ότι θα ήταν χειρότερα στη βαθμολογία ο πρωταθλητής; Θυμίζω, επίσης, πως την καλύτερη εμφάνιση ο αναιμικός ΠΑΟ την έκανε με τον υπηρεσιακό Γιάτσεκ Γκμοχ στον πάγκο στην ανατροπή με τον Ηρακλή. Σε ένα ματς που ο πανούργος Πολωνός δεν έκανε τίποτα παραπάνω από τα αυτονόητα! Μερικές φορές, μάλιστα, το πιο δύσκολο στο ποδόσφαιρο είναι να καταφέρεις να παίζεις απλά, έλεγε ο Γιόχαν Κρόιφ, και όσο περνούν τα χρόνια η ρήση του αποκτά όλο και μεγαλύτερη σημασία.

Ο Ζεσουάλντο Φερέιρα ψάχνεται. Και ζήτησε χρόνο και υπομονή. Δεν θέλω να του χαλάσω τη μέρα, αλλά ήρθε σε μία χώρα όπου η υπομονή είναι άγνωστη λέξη. Αν δεν το ήξερε, τότε κάποιος θα έπρεπε να του εξηγήσει τη μέρα που έβλεπε τον ΠΑΟ για πρώτη φορά πως οι αποδοκιμασίες στο εικοσάλεπτο αφορούσαν την ομάδα του και όχι τον Ηρακλή εκείνο το σαββατιάτικο απόγευμα πριν από ένα μήνα.

Φυσικά, θα βοηθούσε να εξηγούσε και κάπως τις σκέψεις του. Το να αποφασίζεις στο πρώτο ματς με την Μπαρτσελόνα να χρησιμοποιήσεις τον ξεχασμένο Δημούτσο, το να αγνοείς τον Λουίς Γκαρσία σε ένα ματς όπως στην Τρίπολη, στο οποίο μία κίνηση μπορεί να κάνει τη διαφορά, το να επιμένεις στον Μαρίνο σαν αντι-Σαλπιγγίδη ταλαιπωρώντας και τον ίδιο και την ομάδα, όπως και το να μην έχεις δουλέψει σε αυτόν τον ένα μήνα σε ένα άλλο πλάνο κυνηγώντας το γκολ από το «ψάξτε τον Σισέ» δείχνουν... τρικυμία. Φυσικά ο άνθρωπος, το έγραφα το Σάββατο, δεν θα κριθεί σε ένα μήνα ούτε καν σε έξι. Και μόνο αν κάνει την προετοιμασία και τις μεταγραφές θα έχει κάποιος το δικαίωμα να ζητήσει ευθύνες. Δεν κάνει, πάντως, κακό να αφήσει στην άκρη τον ήρεμο εαυτό του και να δείξει σε όλους στην ομάδα ποιος είναι το αφεντικό. Για να γίνει αυτό χρειάζεται και να ξεπερνάς τα όρια, ακόμα και αν δεν το πιστεύεις.

Ο Χιμένεθ ήδη στους σχεδόν δύο μήνες που είναι στην ΑΕΚ εξερράγη σε δύο περιπτώσεις. Το ίδιο έκανε και ο Βαλβέρδε στον Ολυμπιακό, τόσο το 2008 όσο και τώρα. Η εικόνα του καλοκάγαθου προπονητή με τη σοφία και τη στωικότητα δεν πείθει τους ποδοσφαιριστές. Οπως λέει συχνά πυκνά και ο σερ Αλεξ Φέργκιουσον, τη μέρα που ο παίκτης θα νιώσει πως ο προπονητής του είναι αδύναμος χαρακτήρας δεν θα υπάρχει δρόμος επιστροφής.

Στην Παιανία, αν θέλουν να προστατεύσουν τον προπονητή, ας βάλουν δίπλα του και κάποιον που ξέρει την ελληνική πραγματικότητα. Ωστε να μπορούν αύριο να ζητήσουν ευθύνες. Εκτός αν δεν θέλουν να τον στηρίξουν με έργα, αλλά μόνο στα λόγια!