Πώς να μιλήσω;

Σ΄αυτούς τους δίσεκτους καιρούς, που η ιστορία κάποτε θα περιγράψει ως “πέτρινα χρόνια”, τα προσωπικά διλήμματα -ακόμη και οι προσωπικές τραγωδίες- συνοδεύονται από την έκφραση “μικρά”, καθώς το γενικότερο κακό είναι μεγάλο. Πολύ μεγάλο.

Ωστόσο, οι μικροί θάνατοι μέσα στη ζωή, είναι εκείνοι που συγκροτούν, εν τέλει, την εθνική μας δυστυχία. Γιατί τι νόημα έχει να συνεχίζεις για να πάρεις μιάν ανάσα, όταν γνωρίζεις πως δεν υπάρχει ελπίδα -τουλάχιστον για ένα ορατό χρονικό διάστημα; Να ξαναδείς τη ζωή σου αλλιώς, να ξαναπάρεις τη ζωή στα χέρια σου. Μια και από παντού μας την έχουνε στημένη. Εμάς που νομίσαμε πως θα προχωρούσαμε με σκληρή δουλειά, (αλλά δυστυχώς μισθωτή), με εντιμότητα και προσήλωση στους νόμους.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο της Μαρίας Παπουτσάκη στο aixmi.gr.