Εμείς οι ίδιοι βρωμίζουμε τη χώρα. Γιατί κρυβόμαστε;

Ήταν να μη γίνει η αρχή. Κάποιος, μιά νύχτα, άφησε έναν όγκο κλαδιών από δένδρα -που έκοψε, προφανώς, απ’ το σπίτι του- δίπλα στον κάδο απορριμμάτων του Δήμου. Την επόμενη νύχτα κάποιος άλλος -ή ο ίδιος- συνέβαλε με άλλα κλαδιά στη διόγκωση της μικρής χωματερής. Αυτό ήταν! Η κατάσταση ξέφυγε. Σε μόλις μία εβδομάδα, σχεδόν έκλεισε το ένα ρεύμα κυκλοφορίας του παραλιακού δρόμου σε πόλη της ανατολικής Αττικής, με ένα «βουνό» από κλαδιά, στρώματα, καφάσια, παλιές τηλεοράσεις, σίδερα, σκουπίδια και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς.

Διαβάστε το άρθρο του Αργύρη Κωστάκη στο www.aixmi.gr