Καθόμασταν αντικριστά. Την κοίταγα σιωπηλά κι εκείνη γελούσε και μου έλεγε «διάβασε», έτσι μου έλεγε… Φόραγε πάντα ένα παλιό άρωμα, ήταν κάτι σαν γιασεμί, σαν θάλασσα, ή σαν Πανσέληνος… δεν θυμάμαι. Είχε την καλοσύνη, την υπομονή και την τρυφερότητα της γης. Έφερε τα χρόνια της από μακριά ως εδώ, στην Αθήνα. Όνειρα κι όνειρα.
Διαβάστε το άρθρο της Δήμητρας Γρηζιώτη στο www.aixmi.gr