Σπάσιμο νεύρων

Το παιχνίδι του Ολυμπιακού κόντρα στον ΟΦΗ για το κύπελλο ήταν ένα ματς για... γερά νεύρα. Οχι, γιατί έγινε καμιά «μάχη», ούτε γιατί οι φιλοξενούμενοι απείλησαν ουσιαστικά τους «ερυθρόλευκους». Ήταν απλά μία ομάδα που σου έσπαγε τα νεύρα. Αντιλαμβάνομαι την ανάγκη των Κρητικών να επικεντρωθούν στην ανασταλτική τους λειτουργία κι αντιλαμβάνομαι το σκοπό της μαζικής άμυνας.

Γράφει η Ευγενία Κουντούρη.

Από κει και πέρα όμως, υπάρχουν κι όρια στο αντι-ποδόσφαιρο, τα οποία ο ΟΦΗ ξεπέρασε. Αυτή η ομάδα, φυσικά και δεν άξιζε να χάσει με 1-0. Θα έπρεπε να έχει δεχτεί πολλά γκολ και να γίνει «μάθημα» πως αυτό το στυλ ποδοσφαίρου είναι αποτρόπαιο.

Από και και πέρα οι Πειραιώτες δεν νομίζω πως θα δυσκολευτούν ιδιαίτερα για να πάρουν το εισιτήριο που οδηγεί στην επόμενη φάση του κυπέλλου. Το 1-0 δεν είναι σε καμία περίπτωση σκορ «ασφαλείας», όμως είναι πολύ καλύτερη ομάδα και το γεγονός πως δεν έχει ανάγκη αν σκοράρει για να προκριθεί, σαφώς και θα βοηθήσει. Κρητική για τον αγώνα, αλλά και για τους παίκτες του Ερνέστο Βαλβέρδε δεν μπορεί να γίνει.

Έμοιαζαν να παίζουν ποδόσφαιρο μόνοι του απέναντι σε έναν τοίχο. Είχαν μία κατοχή της μπάλας που ξεπερνούσε το 70%, δεκάδες ευκαιρίες να σκοράρουν, ενώ είναι χαρακτηριστικό πως πριν από το τέλος του α' ημιχρόνου είχαν 200 πάσες, ενώ ο ΟΦΗ είχε μόλις 40. Η μοναδική κρητική που μπορεί να γίνει στους πρωταθλητές είναι στο τελείωμα των φάσεων, αφού σε κάποιες στιγμές έδειξαν «απρόσεκτοι» και «φλύαροι».