Review στο νέο δίσκο των Paradise Lost

Αν κάνουμε μία ανασκόπηση στην πρόσφατη δισκογραφία των PARADISE LOST, θα δούμε ότι από την κυκλοφορία του “Believe in nothing” κι έπειτα προσπαθούν να προσεγγίσουν/αναβιώσουν/αναπαράγουν (με αυτή τη σειρά...) τον ήχο που οι περισσότεροί τους οπαδοί λάτρεψαν πίσω στις αρχές με μέσα των 90’s.

Το δέκατο τρίτο άλμπουμ των metallers από το Yorkshire αποδεικνύει περίτρανα τα παραπάνω και είναι μέχρι στιγμής ότι πιο κοντινό ηχητικά στα κλασικά “Icon” και “Draconian times”.

Έχοντας προλειάνει το έδαφος με την πρόσφατη περιοδεία τους όπου έπαιζαν ολόκληρο το “Draconian times”, οι PARADISE LOST ομολογουμένως προσφέρουν στους οπαδούς τους αυτό που όπως έχει αποδειχτεί ξέρουν να κάνουν καλύτερα και κάποιες χαρακτηριστικές πατέντες τους όπως η κλαίουσα κιθάρα του Greg Mackintosh με τα χαρακτηριστικά effect που εναρμονίζεται για λίγο με τις ρυθμικές του Aaron Aedy μέχρι να ξαναχαθεί στο vibrato της, το γρέζι και η βαθιά φωνή του Nick Holmes και ο διάχυτος βρετανικός αέρας τις ξανασυναντάμε σε επίπεδα σχεδόν deja-vu. Προσθέστε σε όλα τα παραπάνω και την επιστροφή του κλασικού λογότυπου στο εξώφυλλο και έχετε όλα τα «στοιχεία του εγκλήματος» που πολύ καλά έχουν στήσει οι PARADISE LOST.

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική του δίσκου των Paradise Lost στο rockhard.gr