Αξέχαστη χρονιά…

Μπορεί το 2004 να χαρακτηρίστηκε στις αρχές του από τους περισσότερους ως η χρονιά της Ελλάδος εξαιτίας των επικείμενων τότε Ολυμπιακών Αγώνων, ωστόσο κλείνοντας τη χρονιά δίπλα στην επιτυχή διοργάνωση του Αυγούστου και στο ίδιο τουλάχιστον ύψος τοποθετείται η κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος από την Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου. Ο αφανής ήρωας της ανεπανάληπτης αυτής επιτυχίας και στενός συνεργάτης του καπετάνιου Ότο, Γιάννης Τοπαλίδης, μιλώντας στον SuperΣΠΟΡ FM 94,6 λίγες ώρες πριν το 2004 περάσει στην ιστορία ως η πιο πετυχημένη χρονιά στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού και θυμήθηκε παρέα με τους ακροατές του τις ημέρες του Ιουνίου και του Ιουλίου που έκαναν όλους τους Έλληνες να χαμογελούν και δακρύζουν.

«Δεν θα ξεχάσω ποτέ ό,τι έγινε. Το 2004 έζησα τις πιο όμορφες στιγμές στην επαγγελματική μου ζωή. Πρέπει να ευχαριστήσουμε τους παίκτες της Εθνικής, τον Ότο Ρεχάγκελ και τους φιλάθλους για τις στιγμές που ζήσαμε», δήλωσε το δεξί χέρι του Ότο Ρεχάγκελ και ξετυλίγει το κουβάρι συναισθημάτων και γεγονότων μέχρι το βράδυ της 4ης Ιουλίου που ερήμωσε τους δρόμους όλης της χώρας.

Αισιόδοξοι, αλλά όχι και τόσο…

«Όλο το διάστημα που ήμασταν στην προετοιμασία στην Ελλάδα, στην Ελβετία, αλλά και στην Πορτογαλία ήμασταν βέβαιοι πως θα κάνουμε μια καλή πορεία, όχι όμως βέβαια πως θα κατακτήσουμε και το τρόπαιο. Μετά την πρώτη νίκη επί της Πορτογαλίας σκεφτήκαμε πως έπρεπε και μπορούσαμε να προκριθούμε στην επόμενη φάση. Το αρχικό μας σχέδιο ήταν να πάρουμε ισοπαλία με Πορτογαλία και Ισπανία και να νικήσουμε τη Ρωσία για να προκριθούμε, αλλά όλα ήρθαν αντίθετα και παρ’όλα αυτά περάσαμε».

Κάθε βράδυ μια γιορτή

«Κάθε βραδιά ήταν για μας ανεπανάληπτη, αφού ακόμη κι όταν χάσαμε από τη Ρωσία πανηγυρίσαμε την πρόκριση. Μετά από κάθε αγώνα μιλούσαμε στους παίκτες και λέγαμε πως έπρεπε να κάνουμε την αποθεραπεία μας ενόψει του επόμενου αγώνα. Οι παίκτες από μόνοι τους έβαζαν τον επόμενο στόχο, γιατί ήταν σωστοί επαγγελματίες, ενώ και ο κ.Ρεχάγκελ είναι σε αυτά τα θέματα ιδανικός, οπότε δεν ήταν τόσο δύσκολο να τους προσγειώνουμε».

Η αγχώδης πρόκριση στους οκτώ

«Η πιο δύσκολη στιγμή ήταν όταν βρεθήκαμε να χάνουμε με 2-0 από τη Ρωσία. Ήμασταν πριν το παιχνίδι κοντά στην πρόκριση, αλλά μετά τα δύο επιπόλαια γκολ που δεχτήκαμε αυτή είχε αρχίσει να απομακρύνεται. Στο παρελθόν καμία ελληνική ομάδα δεν είχε επανέλθει μετά από ένα τέτοιο κακό ξεκίνημα. Ευτυχώς πετύχαμε το γκολ και προκριθήκαμε».

Τα όνειρα δεν σταμάτησαν εκεί

«Στη συνέχεια θεωρήσαμε πως η πορεία μας στη διοργάνωση ήταν επιτυχημένη, αλλά λέγαμε γιατί να μην πετύχουμε και κάτι παραπάνω. Θέλαμε να προχωρήσουμε περισσότερο και βλέπαμε ότι μπορούσαμε, αφού η Γαλλία, την οποία είχα παρακολουθήσει δεν ήταν υπερομάδα και δεν μας είχε πείσει πως δεν έχουμε ελπίδες απέναντί της. Μετά τη νίκη μας ήμασταν στο επίκεντρο της συζήτησης σε όλο τον κόσμο».

Αφού φτάσαμε ως εδώ, γιατί όχι…

«Όταν προκριθήκαμε στα ημιτελικά, η Τσεχία θεωρούνταν και εμείς το αναγνωρίζαμε πως ήταν η καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης, αφού είχε κερδίσει όλα της τα παιχνίδια. Αυτό όμως δεν σήμαινε πως θα μπαίναμε για να χάσουμε. Ήταν ένα ματς σαν τελικός. Ξέραμε τους παίκτες κλειδιά της Τσεχίας, τον Ροσίτσκι, τον Κόλερ και τον Νέντβεντ και θεωρούσαμε πως αν καταφέρναμε και τους σταματούσαμε θα είχαμε πιθανότητες. Θα μου μείνει αξέχαστη η στιγμή του γκολ, γιατί ενώ ήταν στο τελευταίο λεπτό του πρώτου ημιχρόνου της παράτασης, όλοι πεταχτήκαμε από τον πάγκο θεωρώντας ότι είμαστε πια στον τελικό, αλλά ο κ.Ρεχάγκελ έμεινε ψύχραιμος και μας έλεγε να ηρεμήσουμε γιατί δεν είχε σφυρίξει ακόμη τη λήξη ο διαιτητής».

«Για στάσου, γίναμε πρωταθλητές Ευρώπης…»

«Στον τελικό ήμασταν αισιόδοξοι, αλλά αναγνωρίζαμε πως ήταν δύσκολο να νικήσουμε για δεύτερη φορά μέσα στην έδρα τους διοργανωτές που θεωρούνταν από τα μεγάλα φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου. Τους ξέραμε, αφού τους είχαμε αντιμετωπίσει άλλες δύο φορές, μια σε ένα φιλικό στο Αβέιρο και στο Ντραγκάο στον πρώτο αγώνα της διοργάνωσης. Μόλις μπήκε το γκολ του Χαριστέα πανηγυρίσαμε, αλλά δεν πιστέψαμε πως όλα είχαν τελειώσει, αφού απέμεναν ακόμη 40 λεπτά. Στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων και μετά από μια χαμένη επίθεση των Πορτογάλων είπαμε πια με τον κ.Ρεχάγκελ «Για στάσου, γίναμε πρωταθλητές Ευρώπης».