Όταν το 2002 ξεκίναγα το Διδακτορικό μου, ήμουν αναφανδόν υπέρ της παγκοσμιοποίησης, διάβαζα όλους τους μεγάλους στοχαστές και «κατανάλωνα» πάσης φύσεως πονήματα και μελέτες που αφορούσαν τον ορισμό της παγκοσμιοποίησης, τα θετικά της, το «παγκόσμιο χωριό» και άλλα τέτοια.
Σχεδόν δέκα χρόνια μετά, έχοντας ζήσει αλλά και έχοντας συνεχή επαφή με το εξωτερικό, αντιλαμβάνομαι ότι τίποτα δεν είναι κατ’ανάγκην μόνο καλό ή μόνο κακό.
Διαβάστε όλο το άρθρο του Γιώργου Αλοίμονου στο www.aixmi.gr