Άσυλο αυταρχισμού

Τα σύννεφα συνέχιζαν να πυκνώνουν πάνω από τον γαλλικό ουρανό εκείνο το απόγευμα της Μεγάλης Πέμπτης (για τους ορθόδοξους), 1η Μάη του 1986, και το αεράκι που ερχόταν από τις Αλπεις υπενθύμιζε πως χρειαζόσουν ακόμη ένα πουλόβερ γύρω από τους ώμους. Από το ξενοδοχείο μου στην πλατεία Μπελκούρ πήρα το μετρό με κατεύθυνση την περιοχή του Ζερλάν. Σε λιγότερο από μισή ώρα θα άρχιζε η συνέντευξη Τύπου και για κάποιον έμπειρο αυτός ο χρόνος πιθανόν να έμοιαζε αιωνιότητα. Για έναν... ψαρωμένο, όμως, όπως εγώ ο χρόνος έμοιαζε να κυλά με αμείλικτο ρυθμό.

Διαβάστε όλο το άρθρο του Ξενοφώντα Κοντιάδη στο aixmi.gr