Παιδιά, σαν πολλοί δεν μαζευόμαστε;

Αγνώριστος θα έχει γίνει ο πλανήτης μας μέχρι το έτος 2050. Σύμφωνα με τις μελέτες επιστημόνων, σε λιγότερο από σαράντα χρόνια, ο πληθυσμός της Γης θα έχει ξεπεράσει τα 9 δισεκατομμύρια. Μέσα σε αυτό το διάστημα και για να τραφούν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, θα χρειαστεί να παραχθούν ποσότητες τροφίμων ίσες με αυτές των τελευταίων 8.000 ετών!

Το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση υπολογίζει ότι η τρομακτική αυτή πληθυσμιακή έκρηξη θα συμβεί σχεδόν εξ ολοκλήρου στις φτωχές χώρες του τρίτου κόσμου. Παράλληλα, η αυξημένη ζήτηση για τροφή θα οδηγήσει σε εξάντληση φυσικών πόρων, ενώ τα κακά νέα έχουν συνέχεια και σχετίζονται με μια εκ πρώτης… ανάγνωσης, καλή είδηση.

Συγκεκριμένα, οι μελέτες δείχνουν ότι στα επόμενα χρόνια, όταν η άτιμη η παρούσα η κρίση και μαζί της ελπίζουμε και οι «εκπτώσεις» στις ζωές μας λόγω Δ.Ν.Τ, φύγει, τα εισοδήματα θα αυξηθούν κατακόρυφα. Πριν σκεφτείτε «ωραία, αν ζούμε, θα τρώμε με χρυσά κουτάλια», θα πρέπει να αναλογιστείτε πως ακόμη κι ένας πρωτοετής φοιτητής οικονομικών γνωρίζει πως όταν το εισόδημα ενός ατόμου αυξάνεται, διαφοροποιούνται οι διατροφικές του συνήθειες.

Με λίγα λόγια, οι γεμάτες τσέπες οδηγούν σε μεγαλύτερη ζήτηση κρέατος αλλά και ειδών πολυτελείας, με παράλληλη εγκατάλειψη φρούτων και λαχανικών ή δημητριακών. Επομένως, ολοένα και περισσότερη γη δεν θα χρησιμοποιείται για την καλλιέργεια τέτοιων προϊόντων που θα μπορούσαν να ανακουφίσουν την κατάσταση, αλλά για την παραγωγή ζωοτροφής.

«Περισσότεροι άνθρωποι, πιο πολλά χρήματα, μεγαλύτερη κατανάλωση, αλλά η ίδια γη», συνόψισε μέσα σε λίγα λόγια την κατάσταση που διαμορφώνεται ο Τζέισον Κλέι, εκπρόσωπος του Παγκοσμίου Ταμείου για τη Φύση.

Από την πλευρά του, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Οχάιο, Τζον Κάστερλαϊν, τόνισε την ανάγκη ελέγχου των γεννήσεων. «Οφείλουμε να ελαχιστοποιήσουμε το ρυθμό αύξησης των γεννήσεων, δίνοντας μεγαλύτερα κίνητρα στα ζευγάρια που κάνουν οικογενειακό προγραμματισμό».

Και για να επανέλθουμε στα έδρανα των Οικονομικών Σχολών, μην ξεχνάμε ότι κάποτε γελούσαμε με τους καθηγητές μας, οι οποίοι (οι περισσότεροι) δίδασκαν τη Θεωρία του Μάλθους σαν παραμύθι δίχως δράκο.

Ο Άγγλος οικονομολόγος πριν από 200 -και βάλε- χρόνια ήταν από τους πρώτους που είδαν το πρόβλημα να έρχεται και μάλιστα διατύπωσε την αμφιλεγόμενη ακόμη και σήμερα άποψη πως κάθε φορά που υπάρχει θέμα υπερπληθυσμού, είναι επόμενο να αυξάνεται η φτώχεια και σε ορισμένες περιπτώσεις οι πάσης φύσεως σεισμοί, λιμοί, καταποντισμοί και φυσικά πόλεμοι, δίνουν -έστω και προσωρινά- λύση στο πρόβλημα. Αλλιώς, αποχή από το σεξ, ως μέτρο ελέγχου των γεννήσεων!
Κι εμείς τα ακούγαμε και κάναμε πλάκα…

Νικόλας Ακτύπης