Φτού ξελευθερία…

Πέντε, δέκα, δεκαπέντε, είκοσι, εικοσιπέντε …εκατό… φτού και βγαίνω. Και που, βγήκα, δηλαδή όλοι άφαντοι. Όλοι σκορπισμένοι σε κρυψώνες αδειανές.

Όσο και αν έψαξα για τους γνωστούς που μου συστήθηκαν ως φίλοι και συμπαραστάτες στη δύσκολη αυτή στιγμή του Μνημονίου, πίσω από τις ηχηρές τους λέξεις, τις βλοσυρές μακρηγορίες και τις εκτός σχεδίου πόλεως αυθαίρετες και μεγάλες υποσχέσεις, δε μπόρεσα να βρώ κανέναν.

Διαβάστε όλο το άρθρο του Τάσου Φούντογλου στο www.aixmi.gr