Να σοβαρευτούμε;

Aν δεν δανειστώ το χιούμορ, κινδυνεύει η διανοητική και ψυχική μου ισορροπία.

Είμαι, λοιπόν, μια από τους εκατόν τόσους πρωτοεκλεγμένους κατάπτυστους βουλευτές, που σκέφτηκα να αφήσω τη δουλειά μου (τι μου έδινε άλλωστε; Καταξίωση; Οικονομική αυτάρκεια; Τον σεβασμό του κόσμου;) και να γίνω πολιτικός, μπας και βγω στην τηλεόραση και αποκτήσω αναγνωρισιμότητα. Έτσι, αφού καταχράστηκα και κατασπατάλησα το δημόσιο χρήμα, έβαλα καπαρντίνα και μαύρα γυαλιά και επιδόθηκα, μαζί με τους άλλους συναδέλφους, σε ανηλεείς συνωμοσίες εναντίον του ελληνικού κράτους, με σκοπό να το υποδουλώσουμε σε ξένες σκοτεινές δυνάμεις. Βαθύτερος διακαής πόθος μου είναι να γραφτεί το όνομά μου στο μαύρο κατάστιχο της ιστορίας. Βεβαίως, για όλη αυτή τη βρώμικη δουλειά, τα αργύρια δεν είναι μόνο τριάκοντα (όπως πολύ σωστά μου έγραψε κάποιος πατριώτης, τα Χριστούγεννα, αντί για τις καθιερωμένες κοινότοπες ευχές).

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο της Πέμης Ζούνη στο www.aixmi.gr