Νεστέροβιτς: «Τιμή μου, αλλά το άθλημα είναι ομαδικό»

Ο Ράσο Νεστέροβιτς, που επελέγη ως ο κορυφαίος παίκτης της Euroleague για τον μήνα Φεβρουάριο, παραχώρησε συνέντευξη που φιλοξενήθηκε στην επίσημη ιστοσελίδα της διοργανώτρια αρχής. Ο σέντερ του Ολυμπιακού τόνισε πως αυτή του η διάκριση είναι αποτέλεσμα της ομαδικής δουλειάς, ευχαριστώντας για αυτό τους συμπαίκτες του. Παράλληλα, μίλησε για τις αναμετρήσεις με τη Σιένα στους «8», για τις διαφορές που έχει η διοργάνωση σε σχέση με το 1999, για το final 4 του 1998, για τον κόσμο των «ερυθρολεύκων», για τον Θοδωρή Παπαλουκά, αλλά και για τον τρόπο που εκμεταλλεύεται την εμπειρία του στο παρκέ.

Αναλυτικά τα όσα είπε ο 36χρονος Σλοβένος:

Συγχαρητήρια για την ανάδειξή στου σε MVP για το μήνα Φεβρουάριο. Πως αισθάνεσαι που επιλέχθηκες για αυτό το βραβείο;

«Είναι τιμή, ωστόσο πρόκειται για ένα ομαδικό άθλημα. Όλα αυτά τα βραβεία είναι συνήθως αποτέλεσμα του ομαδικού παιχνιδιού και όχι γιατί εσύ κάνεις κάτι ιδιαίτερο. Αν λοιπόν κερδίσεις σημαίνει ότι οι συμπαίκτες σου σε εκμεταλλεύτηκαν σωστά κάνοντας τα πράγματα εύκολα για ‘σένα. Οπότε τέτοιου είδους διακρίσεις πάνε σε όλη την ομάδα. Θέλω να ευχαριστήσω τους συμπαίκτες μου, διότι χωρίς αυτούς αυτό το βραβείο δεν θα ερχόταν».

Κοιτώντας μπροστά, αντιμετωπίζεται τη Σιένα στα προημιτελικά σε περίπου δύο εβδομάδες. Τι μπορείς να πεις για τον ιταλικό σύλλογο;

«Είναι μια σκληρή ομάδα και σίγουρα σκληρός αντίπαλος. Έχουν δείξει πολύ καλά στοιχεία μέχρι στιγμής και κυρίως ότι παίζουν καλό ομαδικό μπάσκετ. Είναι η φάση των προημιτελικών με τις οκτώ καλύτερες ομάδες της διοργάνωσης και το μόνο που δεν μπορεί να κάνει κάποιος είναι να περιμένει έναν εύκολο αντίπαλο. Είμαστε αισιόδοξοι και περιμένουμε να αποδείξουμε τι αξίζουμε, το ίδιο και αυτοί. Απλά πρέπει να βγάλουμε τον καλύτερο μας εαυτό και να πάμε παιχνίδι με το παιχνίδι χωρίς να κοιτάζουμε παρακάτω. Πρέπει να προσπαθούμε να τους νικήσουμε στον εκάστοτε αγώνα και αυτό δεν θα είναι εύκολο».

Ράσο, είσαι πιθανότατα το καλύτερο άτομο για να συγκρίνει την Euroleague που άφησε το 1999 και αυτή που βρήκες το 2010. Τι διαφορές είδες;

«Νομίζω υπάρχει μεγάλη διαφορά τώρα. Το ευρωπαϊκό μπάσκετ έχει έρθει πιο κοντά στα πρότυπα του NBA, ειδικά με τις επιθέσεις των 24ων δευτερολέπτων. Πολλές ομάδες παίζουν πιο γρήγορα. Το 1999, οι επιθέσεις αναπτύσσονταν στα 30’’ και το παιχνίδι ήταν πολύ πιο αργό. Θυμάμαι όταν νικήσαμε με την Κίντερ τον τελικό του 1998 κόντρα στην ΑΕΚ, το σκορ ήταν 58-44. Τώρα πλέον οι ομάδες σκοράρουν εύκολα 70 ή 80 πόντους σε σαράντα λεπτά».

Πόσα θυμάσαι σήμερα από το final 4 της Βαρκελώνης το 1998, δεδομένου ότι ο στόχος σου είναι να επιστρέψεις εκεί με τον Ολυμπιακό τον Μάιο;

«Πάντα έχει ωραίες αναμνήσεις όταν νικάς. Για ‘μένα ήταν το δεύτερο final 4, αλλά το πρώτο μου… ουσιαστικό, αφού την προηγούμενη χρονιά με την Ολίμπια είχα παίξει μόλις σε ένα ή δυο ευρωπαϊκά παιχνίδια πριν το final 4. Οπότε ακόμα υπολογίζω την Βαρκελώνη ως το πρώτο μου αληθινό final 4, αφού ήμουν σημαντικό κομμάτι της ομάδας. Ευελπιστώ να κάνουμε το ίδιο στη Βαρκελώνη και φέτος».

Την προηγούμενη χρονιά με την Ολίμπια, παίξατε και χάσατε στα ημιτελικά από τον Ολυμπιακό που και τότε είχε προπονητή τον Ντούσαν Ίβκοβιτς. Τι θυμάσαι από αυτή τη χρονιά;

«Ο Ολυμπιακός ήταν φαβορί για την νίκη και την πήραν με μια φοβερή ομάδα: Ρίβερς, Τάρλατς, Τόμιτς και οι υπόλοιποι. Κάναμε ένα καλό ματς και δεν ήταν εύκολο να μας νικήσουν. Αλλά αυτό που θυμάμαι περισσότερο είναι οι φίλαθλοι της ομάδας, οι οποίοι ήταν απίστευτοι στη Ρώμη. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση, το ίδιο και σε όλους του υπόλοιπους. Απλά ελπίζω να συνεχίσουμε να παίζουμε όλο και καλύτερα και να μας υποστηρίζουν με ακριβώς τον ίδιο τρόπο. Τους χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ στα παιχνίδια της προημιτελικής φάσης».

Μιας και έχεις δώσει το «παρών» σε τρία συνεχόμενα final 4, το 1997, το 1998 και το 1999, πια είναι η άποψη στου για τον Θοδωρή Παπαλουκά που μοιράζεται αυτή τη στιγμή το ρεκόρ των οκτώ συνεχόμενων συμμετοχών (με τον Χόλντεν) ενώ βαδίζει ολοταχώς για την ένατη.

«Είναι εκπληκτικό και επίσης πολύ θετικό να έχεις κάποιον με τόση εμπειρία στην ομάδα σου. Ελπίζω να τα καταφέρουμε, αρχικά να φτάσουμε μέχρι εκεί και στη συνέχει να φύγουμε με το τρόπαιο. Όμως σίγουρα σε γεμίζει αυτοπεποίθηση να έχεις συμπαίκτη αυτόν που έχει τις περισσότερες συνεχόμενες παρουσίες σε final 4».

Αυτή είναι η 15η σου χρονιά στο επαγγελματικό μπάσκετ. Πόσο θα ήθελες να το συνδυάσεις πηγαίνοντας ξανά στο final 4;

«Θα ήταν φανταστικά να πάμε εκεί και ακόμα καλύτερα να νικήσουμε. Για αυτό αγωνίζεσαι. Πλέον δεν μετράω τα χρόνια. Το ξέρω ότι είμαι μεγάλος, για αυτό και προσπαθώ να μην μετράω. Πάντως θα ήμουν πανευτυχής να γιορτάσω κάτι, 15 χρόνια ή οτιδήποτε άλλο, με έναν τίτλο».

Πως εκμεταλλεύεσαι την αγωνιστική σου εμπειρία στο παρκέ;

«Απλά προσπαθώ να προσεγγίζω τα παιχνίδια διαφορετικά. Όταν ο αγώνας έρχεται, βγαίνω έξω προσπαθώντας να κάνω ό,τι είναι δυνατόν. Δεν εστιάζω τόσο πολύ στο να σκοράρω ή στην επίθεση. Απλά σκέφτομαι τους τρόπους που θα βοηθήσουν την ομάδα και θα αφήσουν το παιχνίδι σιγά-σιγά να… έρθει σε ‘σένα. Προσπαθώ να μην μπαίνω σε ένα ματς στρεσαρισμένος νιώθοντας άγχος για το αν θα σκοράρω. Δεν χρειάζεται να το κάνω. Απλά παίζω, συγκεντρώνομαι στην άμυνα, στα ριμπάουντ, στα κλεψίματα. Το επιθετικό κομμάτι θα έρθει μόνο του. Έχουμε τόσους ταλαντούχους σκόρερ, ειδικά οι γκαρντ μας. Πάντως το μεγαλύτερο πράγμα που λέει η εμπειρία μου είναι να αρχίζεις το παιχνίδι από την άλλη πλευρά, την άμυνα».