Την ελπίδα της να καταφέρει να βελτιωθεί στη νέα της ομάδας, την Ασιστέλ Νοβάρα, εξέφρασε η Μαρία Νομικού με δηλώσεις της στην επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης. Η νεαρή διαγώνιος, που μετακόμισε από τον Ηρακλή Κηφισιάς στα γήπεδα της Α1 κατηγορίας της Ιταλίας, μίλησε για τις προσδοκίες της, την ομάδα που την ανέδειξε, το φετινό ελληνικό πρωτάθλημα, τα πράγματα που της λείπουν από την Ελλάδα, αλλά και το ενδεχόμενο επιστροφής της στην πατρίδα.
Αναλυτικά τα όσα είπε η Μαρία Νομικού στο site της ΕΟΠΕ:
Για τη μεταγραφή της στην Ιταλία
«Η αλήθεια είναι ότι από την πρώτη στιγμή που ήρθα στην Ιταλία και τη νέα ομάδα μου νιώθω πολύ ενθουσιασμένη. Ξεπερνάω σιγά-σιγά το άγχος μου, εγκλιματίστηκα και πιστεύω ότι πολύ σύντομα θα έχω προσαρμοστεί πλήρως στις απαιτήσεις που έχει ο σύλλογος από εμένα. Με βοηθούν όλοι εδώ, ήρθα σε μια νέα οικογένεια και με υποδέχτηκαν με τον καλύτερο τρόπο. Ελπίζω ότι θα καταφέρω να εξελιχθώ, να ολοκληρωθώ ως παίκτρια και να αξιοποιήσω την ευκαιρία που θα μου δοθεί».
Για τον Ηρακλή Κηφισιάς
«Αναγνωρίζω όσα που πρόσφερε και νιώθω ότι χρωστάω πολλά στον σύλλογο και στους ανθρώπους που με βοήθησαν. Είναι από τις λίγες ομάδες στην Ελλάδα που δίνει τόσο μεγάλη σημασία στις βάσεις του αθλήματος και δεν είναι τυχαίο ότι πολλά κορίτσια τα κορίτσια που ξεκίνησαν από εκεί, έφτασαν να παίξουν στην πρώτη ομάδα, όπως η «κολλητή» μου Πέννυ Καραγκούνη που βρίσκεται στην Κηφισιά τα τελευταία 11 χρόνια».
Για το τι θα της λείψει από την φετινή Α1
«Πρώτα απ’ όλα η ομάδα μου. Η πλάκα που κάναμε με τα κορίτσια και σίγουρα θα μου λείψει η προπόνηση με τον Ζόραν Κόβαζιτς. Θα νοσταλγώ την παρέα με τις περισσότερες συμπαίκτριές μου, με τις οποίες ήμασταν για πάνω από έξι χρόνια μαζί. Είμαστε πολύ δεμένες και μου υποσχέθηκαν ότι θα με επισκεφτούν και όταν θα έρθω κι εγώ πάλι στην Ελλάδα θα βγαίνουμε για να θυμηθούμε τα παλιά. Γενικώς, είχα συνηθίσει να παίζω στον Ηρακλή, μου άρεσε να προσφέρω στην ομάδα και το ευχαριστιόμουν. Θα έλεγα ότι τις εντάσσω μέσα στις προσωπικές στιγμές μου».
Για το τι θα ήθελε να έχει περισσότερο μαζί της από την Ελλάδα
«Την οικογένειά μου! Μου λείπουν οι δικοί μου, αν και η μαμά μου έχει έρθει ήδη δύο φορές και περιμένω σύντομα τον πατέρα μου, ίσως και τον αδερφό μου που έχει φέτος και αυτός εξετάσεις και είναι λίγο πιεσμένος. Μακάρι να τους είχα εδώ κοντά μου, αλλά προς το παρόν, μιλάμε πολύ στο τηλέφωνο και στο internet. Το ίδιο ισχύει και για τους πιο κοντινούς φίλους μου που προσπαθούμε να κρατάμε όσο το δυνατόν πιο στενή επαφή».
Για τον αν η φετινή Α1 μπορεί να αποτελέσει ευκαιρία για τις Ελληνίδες βολεϊμπολίστριες
«Σίγουρα, το εφετινό ελληνικό πρωτάθλημα μπορεί να δώσει μεγάλες ευκαιρίες στις Ελληνίδες και ειδικά στα νέα κορίτσια. Έτσι, όπως έχουν στενέψει τα οικονομικά δεδομένα στην Ελλάδα, το μόνο βέβαιο είναι ότι πολλές ομάδες θα στηριχτούν στις Ελληνίδες και θα δώσουν χρόνος συμμετοχής σε κάποια νέα κορίτσια που υπό άλλες συνθήκες, ενδεχομένως να μην έβρισκαν θέση στα ρόστερ των ομάδων τους. Θα πρέπει, όμως και οι ίδιες να το δουν ακόμα πιο ζεστά και πιο επαγγελματικά και να εκμεταλλευτούν το κίνητρο που θα τους δώσουν οι ομάδες τους. Χρειάζεται ταλέντο, θέληση για δουλειά, τύχη και κυρίως να αγαπούν αυτό που κάνουν για να πετύχουν».
Η ευχή που θα έδινε στο ελληνικό πρωτάθλημα που αφήνει πίσω
«Να γίνει ένα πιο οργανωμένο πρωτάθλημα, ανταγωνιστικό, να γίνουν καλά ματς, να ανέβει το θέαμα και να λυθούν τα προβλήματα όσο το δυνατόν ταχύτερα. Ελπίζω αυτή η συγκυρία να αποφέρει κέρδος για το ελληνικό βόλεϊ και να μπουν ακόμα πιο σωστές και επαγγελματικές βάσεις. Από εκεί και πέρα, εύχομαι καλή επιτυχία στον Ηρακλή Κηφισιάς, αλλά και στις υπόλοιπες ομάδες και κυρίως υγεία σε όλες τις αθλήτριες για να αποφύγουν όσο το δυνατόν τους τραυματισμούς. Θα παρακολουθώ το πρωτάθλημα, κυρίως μέσω internet και πραγματικά εύχομαι τα καλύτερα».
Για το αν θα επέστρεφε στην Ελλάδα και για ποιο λόγο
«Δεν θα απέκλεια το ενδεχόμενο να γυρίσω στην Ελλάδα, εάν οι συνθήκες ήταν αυτές που πρέπει και με έναν καλό προπονητή. Από την άλλη, θέλω να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου στο εξωτερικό και ειδικά στην Ιταλία, όπου το βόλεϊ είναι πολύ πιο γρήγορο και δυνατό».