«Γεννήθηκα στη Σαλονίκη και ξέρω απ’ έξω τη διαδρομή», τους διαδρόμους και τους δρόμους της «Έκθεσης», όπως λέγαμε τη ΔΕΘ όταν ήμασταν πιτσιρίκια (λίγες, όχι πολλές δεκαετίες πριν).
Στην παιδική μας ηλικία, η Έκθεση ήταν ένα συμβολικό γεγονός. Με το που τελείωνε ο Αύγουστος και επιστρέφαμε στη Θεσσαλονίκη από τις διακοπές μας, κυριαρχούσε το συναίσθημα της θλίψης για το τέλος των διακοπών, αλλά παράλληλα είχαμε και μια μικρή χαρά για το ξέφρενο πανηγύρι της Έκθεσης.
Η τσακαλοπαρέα της πόλης, διαφορετική συνήθως από αυτή των διακοπών, συντονιζόμασταν από την πρώτη κιόλας μέρα, χωρίς κινητά, sms, facebook, ούτε καν τηλέφωνο. Χτυπώντας το θυροτηλέφωνο.
Διαβάστε το άρθρο του Περικλή Πηλείδη στο www.aixmi.gr