Review: Kyuss lives (in Athens)

Οι Kyuss lives! έβαλαν φωτιά στο ελληνικό κοινό στις 25 Μαρτίου στο Fuzz. Το www.sport-fm.gr βρέθηκε εκεί και σας μεταφέρει όσα συνέβησαν…

Γράφει ο Κώστας Τσούγκος

Οι Αμερικανοί (στις λίγες φορές που έχουν δίκιο) λένε ότι μην αφήσεις ποτέ την πραγματικότητα να σου χαλάσει μία ωραία ιστορία. Και η «ιστορία» της 25ης Μαρτίου (δεν μιλάμε για την Εθνική επέτειο), με τους Kyuss Lives στη σκηνή του Fuzz στην Αθήνα, ήταν τόσο ισχυρή, που καμία θλιβερή λεπτομέρεια της πραγματικότητας δεν θα μπορούσε να τη γειώσει!

Γύρω από το όνομα του συγκροτήματος συντηρείται ένας μύθος. Διαλύθηκαν στο απόγειο της καριέρας τους το 1995, την ώρα που το MTV τους αποθέωνε και μετέφερε τον ήχο τους σε όλο τον πλανήτη. Έναν ήχο τόσο ξεχωριστό που καμία ταμπέλα από τους δημοσιογράφους δεν μπορούσε να τον «κλειδώσει», να τον κατηγοριοποιήσει.

Η παρέα του John Garcia και του Josh Homme δεν έφτιαξε μουσική που άνηκε σε κάποιο συγκεκριμένο είδος. Με την περίπτωσή τους, το πράγμα λειτούργησε αντίστροφα. Το Stoner Rock, ως όρος ανακαλύφθηκε για να χωρέσει την ιδιαιτερότητά τους. Κι αυτή ήταν η μεγαλύτερή τους επιτυχία.

Αρκετά όμως για την ιστορία…

Αν πριν από λίγα χρόνια έλεγες σε κάποιον fan των Kyuss στην Ελλάδα, ότι το αγαπημένο του γκρουπ θα ερχόταν στην Αθήνα, έστω και με αυτή τη σύνθεση (John Garcia, Bruno Fevery, Nick Oliveri, Brant Bjork) θα σε κερνούσε ένα παγωτό και θα σου έλεγε να… μην πιστεύεις σε φαντάσματα. Ποτέ μη λες ποτέ...

Η ώρα ήταν 21:30. Οι Ολλανδοί Drive by Wire (μια χαρά support για την περίσταση) είχαν κατέβει από τη σκηνή και ο χρόνος κυλούσε αντίστροφα. Οι πρώτες νότες από το Gardenia έφεραν όλη τη σκόνη της ερήμου από την Καλιφόρνια στην Αθήνα.



Ο ασφυκτικά γεμάτος χώρος (η συναυλία ήταν sold out εδώ και ενάμιση μήνα), τα πολλά χρόνια που πέρασαν, η απουσία του «εγκέφαλου» Josh Homme (μέλος πλέον των QOTSA που δεν δέχθηκε να περιοδεύσει μαζί με τους παλιόφιλούς του) και οποιαδήποτε άλλη λεπτομέρεια ήταν ασήμαντη μπροστά σε αυτό που συνέβαινε.

Η φωνή του Garcia είναι από τις πιο κατάλληλες για να συνοδεύσει τις πιο αλλοπρόσαλλες εφηβικές αλητείες κι όσοι βρίσκονταν στο fuzz (οι περισσότεροι είχαν πατήσει τα πρώτα …άντα ή τα πλησίαζαν επικίνδυνα), το γνώριζαν αυτό για τα καλά. Το είχαν βιώσει στο πετσί τους... Το κοινό ήταν απλά απίστευτο.



Το μάτι του Garcia δεν γυάλιζε όπως παλιά και φαινόταν πιο νηφάλιος από ποτέ...

Ε, και; Δεν χρειαζόταν να κάνει τίποτα για να «ανάψει» τον κόσμο. Απλά, να τραγουδάει...

Μετά το Gardenia ακολούθησαν το Hurricane, το Thump, το One Inch Man, το Conan Troutman, το Freedom και το Asteroid, μέχρι να έρθει το θρυλικό Supa Scoopa and Mighty Scoop.

Ήταν η στιγμή που ο Garcia συνειδητοποίησε τη «ζημιά» που έχει προκαλέσει στους Έλληνες. Στη μοναδική φάση της συναυλίας που η μπάντα έπαιξε με το κοινό, ο χώρος μετατράπηκε σε γήπεδο.



Το Odyssey (κατά το οποίο οι κιθάρες μπούκωναν λίγο, αλλά δεν μπορείς να τα έχεις όλα σε αυτή τη ζωή) και το Whitaker κράτησαν τον κόσμο στον «αέρα», λίγα μέτρα πάνω από τη γη. Το El Rodeo μαζί με το 100°, όμως, τον απογείωσαν.



To συγκρότημα αποχωρεί από τη σκηνή και επιστρέφει για το ένα και μοναδικό Encore.

Το Spaceship Landing, το Allen’s Wrench και το Green Machine συνέθεσαν τον επίλογο μίας βραδιάς που δεν θα ξεχαστεί εύκολα. Το σημαντικότερο που κατάφεραν οι Kyuss την περασμένη Παρασκευή ήταν να συντηρήσουν τον μύθο τους.

Η μία ώρα και τα περίπου 25 λεπτά που έμειναν πάνω στη σκηνή δεν ήταν αρκετή για κανέναν (Πόσω μάλλον όταν δεν ακούστηκε και το Deamon Cleaner). Γι’ αυτό όμως θα τα ξαναπούμε μαζί τους στις 3 Ιουλίου στο Rockwave όταν θα ξανάρθουν…

Μέχρι τότε, μην ξεχνιόμαστε…

«I’ve got a war inside my head…»