Εξομολογούμαι στιγμές ευτυχίας και νιώθω ένοχος

Λένε πως αντιλαμβάνεσαι εκ των υστέρων πόσο ευτυχισμένος ήσουν σε μια παρελθούσα στιγμή. Ότι, δηλαδή, τη στιγμή που το ζεις δεν αναγνωρίζεις πόσο ευτυχισμένος είσαι και ότι αυτό είναι πολύ πιο έντονο όταν ανακαλείς τη «στιγμή» ως ανάμνηση.

Ναι, έτσι συμβαίνει και σ’ εμένα.

Υπάρχουν, όμως, πολλές στιγμές της ζωής μου που μία ανατριχίλα υπερβολικής πληρότητας και διογκωμένης ικανοποίησης με οδηγούσε στο ασφαλές συμπέρασμα: τώρα ζω μια απόλυτα ευτυχισμένη στιγμή.

Θυμάμαι λοιπόν τέτοιες, πιστοποιημένες σε πραγματικό χρόνο, στιγμές ευτυχίας: ήταν στην παιδική μου ηλικία, τα Σαββατόβραδα μετά το φαγητό, με τον μπαμπά και τη μαμά (ήταν η εποχή που ζούσαν όλοι), με την Αμαλίτσα και τη θεία Βάσω, με τα πόδια μαζεμένα πάνω στον καναπέ, μπροστά στην ασπρόμαυρη τηλεόραση, να περιμένουμε να αρχίσει η ελληνική ταινία.

Διαβάστε το άρθρο του Περικλή Πηλείδη στο www.aixmi.gr