Μετανιωμένος που αποφάσισε να μεταμορφώσει την Μπουνιοντκόρ σε ομάδα… Ευρώπης είναι ο Ριβάλντο. Ο Βραζιλιάνος μεσοεπιθετικός εξήγησε όσα είχε σχεδιάσει για το σύλλογο από το Ουζμπεκιστάν και το πώς όλα γκρεμίστηκαν σαν «πύργος» από τραπουλόχαρτα, όταν πτώχευσε ο βασικός χορηγός της, Zeromax.
Σε συνέντευξη που έδωσε στην ιστοσελίδα “sportingintelligence.com”, ο πρώην παίκτης των Ολυμπιακού και ΑΕΚ είπε:
Για τα πλάνα του για την Μπουνιοντκόρ:
«Λυπάμαι που φτάσαμε σε αυτό το σημείο επειδή αγαπώ το Ουζμπεκιστάν και έχω πολλούς στενούς φίλους εδώ. Είχα μεγάλα πλάνα. Ήθελα να εξελίξω την Μπουνιοντκόρ και να τη βάλω στον ποδοσφαιρικό χάρτη. Ήθελα να βελτιώσω τα ποδοσφαιρικά στάνταρ της, να χτίσω ένα νέο γήπεδο, να βελτιώσω τις προπονητικές εγκαταστάσεις της και να κάνω το σύλλογο άκρως επαγγελματικό.
Έστειλα τους ανθρώπους μου στην Τσέλσι, την Ίντερ και τη Μίλαν για να μάθουν πως λειτουργεί μια επιτυχημένη, επαγγελματική ομάδα στην Ευρώπη. Αλλά, δυστυχώς, κατέληξε σε μια σειρά από ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και νιώθω απίστευτα απογοητευμένος.
Οι ιδιοκτήτες της Zeromax μου υποσχέθηκαν μια μεγάλη συνεργασία. Ήμουν έτοιμος να δημιουργήσω μια συνεργασία μαζί με την ομάδα μου στη Βραζιλία, τη Μόζτι Μίριμ, από την οποία θα έρχονταν νεαροί, ταλαντούχοι Βραζιλιάνοι για να αγωνιστούν στην Μπουνιοντκόρ. Αλλά δεν έγινε τίποτα.
Προσωπικά πληρώθηκα για την πρώτη μου χρονιά στην ομάδα, αλλά μετά… τίποτα. Ωστόσο, παρέμεινα και μάλιστα άρχισα να επενδύω δικά μου χρήματα στην ομάδα. Κατέληξα μάλιστα να φιλοξενώ του Βραζιλιάνους παίκτες της ομάδα στο σπίτι μου, αφού η Zeromax δεν πλήρωνε τους λογαριασμούς των ξενοδοχείων. Όλα, όμως, έχουν και ένα όριο. Ήμουν πεπεισμένος ότι το πρόγραμμα θα πετύχαινε, αλλά τα πάντα τέλειωσαν σε ένα βράδυ».
Για την ιδιοσυγκρασία των Βραζιλιάνων ποδοσφαιριστών:
«Πρέπει να ξέρει ο κόσμος ότι εμείς οι Βραζιλιάνοι έχουμε την συνήθεια να εξάγουμε τους εαυτούς μας. Έχουμε τη δυνατότητα να προσαρμοζόμαστε σε διαφορετικά μέρη και στο κάτω-κάτω δεν έχουμε πρόβλημα να επιστρέψουμε στην πατρίδα μας. Ό,τι έγινε στο Ουζμπεκιστάν μου αφήνει μια πικρή γεύση».
Νίκος Μάρκου